Foto bij 175 - Emmeline

Elke beweging, elke aanraking, stiekem in een bibliotheek.. het doet me zo erg aan het begin van onze relatie denken dat ik er van ga duizelen. De herinneringen, en het hoofd van mijn echtgenoot onder de dunne stof van mijn jurk.
Ik weet niet wat de Heer hier van vindt, maar op dit moment kan het me erg weinig schelen.
"Lucien...," ik fluister zijn naam tientallen keren terwijl er sterretjes voor mijn ogen dansen. Mijn hoofd leunt tegen de muur en ik bijt op mijn lip om niet te veel lawaai te maken.
Het vertrouwde gevoel, dat ik nooit had bij mijn overleden echtgenoot en juis élke keer dat ik intiem ben met Lucien, sluipt door mijn lichaam. Lucien voelt dit aan me, en verplaatst zijn kusjes naar mijn benen, die trillen.
"Mon Dieu..." hij kust mijn lippen terwijl hij voorzichtig de stof van de jurk weer op zijn plek schuift.
"Graag gedaan, prinses." Hij grijnst, een grijns die momenteel ook op mijn gezicht te zien moet zijn.
Mijn handen vervlechten zich in zijn haar terwijl hij zijn lichaam over het mijne manoeuvreert. We weten allebei dat we stil moeten zijn, omdat we met geen mogelijkheid betrapt mogen worden. Maar het is ook ouderwets spannend, dit stiekem doen, en het haalt onze stoutste verlangens naar boven. Als God niet in de bibliotheek komt, doet Satan dat misschien wel, want ik betwijfel of dit moreel gezien geaccepteerd wordt.

Ik word wakker met Lucien's lichaam nog steeds half op het mijne. Zijn arm ligt in een verkrampte houding zodat hij niet van de bank valt, maar hij is diep in slaap. Inmiddels is het licht buiten, maar ik heb geen idee hoe lang we geslapen hebben. Erg lang kan het niet zijn, maar we waren uitgeput.
Het belangrijkste is dat we niet betrapt zijn... en nu moeten we hier nog uit zien te komen.
"Lucien..," ik prik hem zachtjes in zijn wang, wat me een lichte frons oplevert, en als ik het nogmaals doe ook een zucht, waarna zijn ogen langzaam openen.
"Cinq minutes de plus..." mompelt hij, maar zodra hij lijkt te beseffen waar we zijn openen ze volledig. "Oh.."
"Ja.. We zijn in slaap gevallen."
Hij doet een poging zich uit te rekken, maar heeft niet door dat hij maar weinig oppervlakte heeft en belandt met een bons op de grond.
Ik sla mijn handen voor mijn mond om mijn lachen in te houden, en bid ondertussen dat niemand het geluid gehoord heeft.
Mijn gebeden, echter, worden niet verhoord, want de deur gaat open. Het is geen wacht, in de deuropening, maar de jonge Cecilio, die ons met wijd opengesperde ogen aankijkt.
"Prins Lucien.. Prinses.. Wat doen jullie hier?"
Lucien legt een vinger op zijn lippen om de jongen te gebaren om stil te zijn, en wenkt hem. De deur sluit weer, en Cecilio leunt er tegenaan.
"Wat doen jullie hier?" vraagt hij nogmaals, verbazing in zijn stem.
Lucien hijst zich ondertussen weer op de bank, en wrijft kort over zijn achterwerk, dat een flinke knal heeft gekregen tijdens zijn val. "We konden niet slapen en besloten iets te lezen te zoeken.. Maar niemand mag weten dat we hier zijn, begrepen?"
De jongen knikt alleen maar. "Er staan twee wachten verderop in de gang.. wilt U dat ik ze afleid?"

"Zodra ik koning wordt krijgt die jongen een geschenk toegestuurd," lacht Lucien, terwijl hij de deur van onze vertrekken dichttrekt. Door Cecilio zijn we ongezien weggeglipt uit de bibliotheek. Ik knik enkel instemmend, en geef Lucien een licht zetje tegen de deur aan. Hij trekt een wenkbrauw op, vragend, maar dat zie ik al snel niet meer, omdat ik mijn lippen op de zijne druk.
We kussen opnieuw, mijn handen trekken zijn kamerjas open en duwen het ding van zijn schouders.
"Emma..," klinkt zijn stem tussen onze kussen door, maar ik negeer het en laat mijn handen over zijn borstkas naar zijn... edele delen glijden.
Ik kus zijn kaaklijn, zijn nek, zijn borstkas, de littekens op zijn buik. Zijn benen trillen net zoals de mijne eerder vandaag deden en ik glimlach.
"Voor wat...," ik kijk glimlachend omhoog terwijl ik me, met wat moeite door het extra gewicht aan mijn voorkant, op mijn knieën laat zakken, "hoort wat."

Pascalle helpt me in mijn jurk. Er was een verzoek vanuit Portugal om in donkere kleuren gekleed te gaan, een traditie tijdens negatieve gebeurtenissen in het koningshuis. Het liefst zwart, een kleur van rouw en verdriet.
Maar ik rouw niet, en ik zal geen traan laten om welk vonnis er dan ook uitgesproken zal worden, vandaag. De enige mensen om wie ik rouw zijn de mensen die dankzij de koningin omgekomen zijn. Wat er ook met haar gebeurt vandaag, ze heeft het verdiend.
De jurk die ik draag is rood. Niet fel-rood, maar de kleur van opgedroogd bloed. Het bloed op haar handen, het bloed dat vloeide door haar toedoen. Het bloed van Lucien, van Eschieve, van mij. Van vele Portugese slachtoffers, enkele Fransen. Ik draag een tiara op mijn hoofd, van de mooiste edelstenen die ik ooit zag. Madeleine gaf het aan me, om te dragen. Ze wilde dat ik er mee liet zien hoe goed het, ondanks alles, met Frankrijk gaat. Dat we ons niet te neer laten slaan door zoiets. Dat de acties van de koningin ons enkel sterker hebben gemaakt.
Of ik daarin geloof ik weet ik nog niet. Ik heb nog steeds nachtmerries, Eschieve zal voor de rest van haar leven getraumatiseerd zijn door wat ze meemaakte, Lucien zal altijd op zijn hoede zijn. Vele moeders zijn hun kinderen kwijt, kinderen verloren hun ouders.
"Je ziet er prachtig uit," Lucien glimlacht naar me vanuit de andere kant van de kamer. "Ik weet dat het daar vandaag niet om gaat, maar het is wel zo."
Pascalle zet een laatste lok van mijn haar vast. "Ze schittert, hè? Het was Madeleine's opdracht om jullie zo sterk en mooi mogelijk te laten zijn voor het vonnis, maar voor Emma hoefde ik daar geen enkele moeite voor te doen.. Het moederschap staat haar al beter dan wat ik haar ook zou kunnen aantrekken."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen