Juice had zijn goede en slechte dagen. Er waren momenten waarop hij zich aan Dana’s woorden vastklampte en hij overwinningen probeerde te boeken, het stille verzet tegen Maddox waarover ze gesproken had. Uiteindelijk was het Maddox die hem deze slag had toegebracht, die Lotte op zijn pad had gebracht en hij deed heel hard zijn best om niet weer in een agressieve dronkaard te veranderen. Hij zonderde zich niet af, bracht veel tijd door in het clubhuis en hij ging er vaak met Mikey op uit.
      Er waren ook dagen dat alles minder goed ging. Dat hij zich wel bedronk, dat hij zijn bed niet uit kon komen en dat een afschuwelijke eenzaamheid hem plaagde. Het waren periodes die hij meestal wel voelde aankomen, waardoor hij dan een Croweater belde om Mikey naar Kozik of Amy te brengen.
      Het was ruim twee maanden geleden dat Lotte was gestorven. Langzaam had het verdriet plaatsgemaakt voor een kille berusting. Iedere dag vertelde hij zichzelf dat ze hem verraden had, dat ze hem bespeeld had en dat ze nooit écht van hem gehouden had; en dat ze op haar beurt ook niets dan een vervanger voor Dana was geweest.
      Het werkte. Het schuldgevoel gleed weg, maar de eenzaamheid, het gemis bleef. Iedere nacht sliep hij alleen; hij vond het veiliger om gewoon bij alle vrouwen uit de buurt te blijven. Ze konden allemaal voor Maddox werken. De eerste keer had hij het niet doorgehad, waarom zou hij dat nu wel doen? Hij haatte het om alleen te zijn – maar dan kon ook niemand zijn vertrouwen schaden.

En zo gingen de dagen voorbij. Vechtend tegen eenzaamheid. Vechtend tegen de drang om gezelschap te zoeken. Natuurlijk had hij zijn broeders, maar het was niet hetzelfde. Ze konden hem nooit geven wat Lotte en Dana hem wel hadden gegeven.
      Meestal bleef hij tot een uur of acht in het clubhuis hangen, daarna bracht hij Mikey naar bed en bleef hij tv kijken tot zijn ogen dichtvielen. Het voelde als een leeg bestaan – maar hij leefde in ieder geval nog. Soms speurde hij ook nog steeds het dark web af, al was het meer plichtsgetrouw dan dat hij er echt wat dacht te vinden. Hij twijfelde er niet aan dat Maddox zich ingegraven had nu ze de link met Lottes zusje hadden gevonden .
      ‘Er is post bezorgd.’ Chucky kwam met een stapeltje enveloppen aanzetten en haalde hem daarmee uit zijn gedachten. ‘Er is zelfs een brief voor mij!’
      Ze waren net klaar met lunchen, en de man reikte ieder van hen een envelop aan. Juice bevroor toen hij zijn volledige naam op de voorkant zag staan. Zijn ogen flitsten rond om te zien of de anderen net zo argwanend waren als zij. Sinds hij dat afgrijselijke pakketje een jaar geleden ontving, vlamde de angst wel vaker op zodra er post binnenkwam.
      Jax was de eerste die de envelop open had. Juice hield zijn gezicht scherp in de gaten, de brief trilde in zijn hand. Zodra zijn ogen naar Juice flitsten, wist hij al wie de afzender was.
      ‘Wat?’ vroeg hij benauwd. ‘Wat is het? Een – een uitnodiging? Voor hun bruiloft?’
      Dat leek hem een typische actie voor Maddox. Dana trouwen en hen op de een of andere manier dwingen toe te kijken..
      ‘Nee,’ mompelde Jax. Hij sloeg zijn ogen neer.
      Juice voelde dat hij over zijn hele lijf begon te trillen. Maar het was wel een bericht van Maddox. Dat kon niet anders.
      ‘Wat is het?’
      Jax gaf geen antwoord.
      Er klonk een scheurend geluid; Kozik zat schuin tegenover hem en trok er een kaart uit. In Juice’ borstkas groeide een enorme ijsklont, hij voelde opeens zo’n diepe angst dat hij niet eens kon zien wat er op de kaart stond. Zijn ademhaling schoot in de tiende versnelling toen Kozik zijn handen voor zijn gezicht sloeg en begon te huilen. De schouders van de man schokten.
      Juice kon hem alleen maar verlamd aanstaren.
      Kozik had hij nooit zien huilen.
      Nooit.
      Hij wist niet of de anderen praatten, of ze dingen zeiden. Opeens hoorde hij helemaal niets meer behalve een doffe ruis, alsof iemand de volumeknop naar beneden had gedraaid. Hij boog zijn hoofd.
      Dit hoefde niets met Dana te maken hebben.
      Misschien was het wel Koziks dochtertje waar iets mee gebeurd was.
      Hij walgde van zichzelf omdat hij daarop hoopte.
      Met trillende vingers maakte hij de envelop open. Er zaten twee kaarten in. Op de eerste stond ‘Gefeliciteerd’ , omkranst met rozen. Hij draaide de kaart om.

Beste Juan Carlos,

Tot mijn spijt moet ik je laten weten dat je hebt gewonnen. Haar liefde voor jou overtreft haar liefde voor mij. Gefeliciteerd, blijkbaar. Ik zal haar aan je teruggeven. Zorg goed voor haar. Ze houdt van rode rozen.

- Maddox


Een steek trok door zijn buik, hij proefde gal toen hij de naam zag. Wat had dit te betekenen? Zijn ogen schoten naar de overzijde van de tafel. Waren het tranen van vreugde geweest? Iedereen keek hem echter zo zwijgend aan dat hij vergat te ademen. Slikkend legde hij de kaart weer op de tafel neer en pakte de ander. Zijn hoofd leek over te lopen, duizend gedachten golfden door elkaar.
      Toch werd alles doodstil toen hij deze kaart bekeek.
      Het was een foto in grijstinten van Dana, waar ze aan het strand zat en voor zich uit staarde. Rechts daarvan stonden drie witte tekstblokken. Dana Lowman, stond in de bovenste. Daaronder volgden twee datums, en onderaan stond ‘voor altijd in ons hart.’
      Juice sloeg de kaart open; zoekend naar de grap, naar het dreigement dat aan de binnenkant geschreven moest zijn. De tekst was echter miniem. Haar liefde werd haar dood, stond erboven. Daarna weer haar naam. Links stond een tekst getypt. Pas toen hij die had gelezen – de datum van het afscheid nemen en de daarop aansluitende begrafenis, die morgen plaatsvond, sloeg de waarheid als een bom in.
      Ze was dood.
      Ze was dood omdat ze van hem hield.
      In een reflex duwde hij zichzelf naar achteren, weg van de rouwkaart, weg van de waarheid. Met een klap viel zijn stoel achterover. Hij voelde niet eens hoe hij neerkwam. Hij voelde alleen een diepe, diepe pijn, afschuwelijker dan wat hij ooit gevoeld had, en hij schreeuwde, hij sloeg om zich heen om de pijn te stoppen – alsof haar dood een monster was dat hem aan stukken scheurde en hij van zich af kon werpen als hij maar hard genoeg tegenstribbelde.

Reacties (5)

  • NicoleStyles

    Oh noo juice zal zichzelf dit nooit vergeven, niet na Lotte's dood

    6 maanden geleden
  • Heronwhale

    Wie heeft hier uien verstopt?

    6 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Zijn ademhaling schoot in de tiende versnelling toen Kozik zijn handen voor zijn gezicht sloeg en begon te huilen.


    Nee... Dit is echt het zieligste ooit. Je kan niet Kozik laten huilen! Dat kan echt niet! Daar kan ik oprecht níét tegen! Dat is té zielig!:(

    6 maanden geleden
  • VampireMouse

    😫😫😫😫😫😫😫😫😫😫😫😫😫😫😫😫😫😫😫😫😫😫😫😫😫😫😫😫😫

    6 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Awh nee arme Juice!!:(

    6 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen