Juice zat halverwege een heuveltje. Gras vloeide naar beneden, tot aan de waterkant van een klein meer. Ze bevonden zich diep in de bossen, de kans dat hier ooit iemand zou komen was niet groot. Toch had hij ervoor gekozen haar niet te begraven; hij wilde niet dat wilde beesten haar zouden opgraven. Ze hadden het lichaam naar het mortuarium gebracht. Skeeter had al vaker lichamen voor hen verbrand die moesten verdwijnen, en ook deze keer had hij geen vragen gesteld. De as had Juice meegenomen en over deze vredige plek uitgestrooid. In een tuincentrum had hij een kniehoog beeld gekocht van een engel, die hij op een paar meter van de oever had neergezet. Een gedenksteen – zelfs al waren er maar weinig die er de betekenis van kenden.
      Met een zucht veegde hij langs zijn ogen. Het was nog steeds zo onwerkelijk. Hij wist wat hij gedaan had, maar tegelijkertijd voelde het alleen als een nachtmerrie. Als hij straks het tuinpad opreed, zou hij denken dat ze in de keuken stond. Als hij verder het huis in liep, zou hij wachten op de omhelzing die nooit meer zou komen.
      ‘Dit is een mooie laatste rustplaats.’ Jax zat vlak achter hem en kneep in zijn schouder.
      Ze waren er allemaal – al zijn broeders en hij voelde zich meer gesteund dan ooit. Een uur nadat ze Mikey hadden weggebracht, had Juice gezegd dat hij hen iets moest vertellen, en daarna had hij opgebiecht wat hij gisteren had ontdekt, hoe hij door het lint was gegaan en hoe hij Lotte had gedood. Zijn tranen hadden zijn spijt onderstreept, maar zelfs zonder dat, hadden zijn vrienden hem niet van zich afgestoten. De meesten hadden gemompeld dat ze hetzelfde hadden gedaan en haar niet eens een afscheid hadden gegeven.
      Maar Juice wist dat Lotte van hem gehouden had. Misschien nooit zoveel als hij gedacht had, anders had ze hem de waarheid wel verteld, maar ze was zo’n enorme steun voor hem geweest dat hij dat nooit zou vergeten.
      Hij boog zijn hoofd en keek naar het boeket vol paarstinten dat in zijn schoot lag. Zijn laatste groet. Met een zucht stond hij op en liep langzaam naar beneden. Voor het beeld van het biddende engeltje – een kind nog, als een stille belofte om naar haar zusje te zoeken – zakte hij op een knie neer en legde de bloemen neer.
      Een traan gleed over zijn wang.
      In stilte boog hij zijn hoofd. Vergeef me alsjeblieft, Lotte. Ik hoop dat je nu vrede hebt gevonden.
      Zijn lip begon te trillen toen er beelden voorbij schoten. Haar zachte lippen die de zijne aanraakten, haar vingers die zijn kaak streelden. Hij kneep zijn ogen nog steviger dicht, en even voelde haar aanraking zo echt dat hij vergat adem te halen. Toen zag hij haar ogen die hem vol berouw, vol angst aanstaarden.
      ‘Vergeet niet wat ze je heeft aangedaan, Juice.’
      Eerst dacht hij dat hij zijn eigen gedachten hoorde, toen voelde hij de hand op zijn schouder en herkende hij Koziks stem.
      ‘Het is tragisch allemaal. Maar je bent geen monster omdat je haar gedood hebt. Haar verraad heeft tot de dood van je kind geleid, vergeet dat niet.’
      Juice stond op. Hij wist niet wat meer pijn deed – het feit dat ze voor altijd weg was of dat ze hem op zo’n manier verraden had.
      Zijn vriend gaf een kneepje. ‘Kom, we gaan je neefje halen.’
      Ze draaiden zich om en beklommen de heuvel weer. Toen hij bovenaan was, keek hij nog een keer over zijn schouder naar de beeltenis van de engel. Of hij hier ooit nog zou terugkomen, wist hij niet, maar het was fijn dat er een plek was die een beetje van haar voelde.

Een kwartier later deed Amy de deur voor hen open. Voor vandaag had Juice de mollige vrouw nooit eerder gezien en hij was eigenlijk wel nieuwsgierig naar haar relatie met Kozik. Toen ze thee voor hen ging zetten, besloot hij er toch maar naar te vragen. Zijn gedachten van Lotte afleiden, leek hem sowieso een goed idee.
      ‘Dus eh… hoe kennen jullie elkaar?’ vroeg hij toen ze naast elkaar op de bank zaten. ‘Volgens mij heb ik haar nog nooit eerder gezien en ze lijkt me niet echt het croweater-type.’
      Kozik trok een mondhoek op. ‘Niet echt nee. Ze is herstellende van een hernia. Toen ik haar een paar weken geleden haar boodschappen zag laten vallen, hielp ik ze naar binnen te brengen. Ze woont hier nog niet zo lang en kent weinig mensen, waardoor ze veel zelf moet doen terwijl ze zich eigenlijk nog niet mag inspannen van de dokter. Dus ik heb haar een beetje geholpen.’
      Juice’ ogen flitsten even naar de keuken, waar ze nog druk bezig was. Ondanks haar grote omvang had ze een knap gezicht. ‘Slaap je met haar?’ fluisterde hij met een zweem van een grijns.
      Koziks blik gleed ook even naar Amy, alsof hij zich afvroeg of hij dat zou willen. Toen schudde hij zijn hoofd. ‘Nee. We zijn gewoon vrienden.’
      Amy keerde terug naar de kamer en zette een dienblad op de tafel neer.
      ‘Er is limonade jongens!’ Hoewel haar stem niet overdreven hard klonk, wist hij zeker dat de kinderen het zouden horen. Mikey kwam vanuit een hoek van de kamer overeind waar hij samen met Amy’s zoontje met een trein had zitten spelen en liep naar hen toe.
      Mikey klom op zijn schoot nadat hij een koekje had gepakt en Juice legde een hand in zijn zij.
      De jongen keek om. ‘Tante Amy en Toby zijn heel aardig,’ fluisterde hij. ‘Mag ik hier vaker spelen?’
      Juice streek even door zijn haren en drukte een kus tegen zijn hoofd. ‘Dat kan vast wel.’
      Toen hij zijn ogen weer op de vrouw richtte, glimlachte ze een beetje verlegen. Hij glimlachte terug, hij was haar dankbaar dat zo zomaar voor Mikey had gezorgd vandaag, zonder hem of de jongen te kennen. Ook nu had ze geen vragen gesteld, en ergens dacht Juice dat ze een goede old lady zou zijn.
      Hij gunde het zijn broeder. Zijn eigen liefdesleven was de grootst denkbare puinhoop, maar misschien dat het zijn vriend beter afging.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Oké, dit is best wel eigenlijk heel erg enorm pittig extreem zielig.

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen