Foto bij H20: Kracht van Emma ~ Khana

“Het lukt… het lukt… ja!” zei ik triomfantelijk toen ik mijn koffer dicht kreeg. Snel deed ik er nog een extra band rond zodat die zeker niet zou openspringen en opgelucht stond ik op. Het was ochtend, maar toch wou ik al klaar zijn met de koffers. We zouden morgen vroeg vertrekken, dus ik wou voorbereid zijn. Toen ik mijn koffer opzij had gezet, besloot ik om maar eens te gaan ontbijten. Ik liep mijn kamer uit en daarna de keuken in. “Goedemorgen Khana”, hoorde ik Noah slaperig zeggen en zonder te kijken antwoordde ik: “Goedemorgen Noah, goed geslapen?” Ondertussen pakte ik een kom met melk en wat ontbijtgranen. “Ja hoor, jij?” antwoordde hij en ik zei: “Ook goed ho…”, maar stond toen verbaasd stil. Aan tafel zag ik niet alleen Noah zitten, maar ook nog een andere jongen die vrij hard op hem leek.

“Ehm… wie is dat?” vroeg ik verbaasd en de jongen keek suf op. “Oh, hoi Khana… Sorry, ik ben nog wat moe”, zei die en wreef in zijn ogen. Noah grijnsde enkel en at verder, zonder antwoord te geven. “Ken ik jou?” vroeg ik voorzichtig aan de jongen en die keek mij verbaasd aan, om dan te zeggen: “Natuurlijk ken je mij! Of toch voor zover ik wil dat je mij kent…” Oké, voor mij was het al duidelijk dat het een kitsune was omdat hij zo mysterieus sprak, maar hij kwam me niet helemaal bekend voor. Ik besloot om er maar niets van te zeggen en zette me aan tafel, waarna ik aan Noah vroeg: “Waar is Emma?” “Hé, ik zit hier ook hoor!”, zei de jongen verontwaardigd en ik keek hem met gefronste wenkbrauwen aan. Noah grinnikte en zei toen: “Emmanuel, je bent in je andere gedaante.” Emmanuel? Wie… Wat… hè? Ik zag de jongen naar beneden kijken, waarna die vloekte en zuchtte.

Opeens veranderde zijn uiterlijk en tot mijn stomme verbazing zag ik Emma toen zitten. “Wat… maar…”, stotterde ik en Noah grijnsde breed. “Sorry Khana, ik had niet door dat ik nog niet veranderd was… Je weet precies nog niet dat wij van geslacht kunnen wisselen?” vroeg Emma met een verontschuldigende glimlach. “Nu wel ja… kunnen jullie dat allebei?” vroeg ik toen en Emma knikte. Noah praatte niet graag over zijn kitsune-eigenschappen, had ik al gemerkt. “Ja hoor, ik word dan Emmanuel en Noah is dan gewoon Noa, maar dan zonder ‘h’. Elke kitsune kan dat hoor”, vertelde ze en ik fronste, waarna ik onwillekeurig me probeerde voor te stellen hoe Nick eruit zou zien…

Terwijl ik mijn ontbijt op at, werd de stoel naast mij opeens naar achteren geschoven en tot mijn verbazing kwam Nick naast mij zitten. Afgelopen 5 dagen had hij altijd wel ergens anders gezeten, zolang het maar niet in de buurt van Emma en Noah was. “Goedemorgen Nick”, zei ik maar en hij mompelde iets gelijkaardig terug. Toen was het ongemakkelijk stil en ik at het laatste beetje op. “Heb je het hen al verteld?” vroeg ik toen aan Nick en hij schudde zijn hoofd. Meteen zag ik Noah en Emma elkaar verward aankijken, maar ik negeerde het nog even. “We gaan morgen weg”, zei Nick toen bot en ik zag dat zowel Noah als Emma hun wenkbrauwen omhoog trokken. “Wa…”, begon Noah, maar Emma had het al door en porde hem stevig. Noah klapte zijn mond dicht en keek verontwaardigd naar Emma, maar die lette niet op hem. Ze keek naar mij en knikte even, waarna ik haar mond de woorden ‘dank je’ zag vormen. Ik knikte met een voorzichtige glimlach terug en keek naar Nick toen die opstond. “Ik moet nog iets regelen”, mompelde hij en ging weg. Ik stond ook op en begon mijn kom af te ruimen. Er was toch al een beetje vooruitgang geboekt tussen die drie…

Terwijl ik de vaatwasser inlaadde, voelde ik opeens een hand op mijn schouder. Ik draaide me om en keek recht in Emma’s ogen. Haar pupillen waren rechte strepen geworden en haar ooghoeken stonden wat naar boven gericht, net zoals bij vossenogen. “Khana…”, zei ze zacht en mysterieus en voordat ik iets kon vragen, duwde ze twee vingers tussen mijn sleutelbenen en ik hapte naar adem. Haar gelaatstrekken werden fijner en ik vroeg met moeite: “Emma? Wat…”, maar ze duwde wat harder en het werd zwart om me heen. Er bouwde zich een grote druk op in mijn lichaam en ik had het gevoel dat ik ergens uit geduwd werd. Ik verzette me eerst tegen die kracht, maar het bleef maar een duwend gevoel geven en het putte me uit. Uiteindelijk begon die kracht te winnen en voelde ik mezelf verdwijnen, terwijl ik mijn lichaam niet kon bewegen. Opeens was die kracht en druk helemaal weg en bleef ik alleen achter in een verstikkende duisternis…

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    ... heeft ze Khana nu ook van geslacht verandert?(cool)

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen