Dana probeerde in te schatten wie ze nu tegenover zich had; Maddox of Ruben.
      Maddox zou dat tegen haar zeggen om ervoor te zorgen dat ze Juice ging haten.
      Ruben omdat het hem dwarszat, omdat hij het erg vond wat er gebeurd was.
      Zijn ogen leken echter een mengeling van emoties te tonen, alsof beide persoonlijkheden nog aan het vechten waren om op de voorgrond te komen.
      Ze boog haar hoofd en keek naar het vredige baby’tje in haar armen. Haar duim streek langs zijn zachte wangetje. ‘Ik wil niet dat je zulke dingen zegt waar onze zoon bij is, Ruben.’
      Natuurlijk kon het jongetje hem nog niet verstaan, maar toch kon ze zich niet aan het idee onttrekken dat zulke gewelddadige uitspraken een smet op haar kindje zouden werpen. Ze stond op en droeg Casper de kamer uit. Ze hield haar focus op haar zoon, ze wilde nog even niet denken aan wat Maddox haar net verteld had, alsof zelfs haar gedachten invloed op het kind konden hebben.
      ‘Charlie?’
      Er klonken vluchtige voetstappen die de trap af kwamen. ‘Ik ben hier,’ zei het meisje timide.
      Haar ogen waren op Casper gerecht. Dana keek ze nooit aan – en Maddox al helemaal niet. Het was een stil kind. Dana had geprobeerd met haar te praten, wetend dat ze een zwaar trauma had meegemaakt, maar ze was er nog niet aan toe om erover te vertellen. Met Casper bezig zijn deed haar echter altijd goed, ze leek daar echt vreugde aan te beleven.
      Voorzichtig gaf Dana haar kind over, daarna keerde ze terug naar de woonkamer. Zodra ze de deur achter zich sloot en er even een muur tussen haar en haar kind bleek te zijn, kwamen Rubens woorden weer terug in haar hoofd.
      Juice had Lotte vermoord. Gewurgd.
      Het was afschuwelijk – en toch voelde ze de afschuw niet. Het was gewoon te ongelofelijk, te onmogelijk om te bevatten. Ze dacht aan die lieve jongen die haar had geprobeerd gerust te stellen, de nacht dat ze door het clubhuis dwaalde en doodsbang was. Die altijd zo voorzichtig was geweest, altijd zo bang om haar pijn te doen. Dat hij met zijn blote handen een vrouw zou wurgen, ging er bij haar niet in.
      Ze zakte op de bank neer. ‘Was hij dronken?’
      Rubens hand gleed naar haar bovenbeen. Ze vond zijn aanraking niet prettig, pakte zijn pols en legde zijn hand die naast zich op de bank. ‘Ik wil nu even dat niemand me aanraakt.’
      ‘Oké,’ zei hij zacht, en daarmee overtuigde hij haar ervan dat Maddox ergens ver weggestopt was. Het verlichtte het samengedrukte gevoel in haar borst een klein beetje. Ruben schraapte zijn keel. ‘Nee, hij was niet dronken. Hij zat urenlang op zijn computer, vond daar iets, gooide de tafel om. Ze kwam op het lawaai af, hij smeet haar tegen de muur en sloeg haar… uiteindelijk hebben ze een tijdje met elkaar gepraat, maakte ze hem weer boos en toen ging hij door het lint.’
      Zijn stem klonk afstandelijk, alsof hij het ook maar van horen zeggen had. Peinzend keek Dana hem aan. Ze probeerde zich voor te stellen hoe het was gegaan, probeerde zich in te beelden hoe dat gesprek gegaan was. Het lukte haar niet.
      Ze kon om de beelden vragen, maar ze wist dat die haar geheugen nooit meer zouden verlaten.
      ‘En daarna?’ vroeg ze langzaam.
      ‘Probeerde hij haar te reanimeren. Tot leven te wekken. Daarna heeft hij urenlang haar dode lichaam vastgehouden.’
      Ruben had zijn blik neergeslagen.
      Dana wreef in haar ogen. God, hoe moest ze hier nou weer mee omgaan? De laatste maanden had ze op de een of andere manier vrede met de situatie gekregen. Het was dragelijk geweest. Vooral omdat Maddox zachter was geworden, maar de wetenschap dat het beter met Juice ging had daar net zo zeer aan bijgedragen.
      En nu was hij weer terug bij af. Nee – hij was er waarschijnlijk nog veel erger aan toe. Lotte had hem destijds op de been gehouden en haar verraad moest hem hebben gebroken. Het kleine brokje vertrouwen dat hij nog in iemand anders had gehad, was verkruimeld.
      Hij kon niet in zijn eentje zijn, hij had iemand nodig die hem bijstond.
      Maar zolang hij bang was dat Maddox weer een meisje naar hem toe zou sturen, zou hij niemand meer vertrouwen. Zolang zij zijn gevangene was, zou hij zich voor niemand meer openstellen. Zijn drankverslaving zou terugkomen, hij zou zichzelf weer gaan verwijten dat hij haar niet gevonden had, hij zou geen nieuwe mensen binnen durven laten.
      Een traan gleed langs haar wang. Ze wilde hem zo graag beschermen, wilde hem zich zo graag beter laten voelen, maar dat kon niet. Hij moest verder zonder haar – en zolang zij hier opgesloten zat, kon hij dat niet. Zijn verdriet en onmacht ketenden hem vast aan zijn ellende, hij kon zich er niet van losmaken, hij kon het niet afsluiten.
      ‘Ik vind het zo erg,’ zei Ruben zacht.
      Dana dwong zichzelf het te geloven. Ze moest geloven dat hij aan het veranderen was, dat Maddox beetje bij beetje verdween, verdrongen werd. Misschien dat hij haar dan ooit zou vrijlaten – of zo week van hart werd dat ze zelf een einde aan zijn leven kon maken.
      Ze keek naar hem op. De tweestrijd brandde nog steeds in zijn ogen. Ja – een deel van hem had spijt. Een ander deel van hem was vooral gefrustreerd omdat hij niet langer directe controle op Juice kon uitoefenen.
      Dana dacht aan Lotte. Ze had in dezelfde situatie gezeten als Cherry, en ook zij had geprobeerd iemand te redden van wie ze veel hield. Kon ze het haar kwalijk nemen? Misschien niet echt – maar ze was lang samen geweest met Juice en ze had gehoopt dat ze het hem allang verteld had, dat hij haar begreep, dat hij haar vergaf.
      Maar Lotte had nooit iets gezegd, en Dana wist dat ze daarmee haar eigen graf had gegraven.
      En hoe erg ze het ook voor Lotte vond – ze vond het nog veel erger voor Juice. De wetenschap dat Maddox hem veranderd had in iemand die in staat was om zijn vriendin te wurgen, verkilde haar tot op het bot. Hij had die jongen ze erg kapot gemaakt, had hem compleet vernietigd.
      Opnieuw glipte er een traan langs haar wang. Een beetje snotterend haalde ze adem.
      Hij moest haar loslaten, haar écht loslaten – en ze zag maar één oplossing. Misschien dat het de druppel bleek te zijn, misschien dat hij er dan echt een einde aan maakte, maar dan was zijn lijden in elk geval voorbij. Inmiddels waren ze bijna twee jaar verder en het ging alleen maar slechter met hem. Ze moest hem de kans op herstel bieden – het was zijn enige kans op herstel.
      ‘Je moet me doden, Ruben.’
      ‘W-wat?’ Zijn stem sloeg over.
      Ze haalde diep adem, wist dat ze hiermee haar kans op redding voorgoed weggooide. ‘Hij moet denken dat ik dood ben. Hij moet afscheid van me kunnen nemen.’ Ze pakte zijn hand en keek naar hem op. ‘Ik wil dat ze denken dat ik dood ben. Hij zal nooit meer een vrouw kunnen vertrouwen zolang ik in jouw macht ben. Het is de enige manier waarop hij deze zware periode kan afsluiten.’
      ‘Je wilt dat ze denken dat je dood bent?’ herhaalde hij, zijn toon sceptisch.
      ‘Ja. Ik wil dat Dana Lowman niet langer bestaat. Ik ga niet bij je weg, Ruben. Je laat me niet gaan en ik zou je zoon niet van je durven afnemen. Ik wil niet dat ze naar me blijven zoeken, dat ze blijven hopen, dat ze teleurgesteld blijven worden, blijven lijden. Ik wil dat ze om me rouwen, dat ze afscheid van me nemen en dat ze dan de kans krijgen om te herstellen. Ik weet zeker dat Clay en Jax er een stuk beter aan toe zijn dan Juice, omdat zij na een periode van rouw weer verder zijn gegaan met hun leven. Maar Juice niet. Voor hem blijft de tijd stilstaan. Hij blijft lijden omdat hij denkt dat ik lijd, hij zal nooit rust hebben.’ Ze kneep in Rubens hand. ‘Doe dit alsjeblieft voor me, lieverd. Geef ze een afscheid, ik weet dat je genoeg macht en geld hebt om mijn dood in scène te zetten.’
      Hij tilde haar hand op en drukte er een kus op. ‘Als dit is wat jij echt wilt, zal ik het doen. Het zal alleen wel tijd kosten om het te regelen.’
      ‘Dat is goed. Het moet pas over een paar weken gebeuren. Ik wil niet dat hij denkt dat je dit uit wraak doet.’
      Hij knikte langzaam. ‘Ik zal hem laten weten dat ik het niet langer kon verdragen dat je meer van hem hield dan van mij.’ Haar ogen zochten die van haar.
      Haar hart bonsde in haar keel. Wat verwachtte hij nu? Dat ze dat ontkende? Prikte hij daar niet doorheen? Ze besloot er maar helemaal niet op te reageren.
      ‘Dank je wel,’ zei ze in plaats daarvan. ‘Dat je dit voor hem wilt doen.’ Ze legde een hand tegen zijn wang. ‘Je bent een goed man, Ruben.’
      Ze sloot haar ogen en kuste lichtjes zijn lippen.
      Haar gedachten waren echter bij Juice. Sorry lieverd. Nog één harde klap voor je, daarna is het voorbij. Wees sterk, mijn liefste. Je slaat je hier doorheen, zoals je je overal doorheen hebt geslagen. Je hebt een beschermengel. Ons engeltje.

Reacties (4)

  • NicoleStyles

    Oh my....

    3 maanden geleden
  • VampireMouse

    Mijn god. Ik had zulke droge ogen door die klote hooikoorts, maar ik heb nu waterige oogjes van dit verhaal. ARME JUICE ARME Dana 😑❤️❤️❤️❤️❤️

    3 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Pff dit verhaal is zo’n rollercoaster en Dana is zo sterk niet normaal!

    3 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Oh nee... Dit is echt verschrikkelijk. Het is waarschijnlijk wel het beste, maar het is nog steeds verschrikkelijk.

    3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen