Zijn moeder was echt superaardig. Ze drukte Jordy een glas sap in handen en duwde haar letterlijk op de bank.
      ‘Waar ken je Emilio van?’ vroeg ze met zoveel enthousiasme dat Jordy de indruk kreeg dat er hier nog nooit een meisje was binnen geweest.
      ‘We zitten bij elkaar op school,’ vertelde ze. ‘In hetzelfde jaar. Mijn beste vriendin gaat met zijn beste vriend, dus ik vond dat wij ook maar eens wat tijd samen moesten doorbrengen.’
      Er klonken voetstappen op de trap, en een paar tellen later stapte hij de kamer binnen, ditmaal gekleed en wel. Zijn gezicht stond op onweer.
      Jordy vond hem nog steeds onwijs knap.
      ‘Nou kom op dan,’ gromde hij.
      Zijn moeder klakte afkeurend met haar tong. ‘Zo heb ik je niet opgevoed, Emilio. Je laat geen meiden voor de deur staan.’
      ‘Wel als ze eruitzien als een fucking papegaai en ook nog eens zo fucking irritant klinken,’ snoof hij.
      ‘Nee jij klinkt vanochtend als een engeltje.’ Juan gaf hem een schouderduwtje toen hij de kamer binnenkwam en gaf Jordy een knipoog.
      Als ze niet had geweten dat hij hier was, had Jordy misschien niet eens durven gaan. Het was een hele opluchting geweest om te weten dat Juan van haar plan afwist en Emilio zou pushen met haar mee te gaan. Evengoed was ze zo zenuwachtig geweest dat ze amper een oog had dichtgedaan vannacht. Wat stom was, want ze had heus wel geweten hoe hij op haar zou reageren.
      En toch stak het dat hij zo graag níét bij haar wilde zijn. Ach ja, hopelijk veranderde hij na vandaag van gedachten. Ze nam de laatste slokken van haar drinken en zette het glas toen op de tafel.
      ‘Nou sunshine, laten we dan maar gaan. Voordat je je weer bedenkt.’ Ze glimlachte vriendelijk naar Emilio’s moeder en gaf Juan een korte knuffel waarbij ze ‘bedankt’ in zijn oor fluisterde.
      Emilio zei geen woord tegen haar terwijl hij achter haar aan slenterde naar haar auto. Vlak voordat ze de deur uit waren gegaan had hij een pet op gezet die hij ver over zijn ogen trok, alsof hij niet wilde dat mensen hem zouden herkennen.
      ‘We gaan de stad uit,’ zei ze. ‘Dus je hoeft niet bang te zijn dat we bekenden tegenkomen.’
      Met een nors gezicht staarde hij vooruit.
      Jordy liet zich er niet door ontmoedigen en zette de cd-speler aan. ‘Heb je nog wat leuks gedaan sinds de vakantie is begonnen?’ vroeg ze terwijl ze de richtingaanwijzer aansloeg en een afslag naar rechts nam.
      ‘Zullen we dit gewoon niet doen? Ik heb geen zin om met je te praten. Sleep me gewoon mee naar waar je me dan ook wil hebben en laat me daarna met rust. De enige reden dat ik hier zit, is omdat Juan het je beloofd heeft en hij straks voor een hete chick zorgt om jouw rotkop te vergeten.’
      Zijn woorden deden pijn, en weer vroeg ze zich af waarom ze zichzelf dit in hemelsnaam aandeed. Hij was een klootzak eersteklas. Misschien zou ze daar na vandaag eindelijk eens écht van overtuigd zijn.
      ‘Je zit de komende uren met me opgescheept,’ hield ze koppig vol. ‘Geloof mij maar – als je op zijn minst probéért om het naar je zin te hebben gaat de tijd veel sneller voorbij.’
      Emilio snoof alleen laatdunkend en trok zijn pet verder over zijn ogen. ‘Maak me maar wakker als we er zijn.’

Na een halfuur parkeerde ze de auto voor een lunchroom. Emilio had geen woord meer gezegd. Ze wist niet of hij echt sliep of deed alsof, maar toen ze hem zachtjes aan zijn schouder schudde leverde haar dat alleen vuile blik op.
      ‘Ik heb geen honger,’ bromde hij toen hij het restaurant zag.
      ‘Je kwam in je boxer naar beneden, dus ik neem aan dat je nog niets gegeten hebt.’
      ‘Als ik had geweten dat jij daar stond had ik wel een coltrui aangetrokken,’ gromde hij.
      Ze trok haar wenkbrauwen op. ‘Hoezo? Maak ik je onzeker? Je had een prima wasbordje jongen, niks om je voor te schamen.’
      Zijn hand schoot naar de deurhendel, hij gooide de deur open, stapte uit en sloeg het portier weer met een klap dicht.
      Jordy haalde zuchtend een hand door haar haren. Ze had gedacht dat hij wel zou ontdooien, dat zijn botte gedrag gewoon een act was die hij wel zou laten varen zodra ze uit Queens waren. Maar nee. Ze ging ook de auto uit en zag dat hij al bij de ingang stond en naar binnen gluurde, alsof hij nog steeds bang was bekenden tegen te komen.
      Ze had eigenlijk wel met hem te doen, dat hij zich zo druk maakte om wat anderen van hem vonden dat hij niet eens met een blauwharig meisje over straat durfde te gaan. Zodra ze naast hem stond glipte hij haastig naar binnen, alsof hij bang was dat ze zijn hand zou vastpakken.
      Nou, daar hoefde hij niet bang voor te zijn. Ze wist dat hij dat niet wilde en ze zou zich niet meer aan hem opdringen dan ze al gedaan had. Haar missie voor vandaag was hem bewijzen dat ze leuk gezelschap was – niet dat er iets romantisch uit zou komen.
      Als dat ooit al gebeurde, hadden ze er waarschijnlijk heel wat dates voor nodig.
      Emilio schoof in de donkerste hoek en staarde ongedurig langs haar heen toen ze tegenover hem plaatsnam. Met zijn ellebogen leunde hij op tafel, zijn hoofd in zijn handpalm terwijl hij zo’n ongeïnteresseerd mogelijke houding aannam.
      Jordy liet onbeschaamd haar blik over zijn knappe gezicht glijden. Zijn donkere wenkbrauwen, diepbruine ogen, licht getinte huid en de stoppels op zijn kaken die hem er ouder deden uitzien dan zijn meeste leeftijdsgenoten.
      ‘Waar erger je je het meest aan, E? Aan mij?’ vroeg ze. Ze wilde hoe dan ook tot een conversatie komen, misschien was dit een makkelijk onderwerp voor hem.
      Hij trok zijn wenkbrauwen op. ‘Waarom zou je dat in godsnaam willen weten.’
      Ze haalde haar schouders op. ‘Noem het nieuwsgierigheid. Je bent altijd zo’n spraakwaterval. Er moet toch een reden zijn waarom je vandaag de rust zelve bent.’
      ‘Ik heb jou gewoon geen moer te vertellen.’
      Ze keek hem peinzend aan. ‘Weet je het zelf wel?’
      ‘Wat?’ vroeg hij snauwerig.
      ‘Waarom je het zo’n drama vindt om een paar uur met me door te brengen? Wat zou je anders hebben gedaan vandaag?’
      ‘Ik zou naar het strand gaan en tieten kijken.’
      Ze rolde met haar ogen. ‘Soms lijk je echt twaalf in plaats van zestien.’
      Zijn kaken verstrakten.
      ‘Niet dan?’ ging Jordy door. ‘Toen sloop je de meisjeskleedkamers al in om je klasgenoten te bekijken. Je zou toch denken dat een mens zich in de loop der jaren wel ontwikkelt.’
      Hij kneep zijn ogen tot spleetjes, zijn irissen vlamden op als hout op een haardvuur. ‘Jij bent in elk geval net zo’n lelijk wijf als je toen al was, zonder tieten en magerder dan magere hein. Ben je zo’n doos die zich uithongert? Alsof je met je blauwe haar en achterlijke luipaardvlekken niet voldoende aandacht trekt.’
      ‘Als ik anorexia had, zaten we hier nu niet in een restaurant,’ antwoordde ze rustig. Haar ogen lieten die van hem niet los en ze vroeg zich af waar dit nou opeens vandaan kwam. Schaamde hij zich voor wat hij toen had gedaan en richtte hij zo de aandacht weer op haar?
      ‘Hoezo niet? Je kan het zo weer uitkotsen. Misschien moet je die vette koe van een vriendin van je die trucjes ook maar eens leren, dan krijgen wij geen kotsneigingen als we haar zien.’
      ‘Je kan ook gewoon een andere kant opkijken. Er zijn genoeg meiden om naar te kijken.’
      Met een nijdig gezicht trok hij de menukaart uit de handen van de serveerster vandaan toen ze hen die wilde aanbieden.
      ‘Sorry,’ zei ze tegen het meisje. ‘Hij is voor het eerst op een date en voelt zich een beetje ongemakkelijk.’ Ze pakte de menukaart aan. ‘Dank je wel.’
      De ziedende blik waarmee hij haar aankeek, deed haar alleen maar grijnzen. ‘Mij maakt het niet uit of je chagrijnig kijkt of lacht, ik vind je toch wel een lekker jong.’ Ze knipoogde en deed het menu open. ‘Waar heb je zin in?’ Haar ogen gleden langs de gerechten. ‘Ik denk dat ik voor een omelet met spek ga.’
      Emilio zei niets meer en staarde nors naar beneden.
      ‘Ik vind het eigenlijk wel schattig dat je je geen houding weet te geven als je bij mij bent.’
      ‘Dat mijn houding je niet aanstaat, wil niet zeggen dat ik me geen houding weet te geven,’ bromde hij. ‘Ik vind je een aandachtsgeile kuthoer met de belabberdste kledingsmaak die ik ooit heb gezien en je hebt gelijk, ik weet niet helemaal hoe ik moet omgaan met het feit dat je niet gewoon een ‘nee’ kan accepteren als je iemand uitvraagt en dat je me fucking dwingt om met je op een date te gaan.’
      ‘Eerlijk gezegd denk ik gewoon dat je bang bent dat je me per ongeluk aardig gaat vinden en je daarom maar als een bitch gedraagt. Ik prik daar heus wel doorheen hoor. Ik ben niet het type meisje dat huilend in een hoekje gaat zitten omdat Emilio Sanchez onaardige dingen tegen haar zegt. De mening van iemand die toch alleen maar over alles en iedereen zeikt doet me echt geen ene moer. Wat mij betreft kun je dus stoppen met proberen me te kwetsen, je valt toch alleen maar in herhaling. Voor vandaag wist ik allang wat je van me vond. Het enige wat ik je probeer te laten zien, is dat je ook best lol kunt hebben met meisjes die niet uit een of ander pornoblaadje zijn weggerend. Een ander soort plezier dan je normaal gesproken met je blonde troela’s beleeft, maar waarschijnlijk wel iets waar je vierentwintig uur later nog een keer aan terugdenkt. Ik heb leuke dingen bedacht voor vandaag, maar ’t is aan jou om d’r van te genieten of om te blijven kniezen dat je niet naar het strand kon gaan om als een twaalfjarige naar de borsten van zonnende meiden te zitten gluren.’
      Ze trok een mondhoek op toen er een zweem rood over zijn wangen gleed, en hij klemde opnieuw gefrustreerd zijn kaken op elkaar. Hij richtte zijn aandacht weer op de menu.
      ‘Ik neem wel een tosti,’ bromde hij uiteindelijk alleen.
      Een klein glimlachje spande om Jordy’s lippen toen ze de bestelling doorgaf.

Haar speech leek te hebben gewerkt. Tijdens de lunch stelde ze hem wat vragen die hij deze keer niet botweg negeerde maar gaf hij schoorvoetend antwoord. Hij kwam nooit met een wedervraag, maar dat maakte haar niet uit. Ze vertelde gewoon net zo enthousiast over zichzelf.
      Toen ze weer in de auto zaten voelde Emilio zich zelfs zo vrij dat hij in het dashboardkastje op zoek ging naar ‘iets anders dan deze klereherrie’.
      ‘Ik heb één cd van Eminem, meer hiphop shit ga je niet vinden, sorry.’
      ‘Eminem is goed,’ mompelde hij. ‘Alles beter dan deze teringherrie.’
      Ze grijnsde en keek vanuit haar ooghoeken opzij. Zijn gezicht was iets meer ontspannen, iets opener en hij had zijn pet afgedaan. Toen ze de parkeerplaats van het outdoor survivalpark opreden en de auto uitgingen bood hij haar zelfs een sigaret aan toen hij er zelf eentje opstak.
      Jordy pakte hem aan en stak hem tussen haar lippen. Tot haar verbazing schermde hij het ding zelf met zijn hand af en stak de sigaret aan, waardoor zijn gezicht zo dicht bij het hare was dat ze het bloed in haar oren voelde suizen en haar lippen droog werden.
      ‘Ik wist niet dat je rookte,’ zei hij.
      ‘Niet vast. Gewoon af en toe.’ Ze grijnsde. ‘Maar ik zou niet willen dat ik bij onze eerste zoen het gevoel kreeg dat mijn tong door een asbak rolde.’
      Hij rolde met zijn ogen. ‘Nou daar hoef je niet bang voor te zijn. Ik bijt je tong er nog eerder af dan dat ik het zo ver laat komen.’
      Ze grinnikte zacht. ‘Ik denk dat mijn tong sterker is dan de jouwe.’
      Hij hief zijn kin iets en keek haar geringschattend aan. Even dacht ze dat hij de uitdaging aan wilde gaan, uiteindelijk blies hij alleen een wolk rook uit. ‘We zullen het nooit weten.’
      Ze liepen in de richting van de ingang, waar Jordy voor het survivallen en karten betaalde en ze daarna door een instructeur werden opgehaald.
      Emilio zei niet veel. Het zat haar een beetje dwars, ze had oprecht gedacht dat hij iets avontuurlijks als een klimparcours en abseilen leuk zou vinden, maar hij oogde niet echt enthousiast.
      ‘Ga jij maar eerst,’ mompelde hij toen de instructeur hun had uitgelegd hoe ze zich moesten zekeren.
      ‘Okido. Heb je het vaker gedaan?’
      Hij haalde zijn schouders op. ‘Een paar keer.’
      Jordy knikte – mooi, dan zou hij het stiekem vast toch wel leuk vinden. Ze klikte zich vast en begon aan haar klim. Zelf had ze het ook al vaker gedaan, hoewel niet hier. Enthousiast beklom ze brug naar brug, het werd steeds ietsje moeilijker en hoger. De adrenaline suiste door haar bloed en ze slaakte een gilletje toen ze bijna haar balans verloor op een bewegend stuk hout en zich nog net kon vastgrijpen aan het dikke touw boven haar hoofd.
      Lachend keek ze om.
      Emilio liep een stuk achter haar en toen hij opkeek, gebaarde hij dat ze verder moest gaan. Jordy had geen zin in een discussie op deze hoogte en deed maar wat hij van haar vroeg, al had ze het leuker gevonden om het samen te doen. Inmiddels waren ze minstens dertig meter hoog. Voor haar bevond zich een hele lange brug die uit verschillende stukken boomstammen bevond. Het wiebelde als een gek en de spanning kriebelde door haar lijf terwijl ze steeds een stukje verder kwam. Halverwege was een platform waar ze even op bleef uitrusten en wachtte totdat Emilio dichterbij kwam.
      Hij ging echt heel langzaam.
      Na een tijdje merkte ze dat hij stilstond en naar beneden tuurde.
      Ze fronste. Voelde hij zich niet goed? Ze pakte de hulptouwen weer vast en liep voetje voor voetje terug. De boomstammen schommelden van links naar rechts.
      ‘Hé, alles oké?’ vroeg ze toen ze nog twee stammetjes van Emilio verwijderd was. Hij had zich niet bewogen, zijn knokkels zagen wit omdat ze het touw zo stevig vasthielden en hij staarde naar beneden.
      ‘Ga maar verder,’ snauwde hij terug. ‘Ik ben gewoon een beetje duizelig.’ Zijn stem sloeg over.
      Hij keek niet opzij. Wel zag ze dat hij vluchtig met zijn schouder langs zijn wang wreef.
      Met een knoop in haar maag kwam Jordy toch dichterbij. Zijn handen trilden en weer veegde hij met zijn bovenarm langs zijn ogen, waardoor zijn helm scheefzakte.
      ‘Huil je?’ vroeg ze geschokt toen ze iets op zijn wang zag te zien schitteren.
      ‘Ga gewoon verder oké!’ schreeuwde hij, maar direct na die woorden rolde er een snik over zijn lippen.
      Jordy’s buik verkrampte. Ze negeerde zijn snauw en liep dichter naar hem toe. Dit overkwam ook echt alleen haar; haar date aan het huilen krijgen.
      ‘Tyf op Jordy, ik meen het,’ gromde hij.
      ‘Ik laat je hier niet staan,’ antwoordde ze koppig. ‘Wat is er?’
      Hij keek op. Zijn gezicht was lijkbleek en er schitterde tranen in zijn ogen. ‘Ben je nou blij?’ snauwde hij. ‘Was dit wat je wilde? Wraak omdat ik altijd zo’n eikel tegen je ben? Wat ga je nu doen? Me naar beneden duwen? Kom je de zekering losklikken?’
      ‘Doe niet zo debiel,’ antwoordde ze hoofdschuddend. ‘Kom op, je kan hier niet blijven staan Emilio.’
      ‘Denk je dat ik hier wíl blijven staan?’ snauwde hij. ‘Mijn hele lijf zit gewoon op slot.’ Zijn lip trilde en er gleed een traan over zijn wang. Ruw draaide hij zijn gezicht van haar weg.
      Hij was bang, realiseerde ze zich. ‘Heb je hoogtevrees?’ vroeg ze een beetje overdonderd.
      ‘Nee ik sta hier voor m’n lol een potje te janken!’
      ‘Waarom zei je dat niet gewoon voordat we begonnen. We hadden wat anders kunnen doen!’
      Hij antwoordde niet en verstevigde de greep op het touw.
      Met een zucht liep ze over het enige balkje dat haar nog van hem scheidde. ‘Niet schrikken,’ zei ze, ‘ik stap op die van jou en dan gaat hij wiebelen.’
      Emilio zei niets. Ze hoorde zijn ademhaling tekeergaan.
      Ze verschoof haar handen iets en stapte over het gat tussen de twee boomstammen heen. Een jammerkreetje schoot over zijn lippen toen ze overstapte en de de boomstam van voren naar achteren zwiepte.
      Ze legde een hand tegen zijn wang zodat hij opkeek. Het was onwerkelijk om iemand als hem met tranen in zijn ogen te zien en het liet haar niet onberoerd. Ze had nog nooit iemand zo graag een knuffel willen geven.
      ‘Je zit gezekerd, schat,’ zei ze rustig. ‘Zelfs als je uitglijdt, kan er niks gebeuren. Echt niet. We maken deze brug samen af, daarna gaan we met de noodtrap naar beneden. Oké?’
      Hij haalde diep adem en knikte toen.
      ‘Doe gewoon mij na, oké? Zet je voeten waar ik ze neerzet.’
      Langzaam kwam ze weer in beweging. Het tempo lag zo laag dat ze achteruit kon lopen. Emilio’s ogen schoten van de boomstam naar haar gezicht – hij keek in elk geval niet meer in de diepte.
      Tegen de tijd dat ze bij het platform aankwamen, was hij zo bleek dat ze dacht dat hij zou flauwvallen. Er was nu nog een hele hoge ladder die ze afmoesten, dus hij was er nog niet.
      Emilio hijgde zachtjes, zijn ogen nog steeds groot door de paniek. Nu ze ietsje meer ruimte hadden, kon ze zich niet langer bedwingen. Ze gaf hem een stevige knuffel.
      ‘Je hebt het geweldig gedaan.’
      Hij rukte zich niet los, in plaats daarvan voelde ze zijn handen tegen haar rug trillen. Ze kende hem goed genoeg om te weten dat dit de vernederendste dag uit zijn leven moest zijn, maar hij accepteerde nu in ieder geval hulp.
      Ze bleef hem vasthouden totdat zijn ademhaling ietsje rustiger werd en het trillen van zijn handen ophield. Toen ze hem weer losliet, keek hij met een rood hoofd van schaamte weg.
      Jordy deed alsof ze het niet zag en liep een stukje verder over het platform, naar de noodtrap.
      ‘Ga jij maar eerst,’ zei ze. ‘Dan check ik of je echt goed gezekerd ben.’
      Hij knikte zwijgend, klikte zich aan het staaldraad vast en ging op het hout zitten.
      ‘Kijk straks omhoog,’ zei ze.
      Hij greep de leuning van het trapje en draaide zich totdat zijn voeten de spijlen raakten. Daarna daalde hij stapje voor stapje naar beneden af. Jordy wachtte heel even, maar ging toen achter hem aan zodat ze hem kon aanmoedigen als hij weer een paniekaanval kreeg.
      Af en toe maakte ze tussen haar voeten door oogcontact met hem en glimlachte bemoedigend. Halverwege moest hij even pauzeren en een paar diepe teugen adem nemen, daarna zette hij door totdat hij de grond bereikte.
      Zodra hij zichzelf had losgezekerd, draaide hij zich van haar weg en staarde in de verte. Ze kon zijn schaamte van een paar meter afstand voelen.
      Aarzelend kwam ze dichterbij en legde een hand op zijn schouder. ‘Het is niet erg, E-’
      ‘Waarom kun je nooit iets normaals doen?’ viel hij uit. ‘Wie doet zoiets op een eerste date! Wat is er mis met de bioscoop!’
      ‘Ik dacht dat je dat saai zou vinden,’ zei ze zacht. ‘Hoe had ik kunnen weten dat je hoogtevrees had? Je zei zelfs dat je het vaker had gedaan.’
      Hij klemde zijn kiezen op elkaar. ‘En wat als ik het gezegd had?’ vroeg hij uiteindelijk. ‘Dan had je gezegd dat ik me niet moest aanstellen.’
      ‘Dat zou ik nooit gezegd hebben. Fobieën zijn iets serieus, ik zou je nooit gepusht hebben om dit te doen als ik wist dat je hoogtevrees had. Het is niets om je voor te schamen.’
      Hij trok een gezicht. ‘Kunnen we nu naar huis?’
      Teleurgesteld liet Jordy haar schouders hangen. ‘Laten we een kop koffie drinken en kijken of je dan nog zin hebt om wat te doen. Ik heb al voor het karten betaald.’
      Morrend stemde hij in.
      Jordy merkte dat hij haar blik vermeed toen ze even later aan een tafeltje gingen zitten met een kop koffie. Ze begreep wel waarom hij zich schaamde, hij was het type jongen dat deed alsof hij nergens bang voor was.
      ‘Ga je het ze vertellen?’ vroeg hij na een tijdje. Hij staarde in de donkere drank.
      ‘Wie ga ik wat vertellen?’
      ‘Gewoon, de mensen op school. June. Juan. Dat je me hebt zien huilen.’
      Ze keek peinzend naar zijn gezicht. ‘Het is verleidelijk,’ gaf ze eerlijk toe. ‘Je maakt zelf constant mensen belachelijk.’
      Hij zei niets.
      ‘Maar nee, zo ben ik niet. Ik zal het niemand vertellen als je dat niet wilt. Zelfs June niet.’
      ‘En Juan?’ Zijn stem trilde.
      Jordy trok haar wenkbrauwen op. ‘Hij is je beste vriend. Weet hij niet dat je hoogtevrees hebt?’
      Stilletjes schudde hij zijn hoofd. Een rode zweem trok over zijn wangen.
      ‘Hij zal heus niet –’
      ‘Ik wil gewoon niet dat hij me een mietje vindt oké?’
      ‘Je bent geen mietje. Ik vind het juist heel stoer dat je het toch probeerde.’
      Schichtig keek hij op. Hem zo kwetsbaar zien deed iets met haar. Ze legde zijn hand over die van hem en gaf er een kneepje in. Hij trok hem niet weg.
      ‘Ik zeg tegen niemand wat, oké? Ik beloof het je. Maar ga je nog wel mee een rondje karten? Ik wil je toch op z’n minst zien lachen vandaag. Eerlijk gezegd vind ik karten doodeng, dus je kan je lol op.’
      Er gleed een zweem van een glimlach over zijn lippen. Hij hief zijn hoofd ietsje op en ze zag dat hij naar hun handen keek.
      In haar buik leek er iets te ontploffen, tintelingen wervelden door haar hele lijf omdat hij zijn hand niet uit afschuw wegtrok.
      ‘We kunnen ook in een duokart gaan? Als je het eng vindt? Of in elk geval de eerste keer?’
      Jordy had het gevoel dat ze aan het hallucineren was. Stelde Emilio dat nou echt zelf voor? Toen ze niet antwoordde, zag ze zijn gezicht betrekken, alsof hij zich nu ook realiseerde dat hij eigenlijk iets heel liefs zei.
      ‘Laat maar,’ bromde hij.
      ‘Nee,’ zei ze vlug. ‘Dat eh, dat zou ik eigenlijk wel fijn vinden.’
      Haar wangen gloeiden toen hij opkeek en er spande een onzeker glimlachje om zijn lippen, alsof hij het diep vanbinnen fijn vond dat ze zich veiliger bij hem zou voelen dan alleen in een kartwagentje.
      ‘Oké dan. We zullen eens een recordtijd gaan neerzetten.’
      Zijn ouwe grijns kwam weer terug – maar dit keer was het geen spottende. Jordy voelde zich vanbinnen gloeien en stond enthousiast op van de tafel omdat ze niet langer kon stilzitten.
      Hoewel ze stilletjes had gehoopt vandaag op hem te zullen afknappen omdat het hopeloos was om op hem verliefd te zijn, had ze nu een kant van hem gezien die haar gevoelens nog eens tien keer verergerde.
      Die kwetsbare kant tijd waarover ze zich zo verwonderd had bij Juan, bleek zijn vriend inderdaad ook te hebben.

Reacties (4)

  • NicoleStyles

    Oke gelukkig is ie niet alleen een klootzak, maar heeft ie ook nog een leuke lieve kant:)

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Stiekem had ik wel verwacht dat hij een andere kant heeft, maar dit is wel heel cute hoor!
    <3<3<3<3

    1 jaar geleden
    • Croweater

      Haha, ja in het nu is het een schatje dus dat moet toch ook in het verleden ergens diep in hem zitten :p

      1 jaar geleden
    • VampireMouse

      Helemaal waar haha. Maar zo had ik het niet bedacht:P

      1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Ze zijn echt heel lief samen! Ik heb oprecht misschien wel het meest hartverscheurende boek ooit uitgelezen vandaag, dus dit had ik wel even nodig, hoor.

    1 jaar geleden
    • Croweater

      Haha het is fijn om te weten dat ik ook nog steeds lieve stukken kan schrijven

      1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Zo schattig!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen