Foto bij 02.

Uren later hecht Julian de operatiewond dicht. "Klaar!" Hij overlegt met de anesthesist over de slaapmedicatie, omdat hij haar de komende dagen nog in een kunstmatige coma wil houden. "Pas als we weten hoe ernstig haar andere verwondingen zijn, wil ik haar wakker maken. Breng haar maar naar de Intensive Care en zorg dat er zo snel mogelijk een CT-scan en röntgenfoto's van haar been gemaakt worden."
Op de gang spreekt Anna hem aan. "Julian? Haar familie is hier. Wil jij ze een update geven?"
Vermoeid haalt hij een hand door zijn haar. "Ja, ik ga naar ze toe."

In een kleine kamer gaat hij tegenover een vrouw van middelbare leeftijd en een donkerharige jongen van begin twintig zitten.
"Jullie zijn familie van..?" begint hij, tot hij bedenkt dat hij eigenlijk niet eens weet hoe het meisje heet.
"Ja, ik ben Lana's moeder en dit is haar broertje. Hoe is het met haar?" Angstig kijkt haar moeder hem aan.
"Naar omstandigheden redelijk. Haar lichaam heeft een flinke klap gehad en ik heb haar net geopereerd om de inwendige bloedingen te stoppen. Tijdens de operatie stopte haar hart er even mee door het bloedverlies, maar dat hebben we gelukkig weer op gang kunnen brengen. De operatie is geslaagd, maar het is nog onduidelijk wat er verder precies aan de hand is. Ik wil haar de komende dagen nog in coma houden om te zien hoe haar lichaam zich herstelt. Dan kunnen we bovendien ook de nodige onderzoeken doen, om te kijken wat er precies aan de hand is."
Haar broertje slaakt een zucht. "Pfoe, okee. Ze is buiten levensgevaar dus?"
Julian aarzelt. "Niet helemaal. Ze heeft meerdere bloedtransfusies gekregen, maar die hartstilstand toont wel aan dat ze er erg slecht aan toe was. De komende vierentwintig uur zijn cruciaal: als ze die goed doorkomt, is de kans groot dat ze het overleeft."
Haar moeder begint te huilen. "Lana toch..."
"Ze is hier in goede handen," verzekert Julian haar. Zijn bruine ogen kijken haar medelevend aan. Hij kan zich goed voorstellen hoe moeilijk het moet zijn om dit soort nieuws over een familielid te horen. Daarom probeert hij zich ook altijd zo duidelijk mogelijk uit te drukken, zonder ingewikkelde medische termen. Ook let hij goed op zijn woordkeuze, zodat hij familieleden geen onnodige hoop geeft.
"Jullie willen haar vast graag zien, of niet?"
Als haar moeder en broertje knikken, staat hij op en loopt naar de deur.
"Volg mij maar. Ik denk dat er ook wel iets te regelen valt met een bed op de kamer vannacht."

Hij leidt ze naar de Intensive Care, waar Lana op een eenpersoonskamer ligt. Voor de deur van haar kamer staat hij stil en draait hij zich om.
"Niet schrikken, het is waarschijnlijk geen prettig gezicht om haar zo te zien. Er zijn heel veel apparaten, buisjes en draden, maar die zorgen er voor dat ze geen pijn heeft en rustig blijft slapen."
Als hij de deur opent en ze naar binnen lopen, hoort hij haar moeder scherp inademen. Het ziet er inderdaad erg indrukwekkend uit, al die apparaten waar ze aan aangesloten ligt. Haar moeder pakt Lana's hand en haar broertje gaat op een stoel aan haar andere kant zitten.
Julian heeft nu ook even tijd om naar haar te kijken. De verpleging heeft haar omgekleed in een blauw ziekenhuishemd, haar haar gekamd en haar zo goed mogelijk schoongemaakt. Er loopt een beademingsbuis naar haar mond, die met tape vastgemaakt zit. Verder heeft ze verschillende infusen in haar armen en hangen er allerlei zakken met vloeistoffen boven haar bed, waarvan één bloed lijkt te bevatten. Andere draadjes gaan haar ziekenhuishemd binnen en Julian weet dat die haar hartslag monitoren. De enige geluiden in de kamer zijn het ruisen van de beademing en het ritmische gepiep van de hartslagmonitor.
"Ik laat jullie even met haar alleen en zal zo even aan de verpleging vragen of ze komen overleggen wat er mogelijk is qua overnachten," zegt hij.
Haar broertje staat op en steekt zijn hand naar hem uit. "Bedankt, dokter," zegt hij ernstig.
Julian glimlacht en schudt zijn hand. "Zeg maar Julian, en graag gedaan. Sterkte komende tijd. Ik zie jullie snel weer!"
Voor hij de kamer verlaat, werpt hij nog een laatste blik op het meisje. Ze lijkt zo klein, daar in dat grote bed met al die apparatuur om haar heen. Nu ze geen zuurstofmasker meer op heeft, kan hij haar gezicht beter zien. Hoewel de ene helft paars en opgezwollen is, kan hij toch zien dat ze waarschijnlijk heel knap is. Hij zucht en draait zich om. 'Ik heb alles gedaan wat ik kon,' denkt hij. Dan kijkt hij op zijn horloge: half twee 's nachts. Tijd voor koffie, want zijn dienst duurt nog de hele nacht.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen