Foto bij 42

Remember me
Though I have to say goodbye
Remember me
Don't let it make you cry
For ever if I'm far away
I hold you in my heart
I sing a secret song to you
Each night we are apart
Know that I’m with you
The only way that I can be
Until you’re in my arms again
Remember me

Ravenna Morena


''Zijn we er al, het duurt zo lang, hoelang duurt het nog dan?'' ik hupte zenuwachtig heen en weer op de stoffen beklede stoel, kleine stofwolkjes kwamen van de stoel af door mijn drukke heen en weer gewiebel, Danielle en Richard keken elkaar aan met een geamuseerde grijns, beide hen hoofd schuddend.
''Nee meisje, zie jij ergens de Big Ben al dan?'' ik rolde mijn ogen geïrriteerd, ik had geen enkel geduld meer en ik wilde niet langer wachten, mijn lichaam leek te exploderen, we waren in de haven van Engeland net opgehaald met het kleine pendelbusje, en ik kon niet wachten tot we in Londen waren.
''Nog een uurtje a twee, dan zijn we in Londen, doe eens geduldig.'' ik sloeg mijn hoofd met een kreun naar achteren, starend uit het raam, ik zag niet veel meer dan een oceaan en wat andere auto's die voorbij racete.
De snelwegen zagen er hier precies hetzelfde uit als in Nederland, enkel dat we ditmaal aan de andere kant reden.
''Ga anders even slapen meisje, je hebt vannacht geen oog dichtgedaan.'' zei Richard met een zucht, ik had hem deze hele nacht uitgeput met mijn geratel over Londen, ik kon het niet helpen, ik zat bomvol energie op het moment.
Het zou mijn eerste tripje zijn naar Londen zijn, iets waar ik al jaren over doorgedramd had. En nu, eindelijk na al die jaren, werd mijn grootste verjaardagswens in vervulling gebracht.
Ik wilde mijn hoofd schudden en protesteren op het voorstel van Richard, maar ik voelde hoe mijn vermoeidheid er toch stiekem in begon te sluipen.
Ik besloot mijn ogen toch even te sluiten, heel eventjes maar.. Wegdromend over het mooie Londen.
''Hé, slaapkop.'',
''Slaapkop, we zijn er.'',
Direct sperde ik mijn ogen open, onderzoekend blikte ik door de bus heen, ik vloog haast uit mijn stoel toen ik zag dat wij de enige waren die zich in de bus bevonden, onhandig klimmend over mijn schoonbroer heen vluchtte ik uit de bus.
De eerste stap voelde haast gek aan, ik keek verwonderd in het rond, het had zo'n andere sfeer dan in Nederland, het was hier velen malen chaotischer, drukker, misschien zelfs een beetje spannender, en ik hield er nu al van. Ik was verliefd.
''Blijf bij ons Ravenna, Londen is groot.. Maar tegelijkertijd ook een stuk gevaarlijker, ik wil niet weten wat hier rondloopt met slechte intenties.'', zei mijn zus streng, terwijl ze belerend met haar vinger naar me wees. Ik rolde mijn ogen, natuurlijk ging ik niet weglopen, ik was tenslotte dertien jaar, ik wist toch wel beter..
Ik griste mijn mobieltje uit mijn zak, om mijn internet beste vriendinnetje een foto te sturen, dat had ik haar immers beloofd.
Mijn zus schudde haar hoofd lachend, niet helemaal begrijpend wat ik precies aan het doen was
''Voor wie maak je die foto nu?'', ik grijnsde breed uit, terwijl ik de foto naar Emilie stuurde.
''Emilie, mijn internet beste vriendinnetje uit Denemarken.'', ze snoof haar neus schamper, direct kwam haar bezorgde kant omhoog borrelen. ''Kijk maar uit Ravenna, mensen op het internet zijn niet te vertrouwen.'', ik rolde mijn ogen.
Natuurlijk zou ze zo reageren, ik had ook niet anders verwacht van haar, mijn zus kon nooit eens risico's nemen of haar grenzen verleggen, ze moest altijd de gevaren inzien van alles.
Al gauw kreeg ik een berichtje terug van Emilie:

Emilie_x1D: Nice! You got there safely, any plans yet, or just wandering around.

Ravenna_Styles: Searching Harry! Haha no jk, i think we will go to the London Eye first.

Emilie_x1D: Hahaha, just keep your eyes open, you never know! Have fun, i will talk to you when you get back home!

Ravenna_Styles: In my damn dreams Emilie, but thank you bye xxx

Zuchtend propte ik mijn telefoon terug in mijn broekzak, ik greep de hand van mijn zus vrolijk beet, huppelend door de drukke straten van Londen, direct begon ik te fantaseren, hoe mijn leven zou zijn als ik hier had gewoond, ik wilde hier ook wonen, al jaren droomde ik ervan en het was zeker een droom die ik uit wilde laten komen, hoe dan ook.
Londen was de stad die nooit leek te slapen en alhoewel ik hield van mijn rust, was Londen mijn ultieme droomstad, voor Londen zou ik de drukte en het chaotische er met liefde bijnemen.
''Zullen we anders eerst even koffie halen?'' stelde Richard voor, terwijl hij zijn vinger wees naar een Starbucks verderop in de straat.
Mijn zus en ik knikte instemmend, het was een slopende nacht geweest en een bakje koffie ging er wel in op dit moment.
Ik duwde de deuren open, braaf lopend achter mijn schoonbroer aan.
Ik scande kort mijn ogen over het menu heen.
''Ik wil een cappuccino Richard.'', hij grinnikte, een blik werpend op mijn zus die nog afwezig stond te dagdromen achter ons.
''Jou zusje is dertien, nu al een caffeine verslaving.'', ik rolde mijn ogen geërgerd.
''Ik heb problemen ja Richard, ik heb het nodig.'', hij lachte bespottelijk, zijn hoofd grijnzend schuddend.
''Je hebt het nodig? Voor wat meisje? het wegspoelen van je problemen, welke nagellak kleur past bij je nieuwe broek? Wat een problemen heb je toch schat.'', de barista man achter de balie volgde ons gesprek aandachtig, al kon hij er vast en zeker geen woord uit opmaken. Stomme, nieuwsgierige mensen.
Na enkele minuten werden er drie hete bekers koffie neergezet op de toonbank, Richard overhandigden mijn verse cappuccino met een grote glimlach.
''Hier meisje, om je problemen weg te spoelen.'',
Ik nipte er gulzig aan, de rit had me uitgeput en ik had zeker problemen, dacht ik in mijzelf.
Ik trok mijn zus mee naar buiten, mijn mond viel open toen ik een zwarte taxi zag, ik propte mijn beker in de handen van Richard, ik ging bij de taxi staan met mijn mooiste glimlach, alles leek hier zoveel leuker en velen malen specialer.
''Daan, foto!'' kierde ik vrolijk. Mijn zus gaf ook haar beker koffie aan Richard, lachend schudde ze haar hoofd en vluchtig trok ze een foto.
''Kom zullen we eerst naar de Big Ben?'' stelde mijn schoonbroer voor, ik knikte enthousiast, huppend achter mijn zus en zwager aan.
''Kijk uit Ravenna, ze rijden hier links dus met oversteken moet je anders kijken dan dat je doet in Nederland ja, ik wil je heel mee naar huis nemen anders heb ik de grootste bonje met mama.'' ik werd ruw naar achter gegrepen toen ik haast roekeloos het zebrapad over wilde rennen.
''En onthoud dat maar goed als je hier wilt gaan wonen, alles is anders, het verkeer, de taal, het geld, de kilo's en centimeters.'' ik zuchtte luid, mijn beker in mijn handen rolde ik verveeld heen en weer.
Natuurlijk had ik mijn zus verteld over mijn wildste toekomstplannen, maar voor mijn gevoel leek ze er nog niet helemaal achter te staan, waarschijnlijk gewoon bang me te verliezen.
''Ja, Daan.. Zijn we er nu al.'' zeurde ik als een klein kind. Mijn schoonbroer humde, knikkend.
Mijn ogen verwijdde toen ik de Big Ben zag. In het echt was het allemaal zoveel mooier, groter, en spectaculairder.
''Wow.'' ademde ik vol ongeloof uit, mijn zus greep haar cameratoestel uit haar tas, om direct wat foto's te trekken en onze herinneringen vast te leggen, ikzelf had het niet zo met foto's.
Ik hield er meer van om de herinneringen die ik maakte, te koesteren in mijn hart. Daar kon geen foto tegenop.
Ik bleef staren naar het grote gebouw voor mijn neus, niet helemaal beseffend dat ik werkelijk waar rondliep in Engeland.
''Dit is nu al het beste verjaardagscadeau van mijn hele leven.'' fluisterde ik zachtjes, met bewondering bleef ik omhoog staren, dagdromend over mijn dromen.
Mijn schoonbroer trok me grinnikend terug aan mijn arm.
''Kom, er is nog genoeg te zien en we hebben de hele dag.''

Na dik vijftig minuten gewacht te hebben, mochten we dan eindelijk instappen. Ik zwaaide nog kort naar mijn zus die enkele meters verderop op een bankje was gaan zitten, mijn zus had enorme last van hoogtevrees dus een ritje in de Londen Eye zat er niet in voor haar. Echter had ze me wel beloofd dat ze mee zou gaan als ik hier zou gaan studeren over een paar jaar.
Ik stapte in, Richard volgde mijn voorbeeld, ik zoog wat lucht naar binnen, mijn onderbuik borrelde van de zenuwen en geduldig wachtte ik af tot de attractie zou beginnen met draaien.
Na enkele minuten begon hij dan ook werkelijk waar te draaien, ik beet op mijn lip, het uitzicht in me opnemend, hoe hoger de karretjes kwamen hoe mooier het uitzicht.
Werkelijk waar adembenemend was het.
''Je bent er helemaal in shock van.'', grinnikte Richard terwijl hij een zachte, speelse tik tegen de achterkant van mijn hoofd gaf.
''Jij niet dan? Dit is het mooiste wat ik ooit gezien hebt, kun je het geloven dat we hier zijn.. Als in nu..'',
Hij schudde zijn hoofd lachend, niet verder opgaand op mijn uitspraken, hij werd gek van mij.
De hele dag ratelde ik al aan hen hoofden, Londen had me keer op keer weten te verbazen.
Ik liet mijn ogen glijden over de omgeving, de auto's, de gebouwen, alles samen maakte het zo.. Typisch Londen, zo karakteristiek en mooi.
Zo puur, zo eigen.
Londen hoefde geen moeite te doen om op te vallen, ze was werkelijk waar een natuurlijke schoonheid.
Een teleurgesteld gevoel vond plaats toen het karretje tot stilstand kwam, met een beteuterde blik stapte ik uit. Mijn zus stond glimlachend op lopend in onze richting.
''Was het mooi?'', vroeg ze nieuwsgierig toen ze ons eenmaal bereikt had, Richard begon te grinniken.
''Ja, ze heeft de hele rit enkel met open mond naar buiten gestaard.'',
''Dat betekend dus dat het adembenemend geweest moet zijn.'',
Richard knikte. ''Ik ben blij toe, ze hield eindelijk haar mond even dicht, de mooiste vijfentwintig minuten van mijn leven.'', ik antwoordde niet. Ik was de opmerkingen van mijn schoonbroer inmiddels wel gewend, dat ik er soms geeneens meer moeite in wilde steken om een goede comeback te verzinnen. Tenslotte, ik was in Londen, ik moest mijn energie besparen voor veel belangrijkere dingen.
Mijn telefoon begon te trillen:

Emilie_x1D: Where are you at the moment?

Ravenna_Styles: Hmm, the Londen Eye but my sister wants to go to the piccalilly circus.

Emilie_x1D: i think you meant Picadilly circus?
Grinnikend schudde ik mijn hoofd, piccalilly, Picadilly wat kon mij het schelen.

Ravenna_Styles: Yea, that yea.. But i'll have to go! Ttyl xx

De schemering viel al over Londen heen en hoe later de avond, hoe mooier de stad, mijn buik begon lichtjes te rammelen, van een hele dag banjeren in een wereldstad kreeg je wel honger.
''Zullen we ergens in de buurt van het Picadilly circus eten? Dan kunnen we daarna teruglopen naar de bus.'' direct schoot er een vlaag met teleurstelling door mijn buik heen, ik wilde niet naar huis.
Ik wilde nooit meer naar huis, ik wilde hier blijven, voorgoed.
Richard humde, verder niet antwoordend op mijn zus.
Aangekomen bij het Picadilly circus viel mijn mond opnieuw open, alhoewel we hier maar één halve dag waren, wist Londen me keer op keer weer te verbazen.
Ik staarde rond, de mensen liepen ongeduldig door elkaar heen, aangezien het -ik gokte- spitsuur was.
Mijn oog viel op een figuur enkele meters verderop, hij was één van de weinige die stilstond, net als dat ik deed met mijn zus en schoonbroer, echter staarde hij niet verwonderd in het rond.. Maar naar.. Ons?
Zijn haren waren warrig en zover ik zag donkerbruin verder zag ik dat hij een zonnebril op had, een een lange zwarte trendcoat aanhad.
Ik herkende hem vaagjes, maar hij stond eigenlijk net te ver weg om hem goed te bekijken, maar toch kreeg ik een vaag onderbuik gevoel, alsof ik hem vandaag eerder al had gezien. Als dat überhaupt mogelijk was, Londen was enorm.
Toen we plaatsnamen in de Mac Donalds die zich in één van de tussen straatjes bevond, duwde mijn zus twee witte papieren cupjes in mijn handen.
''Hier, dit moet je vullen daar verderop, ketchup of curry, ze hebben hier geen Mac Donalds mayonaise schatje.'' teleurgesteld humde ik, ik was niet zo kapot van curry of ketchup.
Toen ik naar de pompen toeliep, snakte ik kort naar adem. Het figuur van daarnet liep langs de grote ramen van de Mac Donald, hij wierp een korte blik naar binnen, toen hij mijn blik ving, glimlachte hij breeduit.
Ik draaide mijn hoofd om, Richard en Danielle stonden nog bij de kassa. Ik blikte opnieuw en verbaasd naar buiten via de grote ramen, wrijvend in mijn ogen staarde ik naar het figuur wat verdacht veel leek op.. Krijg nou wat, het figuur wat verdacht veel op Harry Styles leek. Opnieuw fronste ik mijn wenkbrauwen, wrijvend in mijn ogen.
Ik sloop voorzichtig naar de schuifdeuren, ik moest zien of ik gelijk had, hij bleef staan op de plek waar hij daarnet ook gestaan had, dezelfde plek bij het raam.
Mijn mond viel open, hij had zijn zonnebril nonchalant aan zijn shirt gehangen, het was hem echt.. Hij was.. Ik kon.. Ik wilde mijn mond openen, maar al gauw maakte hij een 'sssh' gebaar met zijn vinger, ik knikte, met trillende benen bleef ik hem aanstaren. Dit moest een droom wezen.
Hij glimlachte lief en bleef ook staan, voor mijn gevoel even in shock als dat ik was.
''Ravenna Charleigh Morena, kom verdomme terug die Mac Donalds in voordat ik je met je haren terugtrek!'' hoorde ik mijn zus door de zaak heen bulderen, ik schudde mijn hoofd, mijn blik niet losscheurend van die van hem.
''Daan! Harry! Hier ik zweer het, kijk.''
''Kom hier.''
''Daan.''
''Één...''
''Daan.''
''Twee...''
''Daan.''
''Drie.''
Mijn zus kwam woest op me afgelopen, met een ruk trok ze me naar binnen, ik kreunde lichtjes gepijnigd.
''Kijk hij is... Hij..'' ik wilde naar hem wijzen, maar tot mijn verbazing was hij weg..
''Harry hij was echt.. Hij was gewoon.. Hij was.. Nee echt waar.'' stotterde ik vol ongeloof, hij stond hier net.
Richard schudde zijn hoofd terwijl hij mijn menu in handen drukte.
''Je hebt een levendige fantasie.. Denk je nu echt dat Harry Styles hier loopt op z'n vrije avond, starend naar een meisje die cupjes saus aan het vullen is in de Mac Donald.'' ik zuchtte uit, ik had hem echt gezien.
Ik knabbelde teleurgesteld aan mijn patatje, ik zag hem echt, hij stond voor mijn neus.

Ik staarde afwezig naar de nachtelijke sterrenhemel toen we weer op de boot terug zaten naar Nederland.
Mijn droom was vandaag uitgekomen. Ik had Londen gezien.
Maar helaas kwam aan elke droom een eind, en zo ook aan deze.
''Ik kom terug. Ik kom terug Londen, tot snel.''

De volgende ochtend stond ik slaapdronken in de keuken, het was vroeg, te vroeg naar mijn zin, maar de hele nacht werd ik geterroriseerd met herinneringen aan Danielle, ik leek er niet door in slaap te kunnen komen.
De herinneringen speelde zich af als films in mijn hoofd en hoe hard ik ook probeerde niet te denken aan haar, door dat te forceren leek het alleen maar erger te worden. Ik miste haar, meer dan woorden konden beschrijven.
Mijn dagen voelde leeg zonder haar. Hoe ging ik dit derest van mijn zielige leven volhouden.
Ik liep met twee bordjes naar de woonkamer, ik overhandigden mijn neefjes één voor één hen bordje gevuld met een ontbijtje.
Daarna liep ik terug naar de keuken om tegen het aanrecht aan te ploffen. Ik schonk een bak koffie in voor mijzelf en staarde afwezig voor me uit, nippend aan de hete koffie die brandde door mijn keelgat, pijn was een grappig iets geworden, ik leek er geen fuck meer om te geven, niks deed me meer pijn dan denken aan een leven zonder m'n zus.
''How do you feel sweetheart?'' hoorde ik Harry vragen, zijn stem was schor en zachtjes, hij drukte het koffie-apparaat aan om voor zichzelf een bakje koffie te zetten, wat ik vrij raar vond. Harry was meer van de thee, maar ook hij had de hele nacht opgezeten dus hij zou zijn cafeïne boost wel nodig hebben. Vooral in deze tijd.
''Hmm, it could have been better.. Richard called, he asked if i could help him choose Danielle's coffin and flowerboquet, could you watch the kids this afternoon please.'', smeekte ik hem haast, ik kon de kinderen absoluut niet meenemen.
Hij roerde eventjes in zijn koffie maar knikte toen.
''Ofcourse babydoll. Ofcourse i will.'', hij drukte een zachte kus op mijn voorhoofd.
''Maybe you could take them somewhere, it's good if they are a little bit.. Distracted.'' zei ik met een emotieloze blik, mijn neefjes konden het ook amper bevatten en natuurlijk waren hen beide ook volledig in de war door de afgelopen dagen, opeens vertrokken we uit Disney, Danielle haar overlijden, ik wilde enkel dat ze even niet dachten aan wat er nou gaande was, de komende dagen zou enorm zwaar voor ze gaan worden met de aankomende begrafenis, ik wilde ze zo goed mogelijk behoeden voor al het pijn wat onze kant op zou gaan komen, ik wilde ze beschermen zover als ik dat kon.
Danielle haar laatste wens wilde ik absoluut niet verpesten, ik zou zorgen voor haar jongens, wat er ook zou gebeuren.

Ik sloeg de autodeur met een vaart dicht, ik hobbelde zo snel als mijn voeten mij konden dragen naar Richard die al ongeduldig bij de ingang van het gebouw stond, tikkend op zijn horloge, ja ik was te laat. Ik verontschuldigde mijzelf direct: ''Sorry, de kinderen waren wat laks, sorry, sorry, sorry.'', hij schudde zijn hoofd, en sloeg zijn hand om mijn pols heen, hij trok me vluchtig mee naar binnen, de kille en steriele aankomsthal gaven me een naar gevoel, haast een dodelijk gevoel zelfs. Wat vrij typerisch was voor een uitvaartcentrum.
Een in het zwart geklede man kwam op ons afgelopen, ik gokte dat hij de uitvaartondernemer was.
''Goedemorgen mevrouw Morena, ik ben meneer Joysen.'' begroette hij me op vriendelijke doch ietwat geïrriteerde toon, waarschijnlijk door mijn late aankomst, ik kon mijzelf wel voor mijn hoofd slaan, ik was te laat voor zoiets belangrijks, ik gokte dat Richard zichzelf al had voorgesteld in de tijd dat ik er eigenlijk had horen te zijn maar er dus niet was.
Hij wenkte ons en licht vloekend volgde ik de oude net geklede man, die dus de uitvaartondernemer bleek te zijn zoals ik al gegokt had.
Aangekomen in het kamertje nam ik plaats op één van de grote draaistoelen die zich genesteld hadden aan het eikenhouten bureau midden in de kamer.
''Meneer van Bakel en ik hebben de eventuele mogelijkheden al besproken, wij hebben wat ideeën waar wij graag u mening over willen weten.''
Meneer Joysen voor ons draaide zijn computerscherm om, ik blikte over de verschillende kisten die zich verspreid hadden over het beeldscherm.
Donkergrijs... Donkerbruin... Zwart.. Donkere kleuren dat was het enige wat ik zag, Danielle had geen van allen mooi gevonden, Ik schudde mijn hoofd.
''Geen van allen.'', zei ik vastbesloten terwijl ik mijn armen over elkaar heen sloeg, absoluut niet dat mijn zus begraven werd in een boomstronk, no way.
Richard wilde protesteren, maar ik opende mijn mond gauw om hem voor te wezen.
''Nee Richard, we stoppen haar niet in een fucking zwarte kist, of donkergrijs of weet ik veel wat voor boomstronk kist jij in gedachten had, ze hield niet van het donker en dat weet je.'' , bromde ik.
''Ja maar mevrouw, het is heel gebruikelijk dat mensen worden begraven in deze kleuren, het komt eigenlijk bijna niet voor dat er andere kleuren worden gebruikt, deze kleuren zijn eigenlijk de standaard kleuren die wij verkopen.'', ik haalde mijn schouders nonchalant op en neer.
''Betekend niet dat wij dat hoeven te kopen.'',
Richard greep mijn arm beet en met een woedende blik staarde hij in mijn blauwe ogen.
''Wat wil je, dat ze in een lichtroze glitter kist word begraven doe fucking normaal en kies een fucking kist.'', siste hij opgefokt, ik wilde tegen hem in gaan, maar ik wist dat Danielle me een hengst zou verkopen als ze wist dat ik hier ruzie aan het maken was met haar man.. Om haar kist nog wel.
''Wit, ik wil dat ze in wit word begraven.'',
Er hing een kille stilte, meneer Joysen schraapte zijn keel ongemakkelijk en tikte onderzoekend op zijn toetsenbord, na dik vijf minuten draaide hij zijn scherm om met een ongemakkelijke glimlach.
''Ik heb enkel deze, alleen dit valt buiten het besproken budget.'',
''Maakt niet uit, ik betaal.'', zei ik vastbesloten
''Ravenna.'',
''Houd je mond Richard, Danielle verdient het beste van het beste, het is het minst wat ik voor haar kan doen nu.'',

''Ze ligt in de koeling, we zullen haar gereed maken voor de aankomende begrafenis, hebben jullie nog enig voorkeur in het opmaken van haar gezicht.'',
Ik beet afwezig op mijn lip.
''Naturel, zo naturel mogelijk, ze hield niet van make-up en al die poespas.'',
Meneer van Joysen noteerde het direct in zijn gitzwarte notitieboekje, ik zuchtte. De kist was uitgezocht, de bloemen waren besteld, de rouwkaart was ontworpen. Het leek zo snel te gaan, Daan was nog geen week overleden.
Enkel de laatste dingetjes moesten nog geregeld worden, de auto, de muziek.. En dan zouden we haar gaan brengen naar haar definitieve rustplek.. Mijn hart brak opnieuw.
''We zullen haar binnen enkele dagen overplaatsen naar het uitgekozen uitvaartcentrum.'', mompelde meneer Joysen.
Met een twijfelende blik keek ik hem aan.
''Ze ligt hier opgeborgen?'', vroeg ik verbaasd, hij knikte afwezig, druk krassend op zijn blaadjes.
''Ja hoezo,'', vroeg hij terwijl hij opkeek van zijn boekje, ik beet twijfelend op mijn lip.
''Mag.. Ik... Mag ik haar zien.'', stotterde ik, niet wetende of ik er precies goed aandeed om dit te doen en te vragen.
Richard fronste kort met zijn wenkbrauwen, zeer verbaasd over mijn spontane vraag.
''Het is niet de normale gang van zaken.'',
''Ik heb geen afscheid van haar kunnen nemen, mag ik haar alsjeblieft zien.'', smeekte ik.
''Mevrouw.. Het spijt me enorm maar..'',
''Is er geen mogelijkheid dat ze haar heel even kan zien, een paar minuten is al voldoende. Alstublieft.'', Richard keek meneer Joysen haast smekend aan.
Hij zuchtte maar knikte toen met een serieuze frons. ''En toch is het niet de normale gang van zaken.'', zuchtte hij streng.
Hij blikte kort in mijn blauwe ogen, maar gaf toen zuchtend toe:
''Kom maar mee dan.'',
Zenuwachtig volgde ik hem door de lange, eindeloze gang.
Richard bleef staan in de aankomsthal, waarschijnlijk te bang om zijn vrouw onder ogen te komen op die manier.
Meneer Joysen griste ongeduldig zijn sleutels uit zijn zak, en met een zucht opende hij de deur, het was ijskoud in deze kamer, het leek haast voelbaar dat hier dode mensen lagen opgeborgen, hij blikte op een papiertje naast de ingang en met een zucht liep hij naar koelcel dertien. Kippenvel ontstond op mijn armen, dertien was Daan haar geluksgetal.
Hij opende het ijzeren deurtje, kippenvel ontstond opnieuw op mijn armen.
Hij trok er als het ware een soort lade uit, de vormen van mijn zus haar lichaam kwamen gauw tevoorschijn, ze lag gehuld in een blauwe zak. Dicht geritst natuurlijk.
''Mag ik even alleen zijn?'', vroeg ik meneer Joysen haast verlegen.
Hij wierp een blik op de klok, die genesteld zat aan de muur steriele, witte, kille muur.
''Tien minuten geef ik u, dan ben ik hier terug, haalt u geen gekke dingen in u hoofd, zoals ik al eerder vertelde, dit is niet de normale gang van zaken mevrouw Morena.'',
Ik knikte, geduldig wachtend tot hij zou verdwijnen uit de deur, wat me dus alleen zou laten met mijn zus.
Het voelde raar, hier stond ik dan.. Samen met mijn zus en meer overledenen, overleden mensen waar ik dus niets van wist, overleden mensen die misschien net als mijn zus, nooit zo vroeg hadden mogen gaan.
Ik verzamelde mijn moed en met trillende vingers opende ik de rits, ik duwde de zak haast bang omlaag, direct raakte mijn handen haar steenkoude gezicht aan waardoor ik direct snakte naar adem en naar achteren sprong.
Ik bestudeerde haar gezicht angstig, haar gezicht was lijkbleek, lijkbleek, grauw en zelfs een beetje paarsig, haar ogen stonden tot mijn schrik nog open, waardoor haar liefdevolle bruine ogen haast een enge, kille blik leken te hebben, alsof ze boos was, haar volle lippen waren strak op elkaar geperst, alsof ze nog zoveel woorden wilde zeggen, maar niet kon.
Enkele vlekjes sierde in haar bleke hals, ik volgde de lijnen van haar diepblauwe aderen met mijn ogen, ze zag er gewoonweg eng uit, als een monster.
''Daan.'' piepte ik haast ademloos, voorzichtig bracht ik mijn vingers naar haar haar, haar haar voelde als touw, gitzwart touw in mijn handen.
Ik begon hevig te snikken, pas nu. Nu leek ik te beseffen wat er gaande was, mijn zus was dood en ze lag hier, opgebaard als een monster.
Ze was dood. En het feit dat ze op deze lade lag, ingepakt als een soort keelsnoepje, maakte alles zoveel keer zwaarder.
De realiteit sloeg hard in, ik struikelde naar achteren, starend naar mijn zus haar lijk op de lade.
Dit was mijn zus niet, mijn zus was mooi, vol kleur, vol levenskracht en met een stralend gezicht.
Dit was een lijk, een bleek, eng, ijskoud lijk, een monster, dit was een monster, een demon.
Dit was mijn zus niet. Dit is Danielle niet.
Ik haastte mijzelf de kamer uit, meneer Joysen fronste kort toen hij me voorbij zag rennen, maar verdween toen gauw de koelcel weer in, waarschijnlijk haar weer op te bergen..
Ik viel huilend in Richard zijn armen, overstuur van het beeld wat ik net gezien had.

''Dat is Danielle niet, dat is Danielle niet, dat is Danielle niet..''








---








Bedankt voor het lezen, er kunnen trouwens wat foutjes instaan.
Heb geen tijd gehad om over te lezen.
Doeidoei! xx

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen