Ik kon niet zeggen dat de middag met Chrissy erg leuk was geweest. Hoewel Chrissy constant gesprekken aan probeerde te knopen, hield ik het op gesprekken over het project dat we uit moesten voeren. Het was overduidelijk dat ze het vervelend vond, maar ik was niet van plan om me aan te gaan passen. Toen we uiteindelijk rond een uur of vijf klaar waren, was ik blij dat ik weer naar Harry's appartement kon gaan. Ik was daadwerkelijk doodop door al het lopen, Chrissy's geratel en een onrustige nachtrust de voorgaande nacht. Eenmaal bij het appartement aangekomen draaide ik de sleutel om in het slot en sjokte ik langzaam naar binnen. Buiten was het zojuist begonnen met onweren en ik was echt blij dat ik op het juiste moment binnen was gelopen. Ik zag Harry nergens in de keuken of woonkamer, wat me nogal verbaasde. Was hij niet thuis? Ik besloot maar naar de slaapkamer te lopen, waar ik hem tegen kwam op het bed. Hij lag opgerold op zijn zij, met zijn rug naar me toe. Ik liep naar het bed en nam plaats aan mijn eigen kant van het bed. Vervolgens schoof ik naar Harry toe en sloeg ik mijn arm om zijn middel. Hij maakte een of ander vaag geluid en draaide zich vervolgens langzaam om, waarna hij zich tegen mijn sleutelbeen vleide met gesloten ogen.
Ik keek naar Harry's gezicht en glimlachte. Buiten ging het inmiddels flink tekeer. De flitsen lichtte regelmatig de ruimte op en om de zoveel seconden klonk gerommel. Ik ging met mijn vingers door Harry's krullen terwijl ik naar buiten staarde, verzonken in gedachten.
Harry kwam langzaam in beweging en keek me met half gesloten ogen aan.
"Hey" zei ik zachtjes terwijl ik nog een keer door zijn haar streek.
"Hi" bracht hij zachtjes uit terwijl hij met zijn vingers door zijn ogen wreef.
"Was je moe?" vroeg ik maar, overduidelijk wetende wat daar het antwoord op ging zijn.
"Niet per se, ik voel me niet zo lekker" gaf hij toe.
Ik keek hem fronsend aan. Oké, ik had een ander antwoord verwacht.
"Word je ziek?" vroeg ik ietwat bezorgd.
Hij haalde zijn schouders op "zou kunnen, geen idee".
"Kan ik iets voor je betekenen?" vroeg ik nu verder.
Hij haalde weer zijn schouders op "ik red me vast wel".
"Wil je soep? Thee?" vroeg ik, zijn antwoord negerende.
"Ik kan zelf wel wat soep maken voor ons" zei hij nu terwijl hij langzaam overeind kwam. Ik trok hem weer aan zijn pols naar beneden "ik maak wel soep, blijf jij maar even liggen als je je niet lekker voelt".
"maar-" probeerde hij nog.
"Ik kan heus wel soep maken hoor, ik ben zo terug" zei ik glimlachend. Ik kwam zelf overeind en stapte weer van het bed af, waarna ik hem een glimlach schonk voordat ik de ruimte verliet.
Eenmaal in de keuken rommelde ik eventjes door de keukenkastjes, zoekende naar een soep die ik warm kon maken. Ging ik voor een stevige tomatensoep of simpelweg voor bouillon? Het tweede was wel goed voor wanneer je ziek was, dus wellicht moest ik dat maar doen. Ik nam een ketel en begon maar aan de soep. Ik besloot ook niet te stoppen bij 1 kommetje, maar gewoon een kleine ketel te vullen. Op deze manier had hij er nog langer profijt van. Terwijl ik bezig was met de soep neuriede ik zachtjes een liedje en luisterde ik ondertussen naar het tikken van de regen tegen het raam. Het was, ondanks alles, best een rustgevend moment. Ik was doodop door alles en Harry leek ziek te worden. Ik was voorgaande avond gedrogeerd, maar ik voelde me momenteel heel rustig en veilig. Best vreemd eigenlijk.
Toen de soep eenmaal klaar was schonk ik deze in een kommetje en nam ik een lepel mee. Ik zette alles op een dienblad zodat Harry het gewoon op bed kon eten.
Eenmaal in de slaapkamer keek hij op van zijn telefoon met een glimlach. "Thanks" zei hij zachtjes.
"Geen probleem" zei ik zachtjes terug terwijl ik naast hem plaats nam, tegen de bedrand.
"Waar heb je eigenlijk last van?" vroeg ik hem vervolgens.
Harry haalde zijn schouders op en slikte zijn hap soep door. "Ik denk iets van een griepje. Gewoon buikpijn, hoofdpijn, last van mijn keel, beetje verkouden aan het worden".
"Oh-oh kom maar niet in de buurt van Chrissy dan" grapte ik.
Harry moest even nadenken, maar leek de referentie te begrijpen. Ik doelde natuurlijk op die keer dat ik zelf ziek was en op haar schoot in slaap viel. Niet een van mijn beste momenten.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen