. . .

Apparaten piepten om hem heen. Door een waas zag Juice iemand naar zich toe komen. Vingers streken langs zijn wang, streken langs zijn lip. Een frisse, lichtzoete geur omringde hem – en hij wist dat zij het was.
      ‘Abigail…’ fluisterde hij, zijn stem vol verlangen.
      Hij had haar zo erg gemist.
      Zijn blik werd wat scherper. Ze droeg een spierwit strak jurkje dat maar net een stukje over haar heupen heen kwam. Vlak onder haar borsten was een rood kruis afgebeeld.
      ‘Het spijt me,’ antwoordde ze. ‘Laat me het goedmaken. Laat me voor je zorgen.’
      Ze sloeg het slaken van het ziekenhuisbed terug.
      ‘Wat spijt je?’ vroeg hij met een schorre stem. Hij kon zich niet goed herinneren hoe hij hier terecht was gekomen.’
      Haar blik gleed over de blauwe ziekenhuisjurk die hij aan had. ‘Draag je er wat onder?’
      ‘Uhm. Ik weet niet. Ik – ik voel me niet zo goed.’
      ‘Daarom ben ik er. Om je weer beter te laten voelen.’ Ze klom op het ziekenhuisbed, zette een knie aan iedere zij van hem neer en boog over hem heen. Haar lippen zweefden boven die van hem, maar in plaats van hem te kussen, dwaalden ze naar zijn oor af. ‘Ik draag ook geen ondergoed,’ fluisterde ze.
      Juice haalde scherp adem. Hij wilde zijn handen op haar heupen leggen, maar merkte dat zijn polsen opeens aan de zijkanten van het bed waren geketend.
      Ondeugend keek ze hem aan. ‘Je bent stout geweest. Voor straf mag ik met je doen wat ik wil.’
      ‘Uhm… oké…’ bracht hij een beetje verbluft uit.
      Ze trok de onderste drukknopen van zijn ziekenhuiskleding los en begon zijn borst en zijn buik te kussen. Terwijl ze vooroverboog zag hij de bovenkant van haar borsten boven haar strakke jurkje uitkomen. Ze waren zo mooi. Hij wilde ze aanraken, maar de ketens voorkwamen iedere beweging.
      Plotseling voelde hij haar vingers om zich heen. Ze hield hem stevig vast en bewoog haar hand naar boven en daarna naar beneden. Niet lang daarna was het haar mond die hij voelde. Haar haren kietelden zijn buik en bovenbenen terwijl ze hem begon te pijpen.
      Juice keek in stilte toe – nog steeds compleet overdonderd. De spanning bouwde zich in zijn buik op, hij wilde zijn handen in haar haren begraven maar kon dat niet. Hij kreunde diep, zijn mond voelde droog. Ze keek naar hem op, zijn sperma glinsterde op haar lippen.
      ‘Je bent zo lekker. Ik was zo dom.’ Ze ging rechtop zitten, op zijn middel. Hij voelde haar uitnodigende warmte en zuchtte van genot toen ze zich op hem liet zakken en ze samenvloeiden. Haar handen streken over zijn borst terwijl ze hem bereed. ‘Vind je dit fijn, Juicy? Denk je dat dit een goede straf is? Zodra ik dat filmpje van je keek wilde ik je eigenlijk al in mijn mond hebben, wilde ik je in me hebben. Maar ik durfde het niet toe te geven.’ Ze boog zich naar zijn gezicht, vertraagde haar tempo iets. ‘Ik heb geprobeerd je uit mijn hoofd te krijgen, maar het lukt niet. Fuck de club, fuck mijn pa. Ik wil je Juice. Ik wil je old lady zijn.’
      Haar tong gleed langs die van hem. Hij kuste haar terug, een beetje schokkerig omdat zijn orgasme zich begon op te bouwen.

De tintelingen verspreidden zich nog steeds door zijn lijf toen hij wakker werd. Zijn boxer kleefde tegen zijn kloppende lid en met een zucht staarde hij naar het plafond. Gingen die dromen dan nooit over? Het was al zes weken geleden dat ze hem had weggestuurd en ze was niet op haar besluit teruggekomen. Hij miste haar zo erg dat hij er gek van werd. Hij voelde zich eenzaam, zelfs al zocht Michelle hem vaak op. Ze gaf hem knuffels en bood een luisterend oor, maar het was niet hetzelfde als bij Abigail.
      Hij hees zich overeind en ging op de rand van zijn bed zitten. Na een tijdje vooruit gestaard te hebben pakte hij zijn telefoon. Alle berichtjes van die nacht had hij verwijderd, daar wilde hij niet meer aan herinnerd worden. Sindsdien had hij haar minstens één keer per week een berichtje gestuurd waarin hij schreef dat hij er echt spijt van had, dat hij haar miste en dat hij niet meer wist wat hij met zichzelf aan moest.
      Op geen daarvan had ze gereageerd.
      Hij trok zijn ladekastje open en trok er een kleine, pluchen roze eenhoorn uit. Met zijn duim gleed hij over de zachte stof van de rug. Zij had het hem gegeven bij haar ziekenhuisbezoek de dag nadat hij van het dak was gevallen. Ze hadden erom gelachen, hadden meer gekke dromen bedacht. Ze had zich naast hem op het ziekenhuisbed gehesen en ze hadden samen tv gekeken, hun handen verstrengeld, haar hoofd op zijn schouder.
      Oh, hoe graag hij weer in dat ziekenhuisbed zou liggen. Hij zou met alle liefde opnieuw zijn benen breken als dat betekende dat hij haar weer kon zien, hij haar weer kon vasthouden – ze niet meer boos op hem zou zijn.
      Hij betwijfelde echter of ze zou komen, zelfs als zijn leven gevaar liep.

De dagen gingen in een sleur voor Juice voorbij. Toen Kerstmis naderde was Gemma al dagen van tevoren bezig het kerstdiner te organiseren en ze nam hem mee naar de winkel om de spullen te tillen. Heel voorzichtig polste hij hoeveel mensen er zouden komen. Gemma doorzag hem echter meteen.
      ‘Abigail heeft zich afgemeld, lieverd. Ze had al een ander etentje met vrienden.’
      Juice sloeg zijn ogen neer. Bleef ze nu echt bij haar familie weg vanwege hem? Hij had het koud en voelde zich klein, wilde ergens wegkruipen. Hij wist dat hij zich niet zo moest aanstellen – het was maar een meisje – maar zij was de reden dat hij zich hier vertrouwd had gevoeld.
      ‘Heeft ze het je zelf niet verteld?’ vroeg Gemma terwijl ze zich over het schap met groenten boog en er wat dingen tussen vandaan pikten.
      ‘We eh, we praten al een tijdje niet meer,’ gaf hij toe. Hij wist niet waarom hij het de vrouw vertelde, misschien omdat ze een van de weinigen was die hem überhaupt vragen stelde. Hoewel hij haar soms een beetje eng vond en haar nooit zou durven tegenspreken, had ze ook iets… moederachtigs.
      Langzaam gleed haar blik op zij. ‘Oh? Hoe komt dat?’
      ‘Ik deed een keer iets stoms toen ik dronken was,’ mompelde hij.
      Ze hield zijn blik vast. Het was alsof ze zo in zijn hoofd kon kijken om te zien wat hij had gedaan. ‘Het is haar Schotse bloed,’ vertelde Gemma toen. ‘Ze zijn niet makkelijk boos te krijgen, maar als het eenmaal zo ver is, zit hun vergevingsgezindheid diep weggestopt.’ De vrouw legde een hand op zijn schouder en gaf een kneepje. ‘Zoek een creatieve manier om haar te vertellen dat het je spijt en dat je haar mist. De aanhouder wint, gelooft me.’ Ze gaf een kus op zijn wang. ‘Gebruik je talenten, jongen. Er is geen beter moment om te verzoenen dan tijdens Kerst. Stuur haar een leuk cadeautje.’
      Een piepklein glimlachje verscheen op zijn gezicht.
      In een plotse vlaag van inspiratie wist hij wat hij moest doen, alsof zijn onderbewustzijn al de hele tijd op dit zetje had zitten wachten.
      Of hij het durfde, was echter een ander verhaal. Hij was niet gewend om zichzelf zo bloot te geven en hij was bang wat de anderen ervan zouden vinden, maar op dit moment was haar vergiffenis het enige wat hij wilde.

Reacties (3)

  • VampireMouse

    Owww juicee als je het maar wel goed maakt en niet erger ❤️❤️❤️

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik ben nu heel erg bang dat dat het alleen maar erger gaat maken.

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Ik ben benieuwd wat hij gaat doen!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen