Juice voelde een dwingende hand op zijn schouder. Hij wist niet hoe, maar op de een of andere manier wist een stem door de chaos in zijn hoofd te dringen.
      ‘We weten niet of het waar is, knul. Het kan net zo goed weer een idiote truc zijn om met onze geest te klooien.’
      Juice wreef in zijn ogen en keek hoopvol op naar zijn president. Kon dat waar zijn? Was dit gewoon de zoveelste zieke streek die Maddox hen leverde? Was het toch een waarschuwing wat er te gebeuren stond als ze bleven proberen Dana te vinden?
      Zijn ademhaling werd iets rustiger, en de pijn die hij gevoeld had werd verdreven door schaamte. Het was zo makkelijk. Maddox hoefde maar in zijn handen te klappen of ze raakten allemaal in paniek. Zijn ogen zochten hulpzoekend naar Kozik. Hij wist niet waarom, maar als hij geloofde dat Clay gelijk zou hebben dan zou hij het zelf ook geloven.
      Met een knikje gaf hij Clay gelijk. Hoewel zijn ogen nog rood waren, leek hij zichzelf weer te hebben herpakt. ‘Die kans is groot. Dit alles is ten slotte een ziek spel voor hem.’
      Juice wreef over zijn gezicht en haalde een paar keer diep adem. Clay stak een hand naar hem uit en trok hem overeind. Juice’ ogen schoten naar de kaart die op de tafel lag. Opnieuw trof een steek zijn borst en met zijn vuist wreef hij eroverheen, al ging het er niet door weg. Wat als het wel waar was? Zou Maddox echt de vrouw doden voor wie hij zoveel moeite had gedaan? Al die tijd had hij haar misbruikt, waarom zou het hem nu opeens iets kunnen schelen dat ze niet van hem hield? Dat had ze nooit gedaan.
      Of was het in een opwelling gebeurd? Net zoals hij Lotte had gedood? Net zoals Maddox zijn kind had vermoord?
      Weer begonnen zijn handen te trillen en kreeg hij bijna geen lucht. Clay sloeg een arm om zijn schouders en leidde hem naar de bank. Daar duwde iemand een glas en wat pillen in handen.
      Hij was zich er half bewust van hoe hij op zijn zij op de bank ging liggen en een kussen in zijn armen klemde. Toen glipte hij de vergetelheid in.

Juice wist niet hoe hij de nacht doorkwam. Met een hoop paniekaanvallen, in ieder geval. Toen hij de volgende ochtend naast Kip in het zwarte busje zat omdat hij niet in staat was om op zijn motor te rijden, was hij compleet uitgeput. Hij voelde zich leeg. De gedachte dat het een val kon zijn, kon hem geen moer schelen. Als Maddox hem dood wilde hebben, was hij dat allang geweest. Maar dat wilde hij helemaal niet; hij wilde dat hij leed. Leed zonder ophouden.
      Juice sprak geen woord terwijl ze naar Bakersfield reden. De laatste keer dat hij daar was geweest, was bij de begrafenis van Dana’s moeder. Die dag had hij zich gerealiseerd dat hij van haar hield, toen ze verdwenen was nadat er geschoten was op de begraafplaats. Opie had haar toen gered.
      En nu was hij dood.
      En zij misschien ook wel.
      Zijn leven voelde als een horrorfilm.
      Vanuit zijn ooghoeken keek hij naar Sack. Die zei ook niets. Hij was niet meer dezelfde man als vroeger, toen hij opmerkingen maakte waar Juice zich nog slim bij had gevoeld en er altijd een grijns op zijn gezicht was geweest. Grijnzen of glimlachen deed hij al maanden niet meer, alsof de herinnering aan hoe dat moest ook van hem was weggenomen.
      Juice merkte dat hij het de jongen nog steeds kwalijk nam dat hij zich niets meer herinnerde, zelfs al wist hij dat zijn broeder er niets aan kon doen. Toch zaten die herinneringen ergens in zijn hoofd – en een deel van hem was ervan overtuigd dat de man ze zou kunnen terugvinden als hij het maar hard genoeg probeerde.
      Juice zakte bijna door zijn benen van de spanning toen ze bij het uitvaartcentrum aankwamen. Hij was er nog nooit binnen geweest, alleen bij het aangrenzende kerkhof. Alle Sons liepen naar de ingang toe, waar ze elkaar even aankeken.
      ‘Ik ga eerst binnen kijken,’ zei Jax. Met een hoofdknik droeg hij Bobby op hem te volgen. Juice ijsbeerde voor de ingang heen en weer. Vanbinnen klonken stemmen, al kreeg hij niet de indruk dat er een hoop mensen waren. Af en toe kwam er iemand naar buiten die een zakdoek tegen de ogen drukte, maar hij was te gestrest om te zien of hij ze herkende van de vorige begrafenis.
      Op een kluitje bleven ze staan wachten tot Jax en Bobby terugkwamen. Jax slaagde een diepe zucht en legde toen een hand op zijn schouder.
      ‘Het is haar. Het spijt me broeder.’ Hij trok hem in een omhelzing en kuste hem op zijn hoofd.
      Juice kon zich niet bewegen. Zijn ademhaling, zijn hart – alles leek ermee op te houden. Hij zakte door zijn benen, maar de vicepresident ving hem op en hielp hem voorzichtig naar de grond. Juice staarde vooruit.
      Hij voelde zich te leeg om te kunnen huilen, om te schreeuwen.
      Hij wilde gewoon dat alles ophield te bestaan. Dat hij ook dood was. Dat dit allemaal voorbij was – voor eens en voor altijd.

Een lange tijd bleef hij verdoofd voor de ingang van het uitvaartcentrum zitten. Uiteindelijk trokken Kozik en Clay hem met vereende krachten overeind.
      ‘Kom, we gaan afscheid van haar nemen.’
      Koziks stem klonk kleintjes.
      Juice liet zich meetrekken. Het was alsof zijn voeten vanzelf liepen, alsof hij alleen nog een lichaam had en zijn emoties verlamd waren.
      Daar lag ze dan, in een kist. Haar ogen gesloten, haar handen ineengevouwen op haar middel.
      Vocht kriebelde langs zijn wangen. Blijkbaar werkten zijn traanbuizen weer.
      ‘Het lijkt alsof ze slaapt.’ Zijn stem trilde. Nergens waren sporen van een gevecht te zien.
      Kozik antwoordde niet. Met grote ogen staarde hij naar het meisje. Het meisje dat hij al had gekend toen ze nog naar de basisschool ging.
      Juice greep zich aan de rand van de kist vast. Hij zag de enorme tatoeage in haar hals – de Crow.
      Het was haar echt. Het was zijn meisje dat daar lag. Zijn verloofde.
      Zijn lippen beefden, hij stak zijn hand uit en streek langs haar wang. ‘Oh Dana…’
      Snikkend klampte hij zich aan de kist vast. Het was zo oneerlijk. Ze had dit zo niet verdiend. Tranen vielen naar beneden terwijl hij zich voorover bukte en een kus op haar lippen drukte. Ze leken warm te voelen, alsof ze pas net overleden was.
      Misschien was dat ook wel zo. Misschien had Maddox slechts een paar uur geleden een einde aan zijn leven gemaakt, terwijl hij lag te woelen in bed.
      Net zoals hij de afgelopen maanden had gedaan.
      ‘Het spijt me,’ fluisterde hij, en hij streelde haar wang, haar haren. ‘Het spijt me zo.’
      Zijn andere hand balde hij tot een vuist die hij tegen zijn mond duwde
      Meer dan twee jaar had hij haar niet gezien – en nu was ze opgebaard. Haar lijden was voorbij – maar echt troost gaf dat hem niet. Ze had het niet gewild. Ze had willen blijven leven, ondanks alles wat haar overkwam.
      Zijn vingertoppen gleden langs haar hals naar beneden, over de inkt die er nog als nieuw uitzag. Inkt dat hun aan elkaar had moeten binden – maar dat nu samen met haar lichaam zou vergaan. Hij bleef haar strelen, bleef zich inbeelden dat ze sliep, dat ze wakker zou worden nu hij bij haar was. Dat het een truc was geweest om naar hem terug te keren, zodat ze weer samen konden zijn.
      Maar langzaam sloop de koude waarheid in zijn hart.
      Als ze ooit nog samen zouden zijn, was het niet in deze wereld.

Reacties (2)

  • AmeranthaGaia

    Ik weet dat het nep is, maar het is zo zielig!

    Wat als hij zelfmoord pleegt? Dan had het helemaal geen zin. Oh, dat kun je Dana echt niet aandoen!

    3 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Nee Juice, doorleven alleen, dat kan je best

    3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen