Foto bij 43

I could feel your blood run through me
You're written in my DNA
Looking back in every mirror
I know you'll be waiting, I'll see you again
But you once told me, "Don't give up
You can do it day by day"
And diamonds, they don't turn to dust or fade away

Ravenna Morena



Vermoeid wreef ik over mijn slapen heen, de maand december was na dit jaar absoluut niet meer mijn favoriete maand, alhoewel ik elk jaar uit keek naar de maand december, wist ik dat ik de aankomende jaren december zou gaan haten, voorgoed. Gisteravond had ik mijn éérste oud en nieuw gevierd, zonder het gezelschap van mijn zus, het was raar zonder mijn zus en het was vooral raar wetende dat ze vandaag begraven zou worden.
Gelukkig nieuwjaar..
De afgelopen dagen waren niet meer geweest dan chaos en verdriet, de stress van het regelen om mijn zus een zo mooi mogelijk vaarwel te geven, een vaarwel die ze verdiende.
Richard, Harry en ik hadden de afgelopen dagen nachtenlang aan de eettafel doorgebracht, stijf onder de koffie en energieblikjes om alles tot in de puntjes perfect te krijgen en alles van A tot Z te regelen, het was nog best een gedoe een goede begrafenis te regelen, Harry en ik hadden het grootste gedeelte betaald, echter was dat meer om mijn eigen geweten te sussen, ook ik wilde mijn steentje bijdragen, misschien om mijzelf een goed gevoel aan te praten? Ik had het mijn zus niet makkelijk gemaakt de afgelopen jaren, en pas nu leek ik dat besef te hebben, maar er was niets meer wat ik eraan kon veranderen, Danielle was tot slot nogsteeds dood. Ik was dankbaar Harry aan mijn zijde te hebben, vooral in deze tijd, hij had me zo goed gesteund en geholpen met de jongens, ik had hem nodig, meer dan wat dan ook.
Ik had me gedragen als een onuitstaanbaar kreng, ik wilde alles perfect hebben voor mijn zus, en als iets niet ging zoals ik verwacht had, uitte ik mijzelf vreselijk tegenover hem, iets wat hij niet verdiende.
Danielle verdiende een perfecte uitvaart, het was het minste wat ik kon doen voor haar, haar op een onvergetelijke manier vaarwel te wensen.
Bij de jongens was het besef eindelijk dat mama niet meer terug zou komen en we hebben met zijn viertjes speciaal een pijltje afgestoken voor haar.
Wie had ooit gedacht dat kerstmis en oud en nieuw, mijn twee favoriete feestdagen zouden veranderen in twee absolute horror nachtmerries.
Dit jaar begon mijn jaar slechter dan slecht, het ergste jaar wat ik ooit had moeten doorstaan, het had het jaar van dromen, geluk en nieuwe kansen moeten worden.. Echter was dit jaar omgeslagen in een nachtmerrie.
Met een zucht nipte ik aan mijn hete koffie terwijl ik een vluchtige blik wierp op mijn twee jongens, zwart aangekleed om mijn zus dalijk haar laatste eer te bewijzen.

''Hé jongens.'' zei mijn oma terwijl ze een korte blik op mij wierp, ze trok een ernstige frons en met een trillende zucht vervolgde ze: ''Het spijt me Ravenna.. Ik weet hoe gek je was op Danielle, het is zo onverwachts, ik wist gewoon niet hoe ik moest reageren toen ik het hoorde.''
ik knikte, onverwachts was het zeker, wie had ooit gedacht dat ik mijn zus zou moeten wegbrengen.
''Ja, ik weet het.'' wist ik eruit te brengen, mijn blik enorm emotieloos en haast gespeeld trok ik mijn gezicht in een zwak glimlachje, mijn emoties wisten zichzelf ook geen houding te geven, de ene keer viel ik in huilen uit en de andere keer leken mijn tranen op.
Ze liet haar ogen glijden over Harry die naast me stond, netjes gehuld in een zwart pak en met als extraatje een blauw strikje op zijn borst gestrikt, ik had gevraagd of hij iets blauw wilde toevoegen aan zijn outfit, wetende dat het mijn zus haar favoriete kleur was.
Zelf had ik een zwarte jurk aan, afgemaakt met twee blauwe pumps.
Hij stak zijn hand uit, vriendelijk knikte hij: ''Sorry for your loss.'' zijn stem was schor, en je kon zeker horen dat we de afgelopen dagen niet geslapen hadden.
mijn oma humde ietwat afwezig, zuchtend wendde ze haar blik af naar de grond.
''Waar is mama?'' vroeg ik haar toen ik opmerkte dat mijn moeder niet rondliep tussen mijn andere familieleden,
''Je moeder is niet uitgenodigd, Richard wilde het absoluut niet hebben.'' ik schudde mijn hoofd verward, mijn moeder had veel fouten gemaakt, maar om haar weg te houden van een begrafenis, en dan nog wel één van haar dochter was lullig en koud, zelfs voor hem en daarbij wist ik hier helemaal niks vanaf?
''Harry watch the kids, i have to do something love.'' hij liet zijn mondhoeken flauwtjes omhoog krullen toen hij mijn koosnaampje hoorde, hij knikte en greep de jongens beet bij hen armpjes, ze begeleidend naar de stoelen een paar meter verderop.
''Ravenna gaan geen heisa maken alsjeblieft, gedraag je we zijn op een begrafenis, en nog wel één van je zus notabene.'' hoorde ik mijn oma nog sissen, echter kon het me niet schelen, hij was niet de enige die ging over dit soort dingen. Ik haastte me naar hem toe, Richard stond met zijn rug naar me toegekeerd, in gesprek met zijn vreselijke moeder, toen ik hem bereikt had draaide ik hem ruw om, ik kneep woedend in zijn bovenarm en alhoewel ik pumps aanhad, en hij nogsteeds meters boven me uit torende, maakte ik mijzelf zo groot als ik kon.
''Waar the fuck denk je dat je mee bezig bent.'' hij trok zijn wenkbrauwen met een vragende blik omhoog.
''Ravenna.'' zei hij daarna glimlachend, hij wilde zijn armen openen om me in een knuffel te trekken, echter stapte ik eigenwijs naar achteren, met mijn vinger priemend in zijn gezichtsveld gewezen.
''Oh Ravenna, stop voor één keer met je wispelturige gedrag, wat is er nu weer aan de hand.''
''Waar the fuck haal je het lef vandaan mijn moeder niet uit te nodigen?'' riep ik door de kamer heen.
Hij lachte bespottelijk. ''Ik weet dat het verstandiger was om dat niet te doen.''
''En je hebt mij niks gezegd?''
''Ja omdat ik wist dat je dramatisch zou gaan reageren, zoals je dat altijd doet.''
Ik greep zijn arm ruw beet, ik beet mijn kaken strak op elkaar, met een haast dodelijke blik scande ik zijn gezicht.
''Het is de moeder van mijn zus, ze heeft elk recht om hier te zijn.''
Ruw werd ik naar achteren getrokken, toen ik mijzelf wilde omdraaien, hoorde ik de ijzige, irritante stem van Rebecca.
''Ravenna, Richard is haar man ik denk dat Richard er goed aan heeft gedaan om haar niet uit te nodigen.''
''En waar bemoei jij jezelf mee.'' snauwde ik vol arrogantie.
''Ik denk gewoon dat mijn zoon een hele verstandige keuze heeft gemaakt.''
''En wat doe jij hier dan? Ze mocht jou niet eens.'' antwoordde ik bitter, de tranen rolden over mijn roze wangen heen, hoofdschuddend draaide ik mijzelf om, ik zou geen heisa maken, vooral niet op een dag als deze. Ik was beter dan dat.
''Ik had beter van jou verwacht Richard, ik weet dat mama niet altijd de juiste dingen gedaan heeft, maar om haar weg te houden van een begrafenis van één van haar dochters is monsterlijk, zelfs voor jou doen.''
''Ravenna..'' ik draaide mijzelf om, met een opgeheven kin staarde ik in zijn ogen.
''Laat me met rust, ik heb twee jongens om te ondersteunen vandaag, ik heb het druk zat.''

''Love, he wants to see Danielle.'' zei Harry op fluisterende toon, ik schudde mijn hoofd.
''He can't Harry, it will break his heart.''
Hij sloeg zijn armen om mijn middel heen, blikkend in mijn betraande ogen.
''I don't know Harry.'' ik beet op mijn lip, die zachtjes begon te trillen.
Mijn hart leek met de minuut steeds zwaarder te worden, hij zag mijn tranen opnieuw opkomen, direct kuste hij ze weg, teder en liefdevol als hij was, ik hield zoveel van hem, en op dit soort momenten leek ik me dat steeds meer te beseffen.
Ik viel in zijn armen, gebroken en vermoeid. Oud en nieuw had nog nooit zo rot en eenzaam gevoeld, dit was zo'n slechte manier om een jaar te beginnen, op één januari begonnen mensen aan hen goede voornemens, dit jaar op één januari moest ik mijn zus wegbrengen.
''Sweetheart.. Oh sweetheart.'' verzuchtte hij, strelend door mijn blonde haar.
''Tante..''
''Ja lieverd.'' ik trok mijzelf los uit Harry's armen toen ik de stem van Vince hoorde.
''Ik wil mama zien.''
ik blikte hopeloos omhoog, met een vragende blik bleef ik Harry aanstaren, hij schudde enkel bemoedigend zijn hoofd.
Ik zuchtte en met een frons trok ik Vince mee aan zijn arm, mijn benen leken met elke stap zwaarder te worden.
Aangekomen bij de parelwitte kist tilde ik Vince op, hij was met zijn rug gericht naar de kist, ik wilde eerst zelf een kijkje nemen voordat ik hem blootstelde aan dit soort dingen.
''Vince, als je weg wilt, wil ik dat je het meteen zegt.'' hij humde, en met een zucht draaide ik ons om, dit keer met zijn gezichtje gericht naar de kist.
Niet wetende of ik er helemaal goed aandeed liep ik onzeker naar de opening toe, hem stevig in mijn armen geklemd.
Mijn ogen gleden over haar heen, ze zag er tot mijn verbazing prachtig uit, niet meer zoals ik haar had gezien in de koelcel.
Haar bleke gezicht was opgedoft met make-up, ze had een haast levendige uitstraling, voor zover het kon natuurlijk.
Haar haren waren netjes gekruld, mijn lip begon zachtjes te trillen.
Ze hadden haar werkelijk waar prachtig weten te maken, van het monster wat ik had gezien, was niets meer te bekennen.
Ze was Danielle, de Danielle die ik kende.
Vince draaide zichzelf om en drukte een zacht kusje op mijn wang.
''Hé tante niet huilen.'' hij nestelde zijn hoofdje in mijn nekholte, en met een kleine giechel sloeg hij zijn handjes om mijn nek heen.
''Mama ziet er toch mooi uit.'' zei hij vol warmte in zijn stem.
Ik reageerde niet, ik wensde gewoon dat er ooit een eind zou komen aan deze nachtmerrie.
''Het lijkt gewoon alsof ze slaapt, zo eng is dat toch niet.'' voegde hij toe aan zijn zin.
''Ze slaapt niet Vince... Als je slaapt word je wakker en mama word niet meer wakker.. Nooit meer.''

De kiezelsteentjes verschoven over de grond, het geluid dramde haast door mijn gehoorgangen heen, het gekuch en gesnotter waren daarnaast de enige geluidjes die je hoorde.
Het was doodstil, akelig stil. Vince en Rayvin liepen aan mijn handen en Harry liep voorop, samen met mijn ooms en Richard tilde ze Danielle, naar haar definitieve rustplek. De plek waar ze zou rotten onder de grond, heel grof gezegd.
Zelf moest ik er niet aan denken begraven te worden, als ik had mogen kiezen had ik er voor gekozen haar te cremeren.
Haar uit te strooien, zodat ze vrij kon zijn en niet opgeborgen onder de grond, in een eenzame en koude kutkist.
''Tante waar gaan we heen.'' fluisterde Rayvin, terwijl hij moeite deed het looptempo bij te houden.
''Naar mama's nieuwe huis, laat ik het zo zeggen.''
''Huis? Dus we mogen mama dan bezoeken.''
''Ja tuurlijk mag dat Rayvin, je mag mama altijd bezoeken lieverd.''
De groep stopte met lopen, Harry wierp me een vluchtige blik. Niet begrijpend trok ik mijn wenkbrauwen omhoog.
Hij wenkte naar het grafsteen naast het openstaande graf van mijn zus.
Mijn hart leek voor even te stoppen met kloppen toen ik zag waar we stonden.. Naast het graf van Charlot.
Ik snakte naar adem, grijpend naar mijn keel barstte ik in huilen uit. Ook dit wist ik niet..
''Tante, tante..'' Vince greep in paniek mijn been beet, tante Mien kwam op me afgerend, mijn arm hield ze beet.
''Meisje doe rustig.'' ik blikte naar Richard, die samen met Harry de kist vastmaakte aan de touwen.
Nadat hij dat gedaan had, liep hij naar me toe.
''Ik dacht dat dit makkelijker zou zijn voor je.. Of.. Ja..'' hij krabbelde ongemakkelijk achter zijn oor, niet helemaal wetende wat hij moest zeggen, intussen was Harry ook naar ons toegelopen. Hij legde zijn hand neer op mijn onderrug, hij schraapte zijn keel maar drukte toen een kus op mijn mond. Allemaal even sprakeloos.
De kist werd naar beneden gezakt en met een gebroken hart keek ik toe, hoe mijn zus de grond in werd gestopt.
''Doei mama, we komen weer snel ja.'' ik hurkte neer naast Rayvin, hij had zijn handjes in de lucht, zwaaiend naar de kist.
De kist waar zijn moeder in lag. De kist waar mijn zus in lag, in had geen idee hoe ik door moest gaan zonder haar.
''We komen toch wel weer terug tante?''
''Ja lieverd, zo snel mogelijk.''

Ik sloeg mijn hoofd gefrustreerd naar achteren, geïrriteerd blikte ik tussen Rebecca en Richard.
''Richard, hoelang was je van plan de jongens bij me te laten?'' hij fronste niet begrijpend, met een opgetrokken wenkbrauw zuchtte hij.
''Wil je ze niet bij je houden?'' ik rolde mijn ogen, natuurlijk wilde ik ze bij me houden.
''Jawel, tuurlijk wel, als het aan mij lag hield ik ze voor altijd bij me en dat weet je, maar ze hebben vragen Richard, elke dag vragen ze, waarom zien we papa niet meer, waarom zijn we niet bij papa en ik heb geen idee hoe ik erop moet reageren.''
Hij plofte neer op de bank, zijn blauwe lak schoenen trapte hij verveeld uit.
''Waar zijn de jongens eigenlijk.'' snauwde Rebecca met haar irritante, hoge, piepstem.
''Bij Harry.'' blafte ik kortaf, haar geen blik waardig gunnend.
''En je laat die kinderen bij een wildvreemde.''
''Hij is hun oom mam, absoluut geen vreemde dus, maak er niet zo'n drama van.'' Richard wreef onrustig over zijn slapen heen, blikkend tussen zijn moeder en ik in. Hij had duidelijk genoeg van haar.
''Ze zijn niet eens getrouwd, hij is hen oom niet, en daarbij Ravenna is ook te jong om tante genoemd te worden, ze is net legaal volwassen en je geeft haar al zo'n grote verantwoordelijkheid.''
Mijn kaken verstrakte bij het horen van haar woorden.
''Ik denk dat het verstandiger is als je de jongens bij mij achterlaat, ik heb tenslotte wel ervaring met kinderen.''
Ik blikte met paniek naar Richard die zijn hoofd direct schudde.
''Geen sprake van, ze blijven bij Ravenna.'' ik kreeg een zwak glimlachje op mijn gezicht bij het horen van zijn woorden.
''Danielle heeft de kinderen altijd toevertrouwd aan Ravenna, hoe jong ze ook was en de kinderen zijn gek op haar, daarbij is Harry, Ravenna haar vriend dat maakt hem technisch gezien hen oom en geen haar op mijn hoofd die ze bij jou wil achterlaten, anders weet ik zeker dat mijn vrouw me vanavond komt bezoeken en mijn huis vervloekt.'' ik giechelde zachtjes, dat zag ik Danielle nog doen ook.
''En toch denk ik...''
''Mam, vertrek.''
Mijn mond viel open toen Richard vol woede zijn moeder richting de uitgang duwde, toen ze buiten stond wilde ze haar eigen weer naar binnen wurmen, maar hij blokkeerde de deur met een grommende zucht.
''Richard..''
''Ga, ga verdomme ga! Je hebt nu lang genoeg op mijn lip gezeten.''
Zijn moeder liep weg met een teleurgestelde blik, ik bleef vol verwondering naar hem staren, niet snappend waarom hij haar nou de deur had gewezen.
''Richard, ik vind het lief van je dat je het opneemt voor me maar haar de deur te wijzen hoefde echt niet.''
''Het spijt me gewoon, ik heb vandaag verkloot.. Klotedag.'' ik trok hem in een knuffel.
Alhoewel mijn eerste intentie niet goed bedoeld was hier te komen, -ik wilde hem tenslotte een lesje leren om mijn moeder niet uit te nodigen-, voelde ik enorme medelijden met hem op dit moment.
Ik had Harry nog om terug te vallen en mijn liefde bij te halen, hij was zijn fucking vrouw verloren.

Thuis aangekomen bevond ik mijzelf in een lege woonkamer. Toen ik mijn tas neergooide op de grond, zuchtte ik langdradig en vermoeid uit. Roepend: ''Boys.'' waar konden ze in godsnaam zijn, het was nog te vroeg voor bedtijd, dus het leek me sterk dat Harry de jongens op bed had gegooid.
Direct hoorde ik gestommel uit de badkamer.
''Tante hier.'' mijn nekharen sprongen overeind, hij zou ze toch niet alleen in bad laten gaan, zonder enkel toezicht, horror beelden schoten door mijn hoofd heen. Ik haastte mijzelf naar de badkamer en tot mijn opluchting zat Harry naast het bad op een krukje, zijn krullen hingen slapjes op zijn voorhoofd, zijn shirt was doordrenkt met water. Ik begon breed uit te grijzen bij het aanzicht wat ik had. ''Zo jongens, zijn we ome Harry aan het pesten?'' Harry schudde zijn hoofd lachend.
''Two devils, they are two devils with an angel face! I can't help it, i can't get mad at them, they're to damn beautiful.''
Ik begon te lachen voor het eerst sinds het overlijden van mijn zus, het was een oprechte gemeende lach, gevuld met warmte en liefde.
''I have that problem also, they're to cute to stay mad at.'' ik hurkte neer naast Harry, direct werd ik begroet met een kus.
''I have that problem with you too babydoll.'' ik begon lichtjes te blozen, hij bracht zijn lippen dichter naar de mijne. Een spanning vormde tussen ons toen onze lippen centimeters van elkaar verwijderd waren..
''Niet mijn tante kussen, dat doe je echt te vaak.'' ik voelde een vlaag met warm water over mijn lichaam heen trekken, met open mond draaide ik mijzelf om, om in de bruine ogen van Vince te kijken.
''Vince.'' riep ik verontwaardigd, hij knipperde enkel een paar keer met zijn ogen, natuurlijk gebruikte hij zijn charmes op me.
Direct begon ik te grijnzen, ik begroef mijn handen in het warme water, om vervolgens het water omhoog te spetteren in de pretgezichtjes van mijn twee jongens.. Mijn twee jongens.
Het voelde onwerkelijk aan, maar het was nu echt de realiteit geworden.
''Tante, tante.. Stop.'' giechelde Rayvin, terwijl hij zijn best deed om het water uit zijn gezicht te houden.
''Nee, jullie maken je tante nat, dan krijgen jullie het terug.'' Vince trappelde wild met zijn voetjes in het warme badwater, de speelgoedstukken dreven wild heen en weer, meegaand met de golven die zijn benen creëerde.
Ik voelde twee handen om mijn middel, die me met gemak de lucht in tilde.
''Harry waag het niet!'' gilde ik, toen hij me boven het bad hield. Vince en Rayvin schoven beide opzij, plaatsmakend.
Ik trapte wild heen en weer, lachend en gillend hing ik boven het bad.
Alhoewel hij geen snars Nederlands snapte, leek hij dit keer wel te begrijpen wat ik gilde.
''Hmm, let me think about that.'' zei hij grijzend.
''Please, please.'' smeekte ik hopeloos.
Hij liet me voor de grap meer naar beneden zakken, ik klampte mijzelf hopeloos vast aan hem, in de hoop droog te blijven, in zoverre dat nog kon.
''What about a kiss.'' ik schudde mijn hoofd.
''What about to go fuck yourself idiot, don't tell me what to do.'' hij liet mijn achterste in het water zakken, in een hopeloze poging drukte ik mijn mond op de zijne.
Toen ik mijzelf lostrok humde hij goedkeurend, met een grijns antwoordde hij.
''Thanks for the kiss baby, but it's bathtime.'' met die woorden liet hij me in het warme water vallen, ik krabbelde mijzelf overeind, mijn neefjes begonnen uit enthousiasme te kieren en te spetteren, ik begon te giechelen.
''I'm not done with you Styles.'' zei ik met een priemende blik, waarnaar hij grijnzend antwoordde.
''Can't wait, can't wait.''

Met een tevreden glimlach sloeg ik de dekens over mijn jongens heen, inmiddels waren ze aangekleed en klaargemaakt voor bed.
''Trusten liefjes, tot morgen.'' ik wilde het licht dimmen en de deur achter me dichttrekken.
''Tante wacht.'' hoorde ik Vince vol paniek zeggen, ik draaide mij verbaasd om, hem aankijkend met een vragende blik.
''Wat als je doodgaat, en wij nog hier zijn.''
Ik nam plaats op het voeteneind, starend naar mijn jongens.
''Dan zijn jullie volwassen en dan hebben jullie mij niet meer nodig.''
Vince en Rayvin blikte kort naar elkaar.
''Wij zullen jou altijd nodig hebben tante.''
Kippenvel ontstond op mijn armen en met een zucht boog ik voorover.
''Ik ga niet weg jongens en ik heb jullie net zo hard nodig...''
Ik drukte een laatste kus op hen voorhoofd, om vervolgens naar de deur te lopen die ik voorzichtig dichttrok.

''Ik heb jullie zelfs meer nodig..''


---

Bedankt voor t' lezen!



Reacties (1)

  • VampireMouse

    Wooooow ik ben even sprakeloos!!!

    8 maanden geleden
    • ccsx

      (H)(flower)

      8 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen