. . .


Juice zette de kraan open en hield zijn mond eronder. Het haalde de bittere smaak in zijn mond niet weg, waardoor hij maar meteen zijn tanden poetste. Zijn hoofd bonkte bij iedere beweging die hij maakte en hij merkte dat zijn maag nog steeds van slag was. Hij had honger, maar hij wist zeker dat hij het kleinste hapje er meteen weer uit zou kotsen.
      ‘Oh fuck man,’ zuchtte hij toen hij zich omdraaide en zag dat hij vannacht meer naast dan in de pot had gekotst. De aanblik ervan liet de gal weer omhoogkomen en hij draaide zich gauw om en ging terug naar zijn slaapkamer. Dat zou hij straks wel opruimen, als zijn maag een beetje bedaard was.
      Voordat hij op de rand van zijn bed neerzakte slikte hij een paar pijnstillers weg. Wat had hij gisteren in vredesnaam gedaan? Hij was heus wel vaker stomdronken geweest, maar gisteren was er geen bijzonder feestje geweest ofzo – het was een gewone zaterdagavond geweest. Hij had wat gedronken met Tig en toen had hij…
      ‘Fuck.’ Hij herinnerde zich flarden. Had hij niet naar Abigail gebeld? Of nee – berichtjes gestuurd. Even schoot er een beeld door zijn hoofd dat hij zichzelf had zitten rukken. Dat was niet bepaald iets wat hij nooit eerder had gedaan, maar toch nestelde een naar gevoel zich in zijn buik.
      Hij zou toch niet…?
      Zijn hoofdpijn werd op slag nog honderd keer erger toen hij zijn telefoon van zijn nachtkastje griste en ontgrendelde. Gauw opende hij het gesprek met haar. Ze hart ramde in zijn keel, maar nog voordat hij de tekst las wist hij al dat hij het gigantisch verpest had. Hij was zo zenuwachtig dat hij de zinnen niet eens kon lezen, maar toen hij zichzelf eerst met alleen ontbloot bovenlijf zag, en daarna met alleen een boxer aan, werd hij steeds maar misselijker en misselijker.

‘Oh shit man. Oh fuck,’ herhaalde hij terwijl hij de berichtjes las die over en weer waren gegaan. Ze had absoluut niet blij geklonken en hij begreep niet hoe hij dat zelfs met een stomdronken hoofd níét had kunnen begrijpen. De opmerking dat ze tijdens Halloween wél dingen met hem had willen doen, vervulde hem met schaamte, al viel dat in het niet bij de afschuw die hij voelde toen hij een paar tellen van het filmpje bekeek dat hij haar had gestuurd.
      Tranen prikten in zijn ogen, hij kon zich niet herinneren dat hij zich ooit zo erg had geschaamd. Haar laatste bericht, waarin stond dat dit het walgelijkste was wat iemand ooit had gedaan en dat ze zich vernederd voelde, dat hij hun vriendschap verkloot had, trof hem hard.
      Hij liet zijn telefoon zakken en steunde met zijn hoofd in zijn handen. Fuck. Hoe had hij dit ooit kunnen doen? Wat moest hij nu in vredesnaam doen? Hij wilde haar niet opgeven, niet vanwege zoiets stoms. Hij wist echter zeker dat ze de telefoon niet zou opnemen en zijn berichtjes zou negeren, en daarnaast vond hij zelf ook dat dat niet genoeg was.
      Als hij hun vriendschap nog wilde redden, moest hij haar face to face spreken.
      En dus stapte hij gauw onder de douche, kleedde zich gehaast aan en zocht op internet het adres op. Het was nog vroeg en deze zondag stond er voor zover hij wist toch niet zoveel gepland, dus hij hoopte dat hij terug was voordat iemand hem zou missen.
      Stel je voor dat ze het aan haar vader laat zien?
      Angst kneep zijn keel dicht. God – wat als ze dat echt zou doen? Als ze zich zo gekwetst voelde dat ze dat de perfecte wraak vond? Dan raakte hij niet alleen haar kwijt, maar ook de club – zijn bescherming. Al had hij misschien niet eens meer bescherming nodig; de kans was groot dat Chibs hem zelf al door zijn hoofd schoot.
      Tot tweemaal toe was de stress zo hevig dat hij zijn motor langs de kant van de weg neerzette en overgaf. Dat hij nog steeds een immense kater had hielp natuurlijk ook niet mee, maar het waren vooral de schaamte en de angst die zijn hele lichaam van slaag maakten.
      Zodra hij de studentenflat naderde waar ze woonde, trilde hij over zijn hele lichaam. Hij was zo bang dat hij vreesde te gaan janken voordat hij ook maar haar deur bereikt had. Een paar keer haalde hij diep adem, daarna stak hij de straat over naar een klein winkelcentrum en kocht daar de grootste bos bloemen die hij kon vinden. Waarschijnlijk moest ze er niets van hebben, maar hij wilde niet met lege handen aankomen en op de een of andere manier kalmeerde de geur van de bloemen hem iets.
      Steken teisterden zijn buik toen hij terugliep en de flat binnenging. Bang dat hij een paniekaanval zou krijgen in een nauwe ruimte als een lift, koos hij voor de trap. Toen hij een paar minuten later op de derde verdieping aankwam, was hij buiten adem.
      Voor hij op de deur kon kloppen, leunde hij eerst even tegen de muur en haalde diep adem. Zijn gezicht gloeide, hij voelde het zweet langs zijn hele lijf druipen.
      ‘Kom op,’ fluisterde hij tegen zichzelf. ‘Dit hebt je zelf zo bont gemaakt.’
      Hij hief zijn hand en roffelde met zijn knokkels tegen de deur. Nerveus slikte hij, hij bereidde zich voor op de mogelijkheid dat ze gewoonweg de deur in zijn gezicht dicht zou slaan.
      Voetstappen kwamen dichterbij. Het boeket beefde in zijn hand en zijn hart beukte zo wild in zijn borstkas dat hij vreesde dat hij zijn ribben opnieuw zou kneuzen.
      De deur ging open.
      Het was echter niet Abigail die opendeed, maar een ander zwartharig meisje. Ze keek hem kort aan en begon toen te grijnzen.
      ‘Hoi Juice. Kom je ons nu een live optreden geven?’ Ze gaf hem een knipoog.
      Zijn wangen brandden en hij murmelde van niet. ‘Uh, is Abigail er?’
      ‘Ze staat onder de douche, ze is vast zo klaar. Wacht maar binnen.’
      Juice knikte dankbaar. Alle spieren in zijn lijf stonden zo gespannen dat hij bang was dat hij ieder moment kon neerstorten. Ze gebaarde dat hij op de rand van het linker bed kon gaan zitten en dat deed hij. Hij staarde naar de steeltjes van de bloemen en zag dat hij zo hard geknepen had dat sommige gebroken waren.
      Opkijken durfde hij niet, zelfs al wist hij dat haar kamergenoot op het bed tegenover hem zat en hij benieuwd was naar de inrichting van het huis. Gelukkig stelde ze geen vragen. In stilte luisterde hij naar het vallende douchewater aan de andere kant van de muur en toen de kraan werd uitgedraaid was hij weer zo zenuwachtig dat hij bang was opnieuw over te moeten geven.
      Niet veel later ging de badkamerdeur open. Schichtig keek hij op – en een schok trok door zijn gespannen lijf toen hij zag dat ze alleen haar lingerie droeg. Haar handdoek had ze om haar hoofd geknoopt.
      Ze verstijfde toen ze hem zag.
      ‘Oh fuck,’ stamelde hij. ‘Sorry. Sorry Abigail. Ik wacht wel op de gang. Sorry,’ bazelde hij, en hij draaide zich gauw van haar af en vluchtte de kamer uit, zelfs al wist hij niet of ze hem weer naar binnen zou uitnodigen.
      Trillerig leunde hij tegen de muur aan. Mensen liepen voorbij, keken nieuwsgierig naar hem. Hij staarde langs hen heen, nog steeds zo op van de zenuwen dat hij ieder moment kon gaan huilen.
      Na wat een eeuwigheid leek, ging de deur open. Hoopvol keek hij Abigail aan. Ze sloot de deur achter zich en keek zwijgend terug.
      ‘Het spijt me zo,’ begon hij meteen. ‘Ik weet niet wat me bezielde. Ik was dronken en ik miste je en Tig zei…’ Hij haalde diep adem. Nee, Tig kon hij de schuld niet geven. Dat zou haar alleen maar kwader maken. ‘Ik dacht niet na,’ zei hij kleintjes. ‘Ik was echt heel dronken.’
      ‘Dat had ik door,’ antwoordde ze koeltjes. ‘Daarvoor had je niet hier hoeven komen.’
      ‘Ik wilde je mijn excuses aanbieden. En niet met een stom berichtje.’ Hij reikte de bloemen naar haar uit. ‘Sorry Abigail. Je hebt geen idee hoe erg ik me schaam.’
      ‘Ik dacht eerlijk gezegd dat je je zo erg zou schamen dat je me de eerste weken niet meer onder ogen zou durven komen, maar blijkbaar valt dat wel mee,’ snoof ze, zonder aanstalten te maken om de bloemen aan te pakken. ‘Ik ga weer naar binnen, Juice. Ga weg.’
      Zijn schouders zakten naar beneden. Ongelovig staarde hij haar aan. Natuurlijk – hij had al voorspeld dat het zo zou lopen, maar evengoed deden haar woorden pijn.
      ‘Het was een vergissing,’ mompelde hij. ‘Het spijt me. Het zal niet meer gebeuren.’
      ‘Niet als ik je nummer block, nee.’
      ‘Abby… alsjeblieft.’ Het kon hem niet schelen dat hij smeekte. ‘Het was gewoon een dronken actie. Alsjeblieft, geef me nog een kans? Ik wil gewoon – ik wil gewoon vrienden zijn.’
      Ze zuchtte. ‘Ik denk niet dat je gewoon vrienden kunt zijn met mij, Juice. Ik neem aan dat je zulke filmpjes niet naar al je vrienden stuurt.’
      ‘Maar heb jij dan nooit iets stoms gedaan wanneer je dronken was?’ probeerde hij toch.
      ‘Ik zet alleen mezelf voor schut als ik dronken ben. Jij zette mij voor schut. Je wist dat mijn vrienden erbij waren.’
      Juice wilde protesteren dat hij op het moment helemaal niet had kunnen nadenken, maar hij wist dat het geen zin had. Wat haar betrof was hun vriendschap voorbij. Hij kon haar er moeilijk toe dwingen.
      Aarzelend stak hij het boeket naar haar uit. ‘Neem – neem deze alsjeblieft wel aan. Als blijk van mijn spijt.’
      ‘Nee, ik hoef niks. Ik wil dat je me met rust laat.’
      Ze draaide zich om en greep de deurklink vast.
      ‘Wacht!’ Hij greep haar bij de schouder. ‘Ga je – ga je het je vader vertellen?’
      Ze keek om. Haar ogen leken smeulende kooltjes. ‘Dus dat is de reden dat je hier bent? Ben je bang dat je uit de club getrapt wordt?’
      ‘Ik wil niet jou én de club kwijtraken door één dronken nacht. Alsjeblieft Abigail. Ik ben zo goed als dood zonder hen. Ik weet dat je boos bent, maar je geeft toch wel íéts om me?’
      ‘Ik weet het niet Juice. Misschien dacht ik gewoon dat je de leegte kon opvullen die Opie achterliet toen hij naar de gevangenis werd gestuurd. Het was een stomme gedachte.’
      De woorden staken hem. Was het waar? Was hij gewoon een middel om het gemis op te vullen? ‘Dat geloof ik niet,’ zei hij zacht. ‘Anders was je nu niet zo gekwetst.’
      ‘Het kan me geen moer schelen wat jij wel en niet gelooft. Ga weg, Juice. Mocht ik je om de een of andere reden toch gaan missen dan laat ik het je wel weten.’
      Zijn schouders zakten naar beneden. Er was niets meer wat hij kon zeggen. ‘En je vader?’ vroeg hij zacht.
      Ze keek naar hem op, haar kaken strak. ‘Dat merk je vanzelf wel.’
      Met een klap viel de deur achter haar dicht. Verslagen staarde Juice naar de grond. Maar terwijl hij naar de uitgang liep, kroop de ergernis toch onder zijn huid. Hij snapte dat ze boos was – maar kom op, ze reageerde wel heel erg heftig. Aangezien ze binnen de club was opgegroeid, had ze zelf ook heus weleens iets stoms gedaan terwijl ze dronken was.
      Tegen de tijd dat hij buiten stond, smakte hij boos de bloemen op de grond, trapte de knoppen eraf en beende naar zijn motor.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Ik vind het toch wel zielig, ondanks dat Juice oprecht gewoon één grote idioot is.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen