Zijn vriend zo gebroken zien, zorgde er op de een of andere manier voor dat Kozik zijn eigen emoties redelijk kon reguleren. Er drupten wel een paar tranen over zijn wangen, maar Juice door dit vreselijke verdriet heen slepen gaf hem een doel, een missie, iets om zijn gedachten van deze gruwel af te houden. Zachtjes schudde hij aan Juice’ schouder. Toen Lotte stierf had hij zich al een hele nacht aan haar lichaam vastgeklampt, dus hij dacht niet dat de jongen Dana uit zichzelf los zou gaan laten.
      Er stonden meer mensen te wachten. Familieleden, vermoedde hij. Mensen die ze al in jaren niet gesproken had. Mensen die haar hadden zien opgroeien, die met haar naar school waren gegaan. Niemand van hen had haar echt gekend – niemand van hen wist dat Juice haar verloofde was, geen van allen wist überhaupt wat er met haar gebeurd was.
      Koziks greep om de schouder van de man werd iets dwingender. ‘Kom jongen.’
      Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee. Nee ik wil niet bij haar weg. Ik wil het niet. Ik wil bij haar blijven.’
      De wanhoop die doorschoot in zijn stem deed Koziks hart krimpen.
      ‘Ze is er niet meer,’ zei hij zacht. ‘Ze heeft haar vrede gevonden. Ze is bij Tabitha nu. Bij je dochtertje.’
      Juice veegde met zijn schouder langs zijn wang, al hield dat geen enkele traan tegen. ‘Ik moet ook… ik moet ook naar ze toe. Ze wachten op mij, ze…’ Hij haalde diep adem. Vocht glinsterde onder zijn neus.
      ‘Nog niet. Jij moet iedereen vertellen hoe geweldig ze was, je moet ervoor zorgen dat niemand haar zal vergeten, zodat ze nooit écht sterft. Jij moet haar levend houden.’ Hij gaf weer een kneepje. ‘Het zijn alleen jij en ik, jongen. Sack herinnert zich niets meer en Hap kan niet eens afscheid van zijn zusje nemen.’
      Juice perste zijn lippen op elkaar. Nog eenmaal streelde hij haar gezicht, begroef hij zijn hand in haar blonde haardos en drukte zijn voorhoofd tegen dat van haar. Toen gaf hij haar een kus en ging weer rechtop staan.
      ‘Dag lieverd,’ fluisterde hij. ‘Geef Tabitha een dikke knuffel van me. Ik hou van jullie.’
      Wankelend draaide hij zich om en schuifelde het zaaltje uit. Kozik zag dat Bobby hem daar opwachtte en een arm om hem heen sloeg, waardoor hij zichzelf een momentje gaf.
      In stilte keek hij even naar het meisje dat hij gezworen had te beschermen. Wat hij precies voor haar voelde was altijd een mysterie geweest, maar de gedachte dat hij haar nooit meer zou zien lachen, dat hij haar geanimeerde stem nooit meer zou horen, sneed als een mes door zijn hart.
      Voordat het verdriet hem zou verlammen, drukte hij haar lippen tegen haar voorhoofd. ‘Vaarwel meisje. De wereld heeft vandaag een stukje schoonheid verloren.’
      Na die woorden haalde hij diep adem en draaide hij zich om. Hij zag dat Half Sack vanaf een afstandje had gekeken tot hij klaar was en gebaarde met zijn hoofd dat hij dichterbij kon komen.
      De blonde biker kwam naast hem staan en staarde in de kist. Zijn ogen gleden langs haar gezicht, bijna wanhopig zelfs. Hoe moest het zijn om te weten dat iemand veel voor je betekend had maar dat je daar niets meer van voelde?
      Met een zucht draaide Sack zich van de kist af. ‘Ik had gehoopt dat haar zo zien een herinnering zou oproepen, maar niets, helemaal niets…’
      Kozik kneep bemoedigend in zijn schouder. ‘Misschien is het een zege om deze pijn niet te hoeven voelen.’
      ‘Misschien…’ mompelde hij. ‘Maar niets voelen… doet ook pijn.’

Na de begrafenis zocht Kozik Clay en Jax op. Aan hun blik zag hij dat ze al op hem gewacht hadden.
      ‘Gaat het?’ vroeg Jax.
      Hij haalde zijn schouders op. ‘Maak je geen zorgen om mij.’
      Zijn ogen flitsten even langs de mannen. Om Juice maakte hij zich wel grote zorgen. Hij zat op een bankje en staarde nietsziend voor zich uit. Bobby zat naast hem zodat hij niet alleen was en Kozik was niet van plan hem de komende tijd alleen te laten.
      Hij richtte zijn ogen weer op de twee mannen naast hem. ‘Wil je mee als wij die begrafenisondernemer aan de tand gaan voelen?’
      Kozik aarzelde. Eigenlijk voelde hij zich te emotioneel voor een ondervraging, hij wilde niet dat zijn emoties de overhand kregen en een onschuldig persoon daaronder zou lijden. ‘Doen jullie het maar. Ik vertrouw jullie. Ik hoor het wel als jullie meer weten.’
      Jax knikte en omhelsde hem even kort, daarna gaf Clay hem een knikje en keerde Kozik terug naar Juice. Hij zakte naast hem op het bankje neer.
      ‘Ik denk dat je nu beter niet alleen kunt zijn, Juice,’ zei hij voorzichtig. ‘Wij allebei niet. Wat zeg je ervan om een tijdje bij mij in te trekken? Ik denk dat je iemand nodig hebt die bij je is – en ik eerlijk gezegd ook. Dan kan ik ook een oogje op Mikey houden als je het moeilijk hebt.’
      Juice keek niet op. Hij staarde nog steeds als verdoofd voor zich uit. Kozik betwijfelde of de jongen hem überhaupt gehoord had, maar toen weken zijn lippen opeens van elkaar.
      ‘Ja,’ zei hij schor. ‘Dat lijkt me goed.’ Schichtig keek hij op. ‘Thanks.’
      Hij sloeg een arm om zijn vriend heen en leunde met zijn hoofd tegen dat van hem. ‘Ik heb jou net zo hard nodig als jij mij.’
      Alleen de gedachte dat Juice in zijn huis was, zou er al voor zorgen dat hij zich niet de hele tijd zorgen maakte dat hij weer een overdosis zou nemen.
      ‘Kom, we gaan naar huis,’ zei hij. ‘Ik weet dat dit de uitkomst was waar we alle twee bang voor waren, maar het is nu wel voorbij. We hoeven niet meer bang te zijn dat iedereen die we ontmoeten handlangers van Maddox zijn, en we hoeven ons niet meer schuldig te voelen omdat we niets kunnen doen terwijl zij… door een hel gaat. Ze heeft vrede nu. Waar ze ook is – het kan onmogelijk erger zijn dan de plaats waar ze vandaan is gekomen.’
      Juice keek op. Zijn ogen glansden door de tranen. ‘Ik heb zo vaak gewenst dat ze dood was. Maar nu… Nu voel ik me er schuldig over. Weet je – ze wilde aanvankelijk geen relatie met me, omdat ze bang was voor wat Maddox met me zou doen. En nu – nu hebben haar gevoelens voor mij ervoor gezorgd dat ze er zelf niet meer is. Als ik haar niet had overgehaald, als ik niet…’
      ‘Dan had hij haar nog steeds in handen gekregen, Juice. Dan had ze nog steeds niet van hem gehouden en dan had het tot hetzelfde resultaat geleid. Ik durf te stellen dat jullie liefde het mooiste is wat haar ooit is overkomen. Daar mag je nooit spijt van hebben. Koester het.’
      Hij sloeg zijn ogen neer. Ondanks de tranen trokken zijn mondhoeken een klein beetje op. ‘Het is net alsof ik dat haar zelf hoor zeggen.’
      ‘Ik mag dan een deel van haar leven hebben gemist, maar onze band ging altijd diep. Ik ken haar. Ik weet dat ze er zo over dacht.’
      Juice knikte langzaam, toen stond hij op. Kozik deed hetzelfde en was een beetje verrast toen de man hem een stevige knuffel gaf. Hij voelde Juice’ lichaam tegen zich aan trillen en realiseerde zich hoe sterk hij de behoefte had aan iemand die voor hem klaarstond en die hem vertelde hoe het nu verder moest.
      ‘Sack brengt je naar mijn huis, oké? Ik zorg ervoor dat Mikey nog een nachtje bij Amy blijft logeren.’
      Hij had de vrouw verteld wat er was gebeurd en ze had direct aangeboden dat Mikey bij haar kon blijven zo lang dat nodig was. Het was een fijne gedachte, hij wist hoe heftig het voor een kind kon zijn om zijn vaderfiguur zo door verdriet verscheurd te zien.
      Juice knikte en de twee namen afscheid en beloofden elkaar over een paar uur weer bij hem thuis te ontmoeten.

Het was vlak na etenstijd toen hij Jax zijn huis binnenliet. Hij gaf de man een biertje en ging schuin tegenover hem op de bank zitten.
      ‘Is Juice hier?’
      Kozik knikte. ‘Hij slaapt. Ik vertel hem wel wat jullie ontdekt hebben.’
      ‘Niet veel,’ zuchtte Jax. ‘Zoals altijd heeft hij zijn sporen weer keurig uitgewist. Degene die de begrafenis geregeld had, was die ochtend ziek naar huis gegaan. Zijn collega nam het over, maar hoefde alleen nog gastheer te spelen. We zochten de eerste begrafenisondernemer op, maar die kon ons niets meer vertellen.’
      ‘Hij is dood?’
      ‘Hij heeft zijn geheugen verloren.’
      Met een zucht leunde Kozik naar achteren in de bank. Natuurlijk. ‘Er waren geen andere gegevens?’
      ‘Random adressen en telefoonnummers. De man die er vandaag was, wist me wel te vertellen dat ze vergiftigd was.’
      Dat verbaasde Kozik niet. Nergens had hij sporen van geweld gezien.
      ‘Dan ging het waarschijnlijk snel,’ peinsde hij. ‘En nu? Laten we het los?’
      Hij wist dat Jax nog altijd naar wraak verlangde omdat de man zijn moeder had gedood.
      ‘Ik geloof niet dat we veel keuze hebben,’ mompelde Jax. ‘We proberen hem al twee jaar te vinden. De keren dat er een vorm van contact was, was dat omdat hij ons wilde kwellen. Zijn spelletje is nu voorbij. We hebben verloren.’
      ‘Ja.’ Kozik leunde voorover, zijn ellebogen op zijn knieën. Hij wreef over zijn gezicht. ‘Happy gaat daar nooit mee akkoord.’
      De gedachte aan zijn vriend joeg een steek door zijn buik. Hij had zijn handen vol aan Juice, maar hij maakte zich net zo veel zorgen om Happy. Die zou net zo makkelijk zijn eigen graf graven. Niet omdat hij het leven niet meer aankon, maar omdat zijn razernij en onmacht zo groot zouden zijn dat hij waarschijnlijk iedere medegevangene of bewaker aanvloog totdat hij in de dodencel terechtkwam.
      ‘Er is weinig wat Happy daar aan kan doen.’
      Kozik snoof. ‘Daar zal hij anders over denken.’

Reacties (2)

  • AmeranthaGaia

    Happy gaat dit nieuws inderdaad niet goed opvatten, vermoed ik.

    3 maanden geleden
  • NicoleStyles

    Ooh ik had eigenlijk helemaal niet meer aan Hap gedacht, ik vind het bijna misschien nog erger voor hem:(En ja in zijn woede zou hij best eens zijn eigen graf graven, daar ben ik het helemaal mee eens

    3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen