Foto bij 010 Emilia Grace Miller

Ik rende nog steeds en realiseerde me steeds meer hoe kansloos ik was. Ik ging al een stuk minder snel en zag dat ze gevaarlijk dicht bij me waren. Ik keek weer voor me en struikelde zo ineens over een boomstam heen. Kak, dit is dus foute boel. Ik ging echt genadeloos op m’n bek en lag daar kreunend op de grond. Ik keek op en zag daar alle jongens om me heen staan. Fuck, dit was niet zo best. “Ik kan jullie niet overhalen om maar gewoon te doen of dit alles niet gebeurd was hé?” En glimlachte daar sarcastisch bij. “Dit had je beter niet kunnen doen! Je gaat echt wensen dat je nooit geboren was als wij klaar zijn met jou!!” Liam pakte me bij m’n haren vast en trok mij met veel geweld mee richting het huis. “Au Au Au!!! Laat me los!!” riep ik nog tevergeefs. Ik zag hoe we het huis weer naderde en een enorm gevoel van angst kwam over me heen. Ik wou echt niet weten wat ze met me zouden doen nu. We liepen het huis binnen en zodra we in de woonkamer waren werd ik daar op de grond gesmeten. Bang keek ik de jongens aan, die mij aankeken alsof ze me zouden vermoorden. Liam liep naar me toe en sloeg ineens zijn vuist in mijn gezicht, waarna er veel meer volgde. Ik had hem nog nooit zo boos gezien. Ik kroop ineen met mijn handen voor mijn gezicht hopende dat het zo zou stoppen. Mijn gezicht deed echt zo veel zeer, en mijn neus bloedde en voelde aan alsof die gebroken was. Even leek het gestopt te zijn, maar niks bleek minder waar. Liam begon me nu in mijn maag te trappen. Ik hield het niet meer, ik bewoog in alle richtingen om te hopen dat dit zou stoppen. Maar hij toonde geen genade. Na Liam kwam ook Harry erbij en trapte mij ook nog een aantal keer. En zo kreeg iedereen zijn beurt. Ik had het gevoel dat als dit nog even door zou gaan dat het mijn leven zou kosten. Maar het was eindelijk gestopt. Ik lag hevig bloedend op de grond, er was echt niks van mij over en álles deed pijn. Ik begon allemaal zwarte vlekken te zien en voelde me erg licht in mijn hoofd. Niet veel later zakte ik weg in een zwart gat.
Ik werd langzaam wakker met mijn ogen nog dicht. Ik voelde ineens alle pijn weer opkomen toen ik me langzaam weer bewoog. Ik voelde dat ik niet op een bed lag, ik zat op een stoel vastgebonden. De pijn was echt ondragelijk. Mijn gezicht voelde alsof daarin alles was gebroken. Ik probeerde mijn ogen langzaam te openen, wat heel moeizaam ging. Mijn ogen waren vast helemaal blauw en opgezwollen. Het lukte me toch om ze iets te openen en keek even op me heen. Ik was niet in ‘mijn’ en ook niet in een van die van de jongens geloof ik. Het leek op een kelderkamer. Het is hier donker en creepy. Ik wil me bewegen om los te komen, maar ik schreeuw het uit van de pijn. Ik hield het niet meer hier, ik heb het idee dat mijn ribben gebroken zijn. Hoe kunnen ze iemand zoiets aandoen. Ik hoorde ineens voetstappen op de trap die richting mij kwamen, niet lang daarna opende de deur zich en in de deuropening stonden Liam en Zayn. Ik was echt zo bang voor deze jongens, wetende waar ze toe in staat zijn. “Zo onze prinses is eindelijk wakker.” Grijnsde hij. Hij maakte een gebaar naar Zayn, waarschijnlijk om mij los te maken, Zayn begon de touwen los te maken. Zodra ik los was begon ik wat te bewegen met mijn armen en benen. Ik kreunde het uit van de pijn en schrok van al mijn blauwe plekken. Liam grinnikte wat “meekomen” zei hij. Waarna hij richting de deur liep. Ik keek hem pijnlijk aan en probeerde dan toch maar op te staan. Ik zakte van de pijn direct weer in elkaar. Dit maakte Liam heel ongeduldig “Nou komt er nog wat van..? Meekomen!”. Ik stond nogmaals op en deed mijn uiterste best om niet weer in elkaar te zakken. Ik strompelde richting de twee en volgde hun de trap op naar boven. Heel snel ging ik niet wat veel gemopper opleverde van Zayn. Eindelijk aangekomen in de gang moest ik Zayn volgen naar de badkamer.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen