. . .

Er waren niet veel dingen die Happy van zijn stuk konden brengen.
      Na ruim twee jaar de stem van zijn ontvoerde zusje horen, was daar wel een van. Toen een bewaker hem had opgehaald omdat er een telefoontje was, was hij al argwanend geweest. Dat Maddox er iets mee te maken had lag voor de hand, maar dat hij Dana zelf zou horen…
      Met zijn onderarm leunde hij tegen de muur, zijn gezicht had hij in de holte ervan begraven terwijl hij een paar keer diep ademhaalde. Hij wist beter dan te huilen in een gevangenis.
      ‘Hé.’ Zijn stem klonk schor.
      Hij wist niet wat hij tegen haar moest zeggen – en aangezien zij ook alleen een groet had laten horen, betwijfelde hij of zij het wel wist. Haar ademhaling klonk ook zwaar.
      ‘Waarom bel je?’
      Het klonk bot, maar er kwamen geen andere woorden in hem op. Wat moest hij anders vragen? Hoe het met haar ging? Daar wist hij het antwoord al op.
      ‘Ik heb me de afgelopen tijd goed gedragen en mocht iemand bellen.’
      Hij was even stil. ‘Waarom bel je die idioot van je dan niet?’
      Haar liefje had ze vast meer te vertellen dan hem.
      ‘Omdat ik met jou wilde praten. Je bent mijn broer, Hap, en we hebben in geen jaren een fatsoenlijk gesprek met elkaar gevoerd.’
      ‘En jij denkt dat dit de beste manier is? Over de telefoon? Terwijl ik hier in m’n gevangeniskloffie sta?’ Hij snoof.
      ‘Het is je misschien niet opgevallen, maar ik heb niet zo heel erg veel vrijheid.’
      Hoewel die woorden vroeger als een sneer zouden hebben geklonken, klonken ze nu eerder vermoeid.
      ‘Ik mis je. En ik weet dat dat raar is, aangezien we samen nou niet echt veel tijd hebben doorgebracht. Ik ben altijd maar een eigenwijs, zelfingenomen zusje geweest. Sorry daarvoor. Onze band had zo anders kunnen zijn als ik wat volwassener was geweest.’
      Happy wist nog steeds niet wat hij moest zeggen. Het liefst gooide hij de hoorn erop, hij vond deze emotionele shit drie keer niets. Hij wist echter ook dat dit de laatste keer kon zijn dat hij haar sprak. Als hij haar nog iets wilde zeggen, moest hij het nu doen.
      ‘Het spijt me,’ zei hij. ‘Dat ik hem onderschatte. Dat ik in zijn val ben getrapt en je daarna niet meer heb kunnen beschermen. Je kwam naar mij toe omdat je bescherming zocht en ik heb gefaald.’
      ‘Ik had nooit moeten komen. Zoveel mensen zijn dood door mij. Zoveel mensen zijn nu gebroken.’
      Hij kneep zijn ogen dicht toen hij haar zachtjes hoorde snikken. Waren er maar opbeurende dingen om te zeggen. Hij kon echter moeilijk beweren dat het wel goed zou komen, en zelfs de belofte dat hij haar wel zou vinden kon hij niet waarmaken.
      ‘Niet door jou,’ zei hij toch. ‘We hebben als club verkeerde beslissingen gemaakt. Jij was de enige die hem niet onderschat had. Sorry meisje. Sorry.’ Zijn onderlip begon te trillen. Al die ellende die ze nu doormaakte… het had niet gehoeven als ze Maddox niet als de zoveelste arrogante bal behandeld hadden. Ze had hen gewaarschuwd, maar het was hun eigen arrogantie geweest die hen de kop had gekost.
      ‘Het spijt me voor wat ik toen naar je schreeuwde. Die keer dat je me zijn huis uit sleurde. Toen ik riep dat je me misbruikte. Dat je me sloeg.’
      De herinnering stak. Hij had het altijd van zich afgeschud als die herinneringen hem plaagden, maar de beschuldigingen waren nog lang rondgebazuind door bemoeizuchtige omstanders. ‘Je was gewoon een domme tiener.’
      ‘Ja…’ Aan haar stem hoorde hij dat ze een klein beetje glimlachte. ‘Ik weet dat ik het nooit tegen je gezegd heb, maar ik hou van je, Hap.’
      Hij perste zijn lippen op elkaar. Een traan rolde over zijn wang.
      ‘Waarom klinkt dit als een vaarwel?’ Zijn stem trilde. ‘Deen, je kan niet opgeven. We zullen je vinden, we…’
      ‘Het is goed zo. Maddox heeft zijn banden met de seksindustrie doorgesneden en de bordelen verkocht. Jullie zullen hem niet vinden. Al twee jaar lang hebben je broeders hun leven aan mij verspild. Het is genoeg geweest.’
      ‘Je moet hem doden,’ gromde hij.
      ‘Dat kan ik niet.’
      ‘Natuurlijk kun je dat wel,’ snauwde hij. ‘Je hebt hetzelfde bloed als ik. Hetzelfde bloed als vader. Fuck it, je hebt al vaker mensen gedood.’
      ‘Ik wil niet weer met je ruziën, Hap. Ik weet wat het beste is voor mij, voor jullie. Vertrouw me. Laat me gaan.’
      Woest schudde hij zijn hoofd. ‘Fuck you. Ik kan niet – ‘
      ‘Precies. Je kunt niets. Je zit vast. Als je ooit vrijkomt, verkwist die vrijheid dan niet. Niet voor iets waar je toch geen verandering meer in kunt brengen. Ik zeg hetzelfde tegen je als ik tegen Juice heb gezegd: je eigen geluk is je sterkste wapen. Breek Maddox’ macht over je leven door je verlies te accepteren en een nieuw geluk na te streven.’
      Happy klemde zijn kiezen op elkaar. Hij zou zijn verlies nooit accepteren, nooit.
      Dat was niet hoe hij was. Maddox zou boeten voor wat hij had gedaan.
      Hij wist niet hoe, hij wist niet wanneer – maar het zou gebeuren. Dat zwoer hij op zijn eigen leven.
      ‘Ik moet ophangen. Ik hou van je, Hap. Vergeet dat nooit.’
      Hij klemde zijn kaken op elkaar.
      Ik ook van jou, meid.
      De woorden lagen op zijn tong. Ze uitspreken kon hij echter niet, het zou klinken alsof hij haar opgaf.
      Dat zou hij nooit doen.

. . .


Dana verbrak de verbinding toen hij niets zei. Ze sloeg haar armen om haar opgetrokken knieën heen en huilde zachtjes. Ze had gedacht dat het haar opluchting zou geven, net als de keer dat ze afscheid van Juice had genomen, maar ze was vergeten hoe koppig haar broer was – hoe anders hij was dan Juice. Mooie woorden zouden hem nooit ergens van kunnen overtuigen. Zijn hart was niet gewond zoals dat van Juice was geweest; dat van hem brandde van haat. De tijd kon wonden helen, maar kon ze ook de vlammen van de haat doven?
      Ooit zou ze hem weer aankijken.
      Ooit zou ze hem vertellen dat ze Maddox gedood had. Dan zouden zijn ogen trots glanzen, zijn lippen een tevreden grijns vormen. Dan zouden ze eindelijk weer echt hun relatie kunnen herstellen.
      Maar daarvoor was een lange adem nodig.
      En haar dood. Een volledige overgave aan Maddox, zodat hij zich ook volledig aan haar zou overgeven.



Hoi lieve lezers,
Volgens mij had ik dit verhaal nog niet met jullie gedeeld, maar mochten jullie even iets willen lezen wat niet zo donker is als dit verhaal, neem dan een kijkje bij mijn andere Juice-verhaal, waar hij nog de vrolijke en bovenal klunzige jongeman is die hij ook in het begin van dit verhaal was. ;D Klik!

Reacties (3)

  • Lovescookies

    Ik hoop echt dat Dana, Maddox heel snel gaat vermoorden 😁

    3 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Het feit dat Happy - gewetenloze, kille Happy - ook emotioneel wordt, maakt het allemaal zo veel zieliger. Ik kan dit oprecht niet aan.

    3 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Ah yes Dana heeft een long term plan! I love it!

    3 maanden geleden
    • Croweater

      Uiteraard! (:

      Ik had trouwens nog een kleine edit aan het einde van het hoofdstuk gedaan, maar ik denk dat je toen het hoofdstuk aan het lezen was dus ik zeg het nog maar even haha. Aangezien je Last Kiss Goodbye zo leuk vond, vind je dat misschien ook wat. ;p

      3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen