Foto bij H23: Aankomst in Caïro ~ Nick

Ik zakte terug neer in mijn vliegtuigzetel en probeerde te bevatten wat er net was gebeurd. Die dondervogel was heel dicht bij het vliegtuig gekomen en het leek alsof hij ons wou aanvallen of zo. Maar dan die bliksemschicht… Zou hij die bliksem hebben afgeleid, omdat het anders op het vliegtuig zou neerkomen? Maar waarom zou hij dat doen? Nadenkend keek ik even uit het raam en toen naar Khana, die wat bleekjes zag. “Is… werd… zou hij nog leven?” vroeg Khana haperend en ik haalde mijn schouders op. “Ik vermoed van wel, hij leek niet bang of zo. Trouwens, hij wordt niet voor niets een ‘dondervogel’ genoemd, volgens mij was hij daar prima in zijn element”, zei ik en Khana knikte toen even. “Dat is waar…”, mompelde ze en keek ook even uit het raam. “Beste reizigers, over een uur komen wij aan in Caïro…”, werd er toen omgeroepen en Khana zuchtte even diep. Ik keek haar met opgetrokken wenkbrauwen aan, maar ze haalde enkel verontschuldigend haar schouders op en ik besloot het te laten rusten. Ze was waarschijnlijk nog wat versuft…

Twee uur later stonden we bij de uitgang van de luchthaven en de warmte sloeg in ons gezicht. Her en der liepen mensen rond en verschillende auto’s toeterden. Ik had een hotel geboekt, aangezien ik absoluut geen kennissen in Egypte had. Ik trok Khana door de massa heen naar een taxi waarvan de chauffeur stond te roken en gebaarde naar hem dat we met hem wouden mee rijden. Hij zuchtte en duwde zijn sigaret uit, waarna hij ons hielp met inladen van de koffers. Khana ging snel in de auto zitten en nam nog iets tegen de hoofdpijn in. Ik ging mee achteraan zitten en vervloekte inwendig Emma. Het was maar al te duidelijk dat Khana nog steeds last had van neveneffecten zoals hoofdpijn en een vertekend beeld van de realiteit. Khana glimlachte even zwak naar mij en sloot toen even haar ogen. Ik gaf het adres van het hotel door en toen vertrok de taxi.

“Als u nog iets wenst, kunt u ons altijd via de telefoon bereiken”, zei de vrouw met een glimlach en met een knikje nam ik afscheid. Ze ging weer weg en liet mij en Khana in de kamer achter. Khana zette haar koffer neer en ging meteen in haar bed liggen. “Hmm, dit ligt goed”, hoorde ik haar mompelen in het hoofdkussen en ik lachte even. Ik begon mijn koffers uit te laden en keek even om naar Khana. “Kom je mee eten?” vroeg ik met een blik op mijn gsm. Het was iets voorbij het middaguur. “Liever niet, ik ga eerst wat slapen”, antwoordde Khana en ik zei: “Oké, tot vanavond dan.” Ze wuifde even en ik liep toen de kamer uit, op weg naar het restaurant op de gelijksvloer. Het kon zijn dat ze last had van het uur verschil, wat ik dus niet had. Leve het kitsune-zijn…

Op aanraden van het hotel stond ik na mijn middagmaal in een boekenwinkeltje rond te kijken. Aangezien ik bijna nooit sliep, was ik op zoek naar iets waarmee ik me ’s nachts kon bezig houden. Terwijl ik een Engels-Arabisch woordenboek vast had, hoorde ik de deur open gaan en meteen kreeg ik een vreemd gevoel. Ik keek op en trok mijn wenkbrauwen verbaasd op. Er was een bruin-getinte vrouw binnen gekomen die vrij schaars gekleed was. Ze had dreadlocks en aan haar heupen hingen verschillende spullen. Mijn mond hing open van verbazing toen ik zag dat niemand haar vreemd aankeek. Wat was er aan de hand? Ze keek me aan en trok een wenkbrauw op, waarna ze mysterieus glimlachte en met twee vingers tegen haar hoofd tikte. Daardoor zag ik haar dreadlocks wat bewegen en er verscheen een puntig oor. Een elf? Hier, in Caïro? Totaal in de war zag ik hoe ze op mij afkwam en nog geen meter voor mij stopte. “Welkom in Caïro, vreemd wezen. Kijk uit voor de gevaren van dit land, want hier is niets wat het lijkt…”, zei ze en ze had een bijna zangerige stem. Toen grinnikte ze even en voor ik het wist, was ze verdwenen.

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    "Kijk uit voor de gevaren van dit land, want hier is niets wat het lijkt…"

    Pas op voor het woordenboek! Het is vervloekt(cool)

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen