VERLEDEN


Junes hart sprong op toen de deurbel ging. Het was een paar dagen geleden dat ze hem had gezien, hij had drie avonden achter elkaar gewerkt en overdag waren ze er ook niet aan toe gekomen om elkaar te zien. Hoewel hij de sleutel had, belde hij altijd liever aan wanneer ze thuis was en June vond het niet erg. Ze zwaaide de voordeur open.
      Hoewel ze inmiddels al een maand verkering hadden, liet zijn glimlach haar nog steeds van top tot teen trillen. Juan deed de deur achter zich dicht. Zijn handen vormden zich rond haar heupen terwijl hij haar zachtjes achteruit duwde totdat ze met haar rug tegen de muur aan kwam. Ze grinnikte toen hij haar haren van haar schouder streek en kusjes tegen haar nek drukte totdat hij haar oor had bereikt.
      ‘Ik heb je gemist,’ fluisterde hij.
      June sloeg haar armen om zijn nek en kuste hem hartstochtelijk, waardoor zijn grip op haar heupen verstevigde en een intense hitte in haar liet opvlammen. Een aantal iets minder onschuldige beelden glipten haar hoofd binnen en lieten haar blozen. Die had ze de laatste tijd steeds vaker. Steeds meer verlangde ze ernaar om een stapje verder te gaan, maar ze durfde het onderwerp nooit ter sprake te brengen en een spontane gelegenheid had zich nog niet voorgedaan.
      Zijn lippen raakten het puntje van haar neus aan, waardoor ze even opschrok uit haar gedachten.
      ‘Heb je mij niet gemist?’ vroeg hij pruilend.
      ‘Een klein beetje misschien,’ antwoordde ze plagend. Daarna liet ze haar armen om zijn bovenlijf glijden voor een stevige knuffel. ‘Of misschien toch iets meer dan ik dacht.’
      Zijn ogen lachten toen hij haar aankeek. Weer bubbelden er allerlei warme gevoelens op. Nog steeds kon ze het niet helemaal bevatten. Dat hij de afgelopen weken niet op haar was afgeknapt, dat hij nog steeds net zo dol op haar was als zij op hem. Het bleef voelen als een mooie zeepbel die ieder moment uit elkaar kon spatten.
      ‘Ik wil je eigenlijk ergens mee naartoe nemen,’ zei hij.
      June keek hem nieuwsgierig aan. Een ritje op de motor, daar zei ze nooit nee tegen.
      ‘Neem je tekenspullen anders mee.’
      Zijn gezicht gaf niets prijs, behalve een grote grijns. Zijn hand gleed in die van haar en hij trok haar mee naar de woonkamer. June liep naar boven toe om haar tekenblok en potloden te pakken. Dat had hij haar nog nooit eerder gevraagd en om een reden die ze niet kende maakte het haar een beetje zenuwachtig.
      Ze stopte haar spullen in een tas en liep naar beneden. Juan was met haar moeder aan het praten toen ze beneden kwam. Ze kon hen niet verstaan, maar ze lachten allebei en het zicht ervan trok ook haar mondhoeken omhoog.
      Hij was zo leuk. Zo lief. Zo geweldig.
      Van achterlangs liet ze haar armen om heen glijden en hield hem stevig vast. ‘Ik heb je toch wel erg gemist,’ fluisterde ze in zijn oor.
      Zijn handen streken over die van haar en bleven erop rustten. ‘Ik wist het wel.’ Hij gaf over zijn schouder heen een knipoog. ‘Tot vanavond,’ zei hij tegen Hannah.
      ‘Veel plezier, lieverds.’ Ze toonde hen een lome glimlach.
      Hun handen gleden in elkaar terwijl ze de woonkamer uitliepen, de hal door en daarna naar buiten. Ze wachtte tot Juan op zijn motor zat en klom daarna achter hem. Haar armen sloeg ze stevig om hem heen; zo dicht tegen hem aan zitten gaf haar na al die ritjes nog steeds een onovertroffen gevoel.
      Het was geen lange zit. Na een minuut of tien reed hij zijn motor een stukje van de weg af en zette hem op de standaard. Ze bevonden zich aan de andere kant van de East River. Zijn hand vond de hare zodra ze afgestapt waren en hij leidde haar langs de brug naar beneden, langs een smal paadje dat geen officieel pad was. Na wat takken weggeduwd te hebben bereikten ze een luw plekje dat omringd was met bomen en struiken.
      ‘Hier kom ik vaak,’ zei hij. ‘Als ik alleen wil zijn. Soms met Mateo, hij heeft me deze plek jaren geleden laten zien. Ik heb er nooit iemand mee naartoe genomen, zelfs Emilio niet.’ Hij pakte ook haar andere hand vast. Zijn wangen werden een beetje rossig en June zoog haar adem naar binnen, wetend dat hij weer iets ging zeggen wat zo lief was dat haar benen slap zouden voelen.
      ‘Voordat we een stel waren fantaseerde ik heel vaak dat ik je deze plek liet zien. Dat we hier samen zouden zitten en gewoon… zouden genieten.’ Hij tilde haar handen op en kuste haar knokkels. ‘Deze plek betekent veel voor me… en jij betekent ook heel veel voor me, June. Ik wilde ehm, ik wilde dit graag met je delen.’
      June wist niet zo goed wat ze moest zeggen. Het was… romantisch en het maakte haar weer een beetje verlegen.
      Ze keek naar het zonlicht dat op het water schitterde en de oever die zo ver weg was dat ze de mensen daar niet eens kon zien; alleen de hoge gebouwen. Hoog boven hen raasde het verkeer, maar op de een of andere manier leek het geluid over hen heen te drijven en voelde het hier alsnog vredig.
      ‘Het is hier heel mooi,’ zei ze.
      Hij leidde haar naar een grote pilaar toe en ging er tegenaan zitten. Haar trok hij mee, zodat ze tussen zijn benen zat, met haar rug tegen zijn borst. Zijn armen gleden om haar heen en hij rustte met zijn kin op haar schouder.
      ‘Zo’n vier maanden geleden zat ik hier ook, toen je me had afgewezen voor het Jubileumbal. Toen beeldde ik me in hoe het zou zijn om hier met je te zitten… en het voelt geweldig.’
      June leunde tegen hem aan. ‘Je bent zo lief, Juan. Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen.’ Ze draaide haar hoofd opzij en kuste hem net boven zijn wenkbrauw. ‘Ik hou van je.’
      Hij trok zijn armen nog wat steviger om haar heen. ‘Ik ook van jou.’
      June glimlachte naar hem, daarna draaide ze haar hoofd weer naar voren en keek ze naar het golvende water, naar het groen om hen heen wat zo dicht bij de stad een zeldzaamheid was. Ze genoot van zijn armen om haar heen, zijn ademhaling in haar nek, het vertrouwen dat ze tussen hen voelde. Ze hoefden niets tegen elkaar te zeggen, ze wist dat hij de stilte net zo fijn vond als zij.
      Toen haar telefoon in haar broekzak trilde wilde ze hem aanvankelijk negeren, maar ze had het gevoel dat het Jordy was en wilde controleren of alles goed was. Ze verontschuldigde zich tegenover Juan toen ze het schermpje liet oplichten en Jordy’s bericht opende. Toen ze zag dat ze al een eerder bericht gemist had, voelde ze zich een beetje onrustig.
      10:19 Volgens mij laat ie me zitten. :/
      11:02 Hij had zich in de tijd vergist, niets aan de hand. Xxxx
      June typte terug:
      11:03 Gelukkig maar! Veel plezier! X
      Ze stopte haar telefoon weg en liet haar vingers over Juans handen glijden. ‘Ze zijn echt op een tweede date gegaan. Kan jij het geloven?’ Ze lachte zachtjes.
      ‘Hmm, wie?’
      ‘Emilio en Jordy.’
      ‘Wat? Hebben die een tweede date?’ Ze hoorde de verbazing in zijn stem.
      ‘Ja, nu.’ Ze draaide zich iets opzij zodat ze hem kon aankijken. ‘Heeft hij je dat niet verteld?’
      Juan schudde zijn hoofd. ‘Nee. Hij vertelde ook al niet veel over die eerste date. Zei dat het wel oké was maar dat hij blij was dat hij ervan af was.’
      ‘Hij heeft zo’n twee weken haar berichtjes genegeerd, maar toen ze gisteren opnieuw iets verstuurde en vroeg of hij zin had om wat samen te doen, stemde hij toe. Al was hij wel een uur te laat net.’
      Juan lachte. ‘Wauw. Oké, nee dat zag ik niet aankomen. Tjee, ik kan niet geloven dat hij niks gezegd heeft. Ik heb hem notabene gevraagd of hij vandaag nog wat ging doen.’
      ‘Denk je dat het wat gaat worden?’ vroeg June zacht.
      Stiekem hoopte ze nog steeds van niet, zelfs al voelde ze zich daar rot over. Maar zelfs als Emilio gevoelens voor Jordy kreeg, ervoor uit durfde te komen én een relatie wilde, dacht ze dat het slechts een kwestie van tijd was voordat hij haar zou kwetsen.
      ‘Ik weet het niet,’ antwoordde hij. ‘Een tijdje terug had ik nee gezegd, maar als hij nu serieus een tweede date met haar heeft… Dan moet hij haar toch wel een beetje leuk vinden, toch? Ik bedoel – hij heeft nog nooit met een meisje gedatet, laat staan twee keer met dezelfde.’
      June staarde naar het water. ‘Hij heeft haar wel twee weken lang genegeerd na die eerste date.’
      ‘Jij hebt mij wel langer genegeerd.’
      June boog beschaamd haar hoofd. Dat was waar.
      ‘Sorry.’ Hij drukte een kus in haar haren. ‘Daar moet ik niet steeds over beginnen.’
      ‘Nee het is oké,’ antwoordde ze zacht. ‘Gevoelens zijn gewoon… ingewikkeld. Ik zou daar al helemaal niet over moeten oordelen. Ik kan het wel begrijpen dat het Emilio verwart als hij echt wat voor Jordy voelt. Een paar weken geleden verafschuwde hij haar nog. Ik hoop gewoon dat hij haar geen pijn doet. Ze doet altijd wel alsof zijn opmerkingen haar koud laten, maar dat is niet zo. Ze is behoorlijk gevoelig en als hij haar nu hoop geeft terwijl…’ Ze zuchtte toen ze doorhad dat ze zat te ratelen.
      Het had geen zin om erover te peinzen. Zij kon er toch niets aan veranderen, het was iets wat Jordy en Emilio samen moesten uitzoeken, net als Juan en zij hadden gedaan. Ze wist echter dat Juan en zij nooit een stel waren geworden zonder Jordy’s hulp en daardoor voelde ze zich min of meer verplicht om hen ook te helpen.
      ‘Sorry,’ zei ze zacht. ‘Ik wil deze middag niet verpesten met mijn twijfels en zorgen. Ik kan er toch niet veel aan veranderen.’
      Zijn handen verplaatsten zich losjes naar haar polsen en gleden omhoog langs haar armen. ‘Dat is helemaal waar. De komende uren moeten ze zich samen maar vermaken. En wij ook.’ Hij had haar schouders bereikt en liet zijn vingertoppen nu langs haar sleutelbeenderen glijden. Ze hield haar adem even in, tintelingen trokken door haar armen. Toen zijn handen langs haar borsten naar beneden gleden sloot ze haar ogen even en leunde dichter tegen hem aan, hopend dat hij voelde wat ze wilde; dat hij haar huid op andere plekken zou aanraken dan alleen in haar hals en armen.
      Hij liet ze echter weer op haar buik rusten en drukte een kus tegen haar oorschelp.
      ‘Ik weet niet of je het leuk vindt,’ begon hij. ‘Maar ik dacht… misschien kun je ons tekenen zoals we hier zitten. Voor bij je eh, verzameling.’ Hij drukte zijn gezicht tegen haar haren, al kon ze hem nog net horen mompelen: ‘Onze verzameling.’
      Verrast keek ze om. Zijn wangen hadden een kleur gekregen en hij keek haar een beetje schichtig aan, alsof hij bang was dat hij iets onbehoorlijks vroeg. Het was nog niet in haar opgekomen, maar toen ze terugdacht aan wat hij haar net verteld had; dat deze plek en zij veel voor hem betekenden, vond ze het inderdaad een mooi gebaar.
      Ze leunde iets naar achteren om een kus tegen zijn kaak te geven, daarna trok ze haar tas naar zich toe. ‘Dat is een goed idee.’ Ze trok één knie op zodat ze haar bovenbeen als steun kon gebruiken en begon te schetsen. Ze koos voor een zijaanzicht. Hun tweetjes stonden op de voorgrond, maar ze gaf de omgeving eromheen ook vorm.
      Al heel snel ging het tekenen vanzelf. Ze hoefde niet over details na te denken, ze vloeiden zomaar uit haar potlood vandaan. Toen de brug en de rivier stonden, besteedde ze meer aandacht aan het uitwerken van Juan en haar. Ze voelde Juans kin op haar schouder terwijl hij meekeek, hij leek zelfs een beetje ademloos.
      Ze dacht terug aan de tekening die hij toen had gevonden – hij had gezegd dat ze altijd meer van zulke tekeningen mocht maken. Zou hij de hint begrijpen als ze haar verlangen uittekende? Erom vragen vond ze moeilijk en een beetje vreemd, maar verborgen in potloodstrepen voelde het veiliger.
      Ze beet zachtjes op haar onderlip terwijl ze meer details toevoegde. Ze bevond zich tussen zijn opgetrokken knieën, zijn kin op haar schouder. Daarna tekende ze wat er van hun rompen te zien was. Haar hart sloeg wild in haar borst toen ze zijn hand onder haar shirtje tekende, waardoor de stof tot iets boven haar navel omhoog was gekropen.
      Ze durfde hem niet aan te kijken. Opeens voelde de stilte niet meer aangenaam, maar was ze drukkend. Ze had er spijt van en haar vingers begonnen te trillen. Tranen prikten in haar ogen. Het was stom – waarom kon ze niet op een normale manier iets duidelijk maken?
      Ze ging zo op in haar eigen gedachten dat ze schrok toen Juan opeens door haar haren streek. Toen ze opgehouden was met tekenen draaide hij zijn hoofd ietsje opzij zodat hij haar kon aankijken.
      ‘Wil je dat ik dat doe, June?’ Zijn stem klonk schor. ‘Wat je – wat je net getekend hebt?’
      Ze twijfelde er niet aan dat haar wangen net zo rood waren als die van hem. Met grote ogen keek ze hem aan terwijl ze langzaam knikte.
      De glimlach die hij haar liet zien trilde een beetje en ze realiseerde zich dat ze niet de enige was die het spannend vond. ‘Ja.’ Ze schraapte haar keel. ‘Dat zou ik fijn vinden.’
      Ze hield haar adem in toen zijn handen langs haar zij gleden. Zelf legde ze het tekenblok aan de kant en leunde weer in zijn omhelzing. Zijn vingers gleden onder haar shirt en streelden de huid vlak boven haar broekband. Vandaar gingen ze verder naar boven. Langzaam gleed de palm van zijn hand langs haar buik, zijn vingertoppen drukte hij zacht tegen haar huid.
      ‘Wil je uhm, wil je dat ik hoger ga,’ fluisterde hij toen zijn hand op haar bovenbuik rustte.
      ‘J-ja.’
      Ze hoorde hoe zijn ademhaling zwaarder werd, net als die van haar. Voorzichtig dansten zijn vingers langs de randen van haar beha; eerst langs de onderkant, daarna de zijkant en tot slot streken ze langs de bovenkant, waarbij hij het bovenste stukje van haar borsten streelde.
      Zijn andere hand glipte ook onder haar shirt.
      June sperde in een reflex haar ogen open en keek naar de andere kant van de rivier, maar ze zaten in de beschutting; niemand zou hen hier zien.
      Zijn aanraking was zo heerlijk dat andere gedachten alweer snel verstomden. Met beide handen omvatte hij haar borsten nu en kneep er zachtjes in.
      Ze voelde zijn lippen tegen haar hals toen hij fluisterde: ‘Mag ik hem losmaken? Je beha, bedoel ik?’
      June knikte en leunde iets naar voren toen zodat hij erbij kon. Haar shirtje rolde wat verder op toen hij zijn handen naar de achterkant bewoog.
      Langer dan verwacht stoeide hij met de sluiting, tot hij op een gegeven moment zelfs zachtjes vloekte. Ze realiseerde zich dat hij nog nooit een beha had losgemaakt, dat hij ook nog nooit gedaan had wat zij nu deden en het gaf haar een nog specialer gevoel.
      Ze voelde hoe de spanning van haar beha afnam zodra de stukken los waren. Zijn handen gleden langzaam naar voren en omvatte allebei haar borsten.
      ‘Ze zijn zo groot,’ fluisterde hij. ‘En zo zacht.’ Zijn handpalmen drukten haar borsten naar boven en tegen elkaar aan, zijn huid ruw tegen dat van haar. De ring om zijn duim voelde een beetje koud. ‘Vind je dit fijn? Als ik – als ik iets anders moet doen dan moet je het zeggen.’
      Ze leunde dichter tegen hem aan, legde haar hoofd tegen zijn schouder en keek hem zijlings aan. Zijn nervositeit was nog niet weggezakt. Ze draaide haar hoofd iets en drukte een kus tegen zijn onderkaak.
      ‘Het is fijn.’ Haar stem trilde een beetje doordat ze zo van zijn aanrakingen genoot. ‘Heel fijn.’ Ze sloot haar ogen weer, zodat ze bewuster werd van zijn aanrakingen. Zijn duimen duwden tegen haar tepels en toen die hard werden, trok hij er zachtjes aan.
      Een zucht van plezier ontglipte haar lippen
      ‘Ik vind het ook fijn,’ zei hij zacht. ‘Je – je voelt zo lekker.’ Zijn handen gleden naar beneden langs haar zij en daarna weer terug naar haar borsten. Ze keek naar beneden, zag hoe zijn handen onder haar shirt door bewogen en wenste dat ze zijn lichte getinte huid op die van haar kon zien. Hier kon ze echter niet haar shirt uittrekken en diep vanbinnen was ze ook niet zeker of ze al wilde dat hij haar borsten ook zou zien. Nooit eerder had hij ze aangeraakt, maar hij had wel regelmatig naar porno gekeken en dat maakte haar onzeker – misschien zou hij haar onbewust met die actrices vergelijken en teleurgesteld raakte.
      Alsof hij merkte dat haar gedachten van de euforie wegglipten, gleden zijn handen naar haar buik toe en hield hij haar weer stevig vast.
      ‘Ik hou van je,’ murmelde hij. ‘Iedere dag een beetje meer, lijkt het wel. Hoe onmogelijk dat ook lijkt.’
      June draaide zich een kwartslag zodat ze haar armen om zijn middel kon slaan. Met haar hoofd rustte ze tegen zijn borst, waar hij zijn opgewonden hartslag nog steeds kon horen. ‘Ik ken dat gevoel maar al te goed,’ vertrouwde ze hem toe.
      Ze sloot haar ogen. Zo kon ze wel urenlang blijven zitten.

Reacties (4)

  • NicoleStyles

    Oh, je zou echt een boek hiervan moeten maken!

    1 jaar geleden
    • Croweater

      Heel eerlijk gezegd overwoog ik dat ook omdat het zo losjes op de serie is gebaseerd, maar aangezien dit verhaal nu al rond de 120K is, bij de meeste uitgeverijen de max, en ik nog laaaang niet klaar ben denk ik dat het niet gaat gebeuren haha. En het verhaal is ook niet echt op te delen in een trilogie ofzo. ;P

      1 jaar geleden
    • NicoleStyles

      Oh wat jammer! Maar gelukkig is het nog niet af(dance). dus meer om te genieten. Met de verhalen runaway en ghost zou dat wel kunnen:)

      1 jaar geleden
    • Croweater

      Hahah, ik heb zelfs nog plannen voor twee spin offs met deze personages haha, dus voorlopig genoeg te lezen ;p

      Die andere twee zouden wel kunnen qua aantal, maar ik betwijfel of Maddox onaantastbaarheid erg geloofwaardig is buiten de Sons of Anarchy wereld haha. Hij is wel heel machtig en als SOA fanfiction kan dat best, maar ik heb een beetje mijn twijfels of dat ook zou werken bij een OP ;p

      1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Zoo cute hoe ze dat aangeeft en hoe Juice er op in gaat. Heel heel heel schattig! I love it!

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Zo schattig!

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Ze zijn echt heel lief samen!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen