In een reflex stap ik voor Emma. Mijn hand ligt op mijn heup, vingers gekruld om het heft van mijn dolk. De man op de bank blijft kalm zitten.
"Emma." zeg ik gespannen. "Zoek Winoc."
"Dat zou ik niet doen, jonge prins." spint de man. "Denk je nou echt dat het me is gelukt om zonder hulp hier naar toe te komen?"
Ik zou hem hier en nu moeten belagen, het blad van mijn dolk door zijn hart moeten boren. Iets weerhoudt me daarvan. Hoewel hij er slecht uitziet, is hij onmiskenbaar. Dat komt alleen al door zijn felrode haar. En toch...
"Jullie zijn zo trots op jullie Franse wacht... maar ze zijn makkelijk om te kopen." Hij grijnst, een angstaanjagende uitdrukking. "Uiteindelijk bezwijkt elke man voor het goud. Nu, waar is Eailyn?"
Zelfs met de adrenaline die door mijn lijf giert, haalt die vraag me uit mijn concentratie. "Eailyn?"
"Eailyn. Eailyn Bryne. Rood haar, wit als sneeuw, praat meer dan goed voor haar is. Je was met haar verloofd?" De man klinkt verveeld.
"Wat wil je met Eailyn?" Emma's hand ligt op mijn bovenarm, houdt me stevig vast, maar als ze bang is is het niet te horen in haar stem.
De man grijnst nog breder, op een manier die weggelegd zou zijn voor demonen. "Ik vond het wel eens tijd voor een familiereünie."
Ik weet niks te zeggen. Emma ook niet. De man komt ontspannen overeind, loopt naar mijn bureau en schenkt zichzelf een glas whiskey in.
"Ontspan toch eens." gaat hij rustig verder. "Ik ben hier niet met kwade bedoelingen. Ik kom mijn vader en mijn zusje opzoeken."
Emma, slimmer dan ik, duwt me verder de kamer in om de deur te sluiten. "Eailyn heeft nooit iets gezegd over een broer."
"Ze had weinig met familiezaken. Aangezien jullie mijn vader hebben opgesloten, weten jullie vast waarom dat is."
"Wacht even." Ik schud mijn hoofd in de hoop dingen duidelijker te maken. Helaas. "Je hebt net toegegeven dat je het kasteel bent binnengeslopen met de hulp van corrupte wachters en vervolgens hield je je op in de vertrekken van de kroonprins. Ik zou je hier en nu kunnen arresteren - sterker nog, ik heb compleet gegronde reden om je de nek door te snijden."
"Maar je hebt het nog niet gedaan." Hij neemt een slok van zijn whiskey. "Waarom is dat?"
Complete verwarring is waarom.
"Wat is je naam?" vraagt Emma.
"Ainmere." Ainmere gaat weer zitten. "Ik weet dat mijn komst nogal... onorthodox is. Maar ik heb een goede reden, geloof me."
"Dat maakt me werkelijk niet uit. Je bent binnengedrongen in het Franse hof, met of zonder goede reden -" Emma onderbreekt me met een handgebaar.
"Laat hem praten."
"Emma, je kan niet serieus..."
Ze geeft me een giftige blik. "Lucien, als deze man hier was om ons of Eailyn te vermoorden, had hij dat al lang gedaan. Laten we in ieder geval zijn verhaal aanhoren."
Ik open mijn mond om haar tegen te spreken, zie haar blik en bedenk me. Ik richt me op Ainmere. "Eén verkeerde beweging en ik doorboor je."
"Lijkt me eerlijk." Hij gebaart ons te gaan zitten. Na enigszins twijfelen, gaan Emma en ik op het voeteneinde van het bed zitten.
"Mijn woorden van daarnet waren net enigszins misleidend. Ik ben hier inderdaad met hulp gekomen. Er zijn verschillende wachters op het paleis die zijn omgekocht door mijn vader. Zij zijn in de veronderstelling dat ik hier ben om mijn vader te helpen, en dat is waarom ze me hebben... geassisteerd om ongezien binnen te komen."
"Hoe wist je daarvan?" Emma is een stuk kalmer in deze situatie dan ik. Ondanks de bizarre situatie voel ik een vlaag van verliefdheid.
"Mijn vader heeft me een brief gestuurd waarin hij vroeg om hulp om te ontsnappen. Hij denkt dat ik van plan ben dat te doen."
Emma grijpt mijn hand. De ander ligt beschermend op haar buik. "Maar?"
Ainmere schudt zijn hoofd. "Ik ben niet gek. Ik weet wat mijn vader heeft gedaan. Hij heeft zelfs geprobeerd om mij aan Eailyn te laten vergrijpen. Ik heb haar nooit aangeraakt, maar deed ook niks om hem te laten stoppen. Hij.. hij is mijn vader, ik was jong. Ik wist niet hoe of wat. Maar ik weet wat hij deed en ik verafschuw hem ervoor. Hij verdient het om weg te rotten in de kerkers."
"En toch ben je hier."
"En toch ben ik hier. Zoals ik al zei - mijn vader heeft wachters hier overtuigd en omgekocht om hem te helpen. De enige reden dat hij mij vroeg, is omdat ik een weg naar buiten zou kunnen leveren. Ik heb verteld dat ik hem ga helpen, maar..." Hij haalt zijn schouders op. "Dit is de kans om Eailyn voor altijd van hem te verlossen."
Emma knijpt haar ogen samen. "Hoe bedoel je?"
"Ik ken Eailyn. Ze zal nooit durven zeggen dat de man moet sterven, ook al is dat precies wat ze wil. Ze heeft hem zo vaak dood gewenst in onze jeugd. Zolang hij leeft, zal ze nooit echt vrij zijn. Met de hulp van de wachters, kan ik zijn cel binnenkomen en het lot... een handje helpen."
Er valt een stilte. Hoe absurd het verhaal ook is, ik ben geneigd hem te geloven. Dit is niet iets dat je zomaar verdiend. Maar er knaagt iets. "Waarom heeft Eailyn nooit iets gezegd over een broer?"
Ainmere laat een humorloze glimlach zien. "Ik denk dat ze het me kwalijk nam dat ik nooit iets heb gedaan om onze vader te stoppen. Ik kan het haar niet kwalijk nemen. Toen ze het verzoek kreeg van prins Lucien, zag ze dat als een kans op een nieuw leven. Een kans om alles achter te laten en opnieuw te beginnen. Ik snap wel dat ik daar geen deel van uitmaak. Luister, ik weet dat dit... niet perse plausibel klinkt. Ik zweer op mijn leven dat ik de waarheid spreek, maar ik laat het aan jullie over."
"Wat wil je van ons?" Ik voel me ineens uitgeput. Alles blijft maar komen. Elke keer dat ik denk dat het leven weer rustig wordt, geeft God ons een nieuwe uitdaging. Ik heb er de energie niet meer voor.
"Met jullie hulp wordt het nog makkelijker om naar de kerkers te komen en mijn vader te vermoorden, maar vooral om weer weg te komen. Ik kan jullie de namen geven van de corrupte wachters. Die zal ik jullie hoe dan ook geven, ook als jullie mijn hulp weigeren. Maar vooral..." Hij pauzeert. "Ik wil Eailyn graag zien. Haar mijn excuses maken, haar vragen of het goed gaat met haar."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen