Foto bij H19: De onderkeukens ~ Halatir

Hoewel ik nooit echt wist hoe laat het was, merkte ik het wel aan hoe de zwarte elfen zich gedroegen: in de avond waren ze actiever, omdat de duisternis zijn intrede maakte. Ze gingen meer naar de buitenwereld om zaken te stelen of wezens te vermoorden, maar soms gingen ze dan ook gewoon in deze onderwereld gevechten aan met dwergen of trollen, om zo hun territorium te vergroten. En degenen die verloren, werden slaven… Als de zon boven scheen en het dus dag was, waren ze chagrijniger en makkelijk beledigd. Ze hielden absoluut niet van het daglicht en gingen er ook niet in als het niet nodig was. Ik moest de juiste periode kiezen om het eerste deel van mijn plan te kunnen starten, anders was het zeker al gedoemd te mislukken…

De gang met barguests was rustig. Ik hoorde ze ook niet meteen, dus volgens mij waren ze op missie gestuurd. Ik liep door tot de deur op het einde en ik klopte aan, waarna een schelle stem zei dat ik binnen mocht komen. Zodra ik de deur achter mij had gesloten, knielde ik en boog mijn hoofd. “Halatir, je wou ons om een gunst vragen?” vroeg een mierzoete stem en ik boog mijn hoofd nog wat dieper. “Ja, jabress”, antwoordde ik nederig en een andere stem zei: “Sta op en zeg wat je wilt.” Ik stond op, maar hield mijn hoofd gebogen. “Ik wil een dag terug naar de buitenwereld”, zei ik zonder omhalen en het was muisstil. “Waarom?” zei nog een andere stem en ik slikte even. “Een niet beëindigde wraakactie”, antwoordde ik en weer was het even stil. “Je mag gaan…”, zei een kille stem en ik boog mijn hoofd wat dieper. “Danku, jabr…”, begon ik, maar ik werd onderbroken door dezelfde stem die zei: “… maar dat gaat niet zomaar.” Meteen hield ik mijn mond en luisterde.

“Jij gaat de toiletten poetsen en in de onderkeukens helpen bij het bereiden van het voedsel voor onze beestjes. Ook zal je 4 dagen lang één van ons dienen als persoonlijke slaaf. Accepteer je dit? Of verander je liever van gedachten en blijf je gewoon hier, in deze wereld van duisternis”, zei de schelle stem smalend en ik beet op mijn tanden. Deze klusjes waren de meest vernederende en vervelende taken die er bestonden hier, maar ik moest naar boven. Daarbij, als ik me zou terug trekken, zouden ze me zeker als zwak blijven zien… “Ik accepteer het”, antwoordde ik kort en het was weer stil. “Ga dan, over 2 weken mag je de dag na nieuwe maan naar buiten gaan”, klonk het toen en ik boog weer diep, waarna ik me omdraaide en de zaal verliet. Het gingen vernederende weken worden, maar soms moest je diep zakken om dan heel hoog te komen…

Met snelle passen liep ik de trappen af naar de onderkeukens. De stank kwam me al rijkelijk tegemoet, waardoor ik alle moeite van de wereld had om mijn maaginhoud binnen te houden. Eenmaal daar aangekomen, werd ik vreemd aangekeken door 10 trollen en 7 mannelijke zwarte elfen. “En wie ben jij?” vroeg een trol en ik stapte verder de ruimte in. “Halatir, ik moet hier komen helpen voor komende twee weken”, antwoordde ik en meteen begonnen een paar trollen tegen elkaar te praten. “Je bedoelt echt Halatir? Als in Halatir, de leerling van Morchiant?” vroeg een zwarte elf opeens en ik knikte kort. “Ja, wat moet ik doen?” vroeg ik kil en ik kreeg een schort toegeworpen. “We moeten nog 3 dode mensen scheren en hun ledematen moeten afgehakt worden”, zei een trol en samen met hem en een zwarte elf liepen we naar de lijken op de tafels verderop, om er dan aan te beginnen. Ik voelde dat ik hier wel wat extra bondgenoten kon vinden, wat mijn plan enkel zou helpen. Ze hadden een zeker ontzag voor mij en hoewel ik niet echt wist waardoor het kwam, kwam het voor mij alleen maar beter uit…

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    “We moeten nog 3 dode mensen scheren en ...
    ... Yeti!xD

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen