Foto bij 179 - Emmeline

De warmte van zijn aanraking is aangenaam na de kou die buiten heerst. In de tenten is het warmer dan buiten, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Ik hoop dat we zo snel mogelijk verder kunnen trekken, want erg veilig voelt geen van ons zich in dit land dat ons zo verafschuwt.
      "Emmeline... Lucien...," de stem van Eschieve wekt me uit mijn slaap. "Wakker worden.. het slechte weer is gaan liggen en ze willen verder."
Lucien kreunt en draait zich om. De hele nacht heeft zijn hand op mijn buik gelegen, iets dat me telkens weer met een gelukzalig gevoel vulde.
Het nieuws dat we verder zullen trekken, dichter naar Frankrijk en verder van het Portugese koninklijk huis, stemt me vrolijk. Terwijl Lucien langzaam maar zeker wakker wordt uit iets dat een onrustige slaap geweest moet zijn, kleden Eschieve en ik ons in onze reiskleding. We hebben ons al dagen niet meer kunnen wassen, het water is overal te koud, en ik kan aan Eschieve's gezicht aflezen dat ze het gehad heeft met het reizen.
Vroeger vond ik het maar wat spannend, zo'n grote reis maken, maar nu wil ik gewoon alleen maar naar huis. Me laten baden, slapen onder zachte lakens, Franse delicatessen eten en alles doen dat ik in de kleine koets niet kan.

Het lijkt langer te duren dan ooit tevoren. Dat komt vast door de weersomstandigheden, het verlangen naar huis en het feit dat er een klein mens in mijn lichaam groeit. In de tijd dat we in de koets doorbrengen groeit mijn buik meer en meer, en het zal bij terugkomst in Frankrijk onmogelijk te verbergen zijn dat ik in verwachting ben.
Het scheelt dan ook dat we terugkeren in het holst van de nacht, onaangekondigd aan het hof. Niemand weet dat we er zijn behalve de mensen die er toe doen - de koning, koningin, een aantal van mijn dames en natuurlijk Eailyn.
Het geluid van paardenhoeven op Franse grond galmt door de nacht als de wachten de poorten openen voor de koets met een grote, Franse vlag.

Het weerzien met onze familie is aangenaam, als een warm bad. Onze terugkeer zal groots gevierd worden, evenals de komst van een erfgenaam voor de Franse troon. Het Franse volk zal het moeten weten, het zal een extra motivatie zijn voor hun vertrouwen in Lucien als toekomstige koning, wetende dat hij voor nageslacht kan zorgen dat ooit het land zal regeren.
Koningin Madeleine zorgt meteen dat er een arts naar me kijkt, zowel naar de wond als naar mijn zwangerschap. Alles lijkt in orde, de arts spreekt vol bewondering over hoe goed ik een grote reis doorstaan heb. De baby beweegt, volgens hem, en zal over enkele maanden klaar zijn voor zijn geboorte. Hoe lang dat nog zal duren durft hij niet te zeggen, maar hij verzekert me dat alles in orde is, en dat het geen kwaad kan om het nieuws bekend te maken.
      Ik kruip naast Lucien in ons bed. We hebben ons allebei laten baden, de geur van de lange reis is uit onze huid en onze haren glanzen weer. Lucien heeft zich echter niet laten scheren, het ruige baardje dat ontstaan is staat hem goed.
Hij leest niet, deze keer, maar staart naar het plafond, en slaat zijn armen om me heen. Een van zijn handen ligt op mijn buik, een gewoonte van de laatste tijd waar ik wel aan zou kunnen wennen. Natuurlijk boezemt het krijgen van een kind Lucien nog steeds angst in, maar hij lijkt er de laatste tijd meer vrede mee te hebben, en dat is alles dat voor mij telt.

"Mesdames et Messieurs, les futurs roi et reine de France."
De omroeper kondigt ons aan terwijl de deuren, die naar het grote plein leiden, openen. De huidige koning en koningin staan al op het kleine plateau, evenals Eschieve en Sebastièn. Er wordt groot feest gevierd, als inluiding van het nieuwe jaar en de terugkeer van de kroonprins. Het is de perfecte gelegenheid voor nog meer goed nieuws.
Er wordt luid gejuicht. Het nieuws over het ballingschap van de koningin van Portugal heeft ook hier de ronde gedaan, en Lucien wordt door velen als held gezien. Niet alleen heeft hij Frankrijk gered, hij heeft er ook nog eens voor gezorgd dat Portugal bij ons in het krijt staat.
Zodra het gejoel verstomt stappen Lucien en ik naar voren.
Het volk is gewend dat de koning het woord heeft, over welk nieuws het dan ook gaat. Ik zie verwonderde blikken, mensen die zich afvragen wat er staat te gebeuren. Als Lucien mijn hand pakt en er een kneepje in geeft haal ik diep adem. De jurk die ik draag is wit, de kleur van puurheid. Zo puur als ons kind, een onbeschreven blad.
"France!" Mijn stem galmt, het gevoel bezorgt me kippenvel. "Devant vous aujourd'hui, en tant votre que futur reine, je suis heureux d'annoncer que je porte en moi ... un héritier."
Het gejoel dat net te horen was valt in het niet bij het geluid dat nu over het plein klinkt. Na alle tegenslagen die het Franse hof heeft meegemaakt - de kinderloosheid, het overlijden van hun kroonprins, het falen van één huwelijk en één verloving, de aanval in Portugal - brengen we eindelijk goed nieuws naar het Franse volk.
"Wij zullen onze zoon of dochter opvoeden als een sterke toevoeging aan het Franse rijk, met sterke banden met haar mensen en die van Schotland. Wij hopen dat u ons zult vergezellen in het vieren van dit geweldige nieuws, en samen met ons zult bidden voor een spoedig verloop van Prinses Emmeline's zwangerschap," voegt Lucien toe. In het publiek worden glazen wijn geheven, en Lucien en ik doen hetzelfde.
"Vive en France! Vive le futur héritier!"
      We dineren met baronnen en baronessen, markiezen en markiezinnen, graven en gravinnen. We horen tientallen, al dan niet honderden felicitaties aan. Er wordt gespeculeerd over het geslacht van ons kind, Aan de vorm van mijn buik, de kleur van mijn wangen of de manier waarop mijn haar krult schijnen mensen te kunnen zien dat ons kind een jongetje zal zijn, of juist een meisje. Van vrouwen die ik nooit eerder sprak krijg ik advies, dat ik vriendelijk knikkend aanneem en weer vergeet.
Aan het einde van de avond, als we onze buiken volgegeten hebben en met zo goed als alle mensen gesproken hebben, begeleidt Lucien me naar onze vertrekken. Als we de deur openen, klaar om naar bed te gaan, blijkt onze kamer niet leeg.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen