Foto bij H26: De piramide in ~ Nick

Na onze ontmoeting met Saida, begonnen Khana en ik ons eerst te informeren over allerlei zaken zoals gewoontes en taal. We kenden tenslotte allebei bijna niets van Egypte en we wouden voorbereid zijn. Ik leerde ’s nachts Arabisch en overdag oefende ik met uitspreken op de markt of zo. Khana leerde de basiszinnen en ik hielp haar dan met uitspraak. We deden ons best om zo snel mogelijk te leren, want we hadden niet veel tijd. Ook waren Khana en ik nog aangepaste kledij gaan kopen, want er was weer een discussie aan de gang over welke kledij toegestaan werd en welk niet. Ook moesten we rekening houden met het feit dat we “extra” spullen meenamen zoals wapens, waardoor we ze ook moesten verbergen in zakken enzo. Na drie dagen waren we klaar met onze voorbereidingen en stuurde ik een berichtje naar Saida. Ze stuurde nog geen 10 minuten later terug dat alles klaar werd gemaakt voor ons bezoek aan de piramides en ik glimlachte even. Het was wel spannend, maar ergens maakte ik me ook wel zorgen. We hadden maar een dag de tijd, want Khana moest slapen en we moesten voor de nacht daar weg zijn, want dan ontwaakte de sfinx…

De volgende dag gingen we al vroeg op weg naar de piramides via een taxi. Khana had meerdere lagen kledij aan en was gewapend met een hoed, een zonnebril en zonnecrème. Ikzelf droeg een hemd met korte mouwen en ook een hoed en een zonnebril, maar ik had het voordeel dat ik absoluut niet snel verbrandde dus ik moest me dan ook niet insmeren. De taxi zette ons ergens af en na wat onderhandelen, kon ik wat van de prijs afdingen waardoor we er vrij goedkoop vanaf kwamen. We moesten nog zo’n acht minuutjes wandelen tot aan de piramides voordat we er waren. “Laten we maar gaan”, zei Khana en ze zette haar zonnebril op. Ik knikte en we begonnen te wandelen.

Net voordat we bij de piramides waren, kwamen we voorbij het bekende sfinx-standbeeld en Khana keek er even bedenkelijk naar. “Is er iets?” vroeg ik en kwam naast haar staan. “Ik vroeg me gewoon af of dat hij degene is die ’s nachts hier ronddwaalt”, zei Khana peinzend en ik keek ook naar het beeld. Het zag er absoluut niet levend uit, maar schijn kon bedriegen. “Hela! Wat doen jullie daar!” hoorde ik opeens een man in het Arabisch roepen en we draaiden ons om. Hij zag er niet blij uit en Khana slikte. “We komen de sfinx en de piramides bewonderen”, antwoordde ik en hij stopte vlak voor mij. “Jullie mogen hier niet komen zonder mijn toestemming, dat wordt een serieuze boete!” brieste hij boos en ik zuchtte. Sorry makker… “Meneer, het spijt me”, zei ik en hij keek me vreemd aan, maar ik had toen al mijn vingers tegen zijn slaap aangedrukt. Meteen keek hij wazig naar mij en ik zei: “Je hebt niemand gezien en kwam hier gewoon ter controle. Je gaat nu terug naar jouw plaats en lees de krant.” Ik liet de bewaker los en met een suf gezicht draaide hij zich om, waarna hij weg begon te wandelen. “Kom op Khana, we moeten voort doen voordat hij ontwaakt. Ik heb geen idee waar de camera’s hier hangen, dus we moeten bij de piramide zijn voordat hij de camera’s bekijkt”, zei ik gehaast en Khana knikte, waarna we half wandelend half lopend naar de piramide van Mykerinos gingen.

“Waar is die steen”, mompelde ik in mezelf en liep verder. Khana was aan de andere kant beginnen zoeken en wandelde ook nog steeds zoekend verder. Ik wist niet welk teken ik moest verwachten, maar volgens mij moest het wel duidelijk zijn. Toen ik weer even opkeek, zag ik Khana naar mij zwaaien. Meteen ging ik naar haar toen en ze zei: “Hier is het.” Ik keek naar de stenen van de piramide voor mij, maar er leek niets speciaal aan. “Waar?” vroeg ik en ze wees naar een steen. “Hier staat ‘ondo’ geschreven, dat is Elfs voor steen. Aangezien je die elfin hebt ontmoet, vermoed ik dat zij ons ook helpt”, zei ze en ik zag toen een vreemde inkerving staan. Ik ging er even met mijn vingers over en duwde er toen tegen, om dan te merken dat deze steen heel makkelijk mee bewoog. Toch wat bezorgd dat de piramide zou instorten of zo, gebaarde ik naar Khana dat ze snel naar binnen moest klimmen en ik volgde ook meteen. Het was pikkendonker daarbinnen en ik creëerde snel een vlammetje in mijn hand, waardoor een gang zichtbaar werd. Khana duwde de steen weer op zijn plaats en stak er een touw tussen. Toen haalde ze vanuit haar kleren een bol wol tevoorschijn en ik keek haar met opgetrokken wenkbrauwen aan. “Bij de legende van de minotaurus werkte dat ook en trouwens, volgens mij werkt hier geen gps”, zei ze en daar had ze wel een punt. “Laten we gaan”, zei ik toen en we begonnen behoedzaam door de gang te wandelen. De piramides stonden bekend voor hun valstrikken en ik hoopte er geen tegen te komen…

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    Tja, no traps is no fun hé

    1 jaar geleden
    • Allmilla

      ... daar valt over te discussiëren...:|

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen