Foto bij Scar 71

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:

Die avond lig ik op mijn rug op de bank en Paige ligt half naast en half op me, haar wang tegen mijn borstkas en haar hand in de mijne. We laten de dag achter ons en kunnen gewoon weer even Paige en Nathan zijn, zonder badge of verantwoordelijkheden of geheime relaties. Ze heeft haar ogen gesloten, maar ik denk niet dat ze slaapt. Mijn vrije hand strijkt vederlichte patronen over haar rug, zo zacht dat het waarschijnlijk bijna kietelt.
‘Wil je…’ begint ze dan aarzelend en haar ogen gaan open. ‘Zou je misschien iets in het Russisch willen zeggen?’
Ze weet dat ik de laatste tijd geprobeerd heb een klein beetje Russisch te leren, maar heel goed ben ik niet. Ik vraag me af waarom ze me het zou willen horen spreken, want mijn uitspraak is prut en ik begrijp niet hoe dit een taal is waar ze graag naar luistert. Misschien zijn het juist mijn belabberde vaardigheden die haar geruststellen, alsof het haar vertelt dat ik niet ben zoals haar vader of broers.
‘один, два, три… четыре? пять,’ som ik op en ik voel haar glimlach tegen mijn borst, ook al is het gewoon ik die in belabberd Russisch tot vijf telt.
‘Взять себя в руки,’ hoor ik haar dan zeggen en hoewel ik Russisch altijd een harde taal heb gevonden, klinkt het uit haar mond bijna net zo vloeiend als Frans.
‘Wat betekent dat?’ vraag ik met een frons.
Ze komt een stukje overeind zodat ze beter kan praten. Even is ze stil terwijl ze zoek naar de juiste vertaling. ‘Ik moest er opeens aan denken. Het betekent letterlijk vertaald dat je jezelf bijeen moet rapen. Het is eigenlijk niet heel bijzonder, maar het is mijn favoriete uitspraak. Je... je zegt het wanneer iemand zijn leven aan het verspillen is, wanneer je iemand moet motiveren. Mijn moeder zei het altijd, maar dan eerder alsof je dingen los moest laten, dat je sommige dingen moet laten gebeuren. Ze zei het vaak tegen mijn vader. Dan zei ze: “Vanir, Взять себя в руки.” Hij luisterde er altijd naar, maar ze zorgde ervoor dat ze het niet te vaak zei. Niemand vertelt Vanir Ivanovic immers wat hij moet doen. Het kwam ineens weer in me op.’
Ik kijk in haar heldergrijze ogen en zie dat er een zeldzaam moment is ontstaan waarop ze geen muur heeft opgetrokken achter haar irissen en ik verdrink bijna in alles wat ik kan zien. Het is het enige wat ik ooit nog zou willen zien. Ik voel een spanning in mijn buik die me de adem bijna beneemt. Zachtjes leg ik een hand op haar wang en ik kom een klein beetje overeind, waardoor onze gezichten maar een paar centimeter van elkaar verwijderd zijn. Ik kan haar ademhaling op mijn lippen voelen.
‘Wil je dat nog een keer zeggen?’ vraag ik, mijn stem een klein beetje hees. ‘Het klinkt mooi.’
‘Взять себя в руки,’ prevelt ze zachtjes en ik kus haar minstens even zacht. Haar handen vinden als vanzelf mijn nek en glijden dan door mijn korte haar. Ik kan de shampoo die ze gebruikt ruiken, fris en zacht, vermengt met haar parfum die me aan kersenhout doet denken.
Ik trek me een klein stukje terug. ‘Zeg eens iets in het Frans.’
Ze trekt zogenaamd verontwaardigd haar wenkbrauw op, maar de twinkeling in haar ogen geeft weg dat ze het niet meent. ‘Ik ben je tamme zangvogel niet, hoor.’
Ik kus haar zachtjes in haar hals, expres op een plek waarvan ik weet dat die gevoelig is. Ik trek een spoor van kusjes naar boven, naar haar oor. Dan vraag ik, mijn lippen bijna tegen haar oorschelp: ‘Alsjeblieft?’
Ze zucht en denkt even na. Omdat mijn lippen nog steeds vlakbij haar oor zitten, geldt dat automatisch ook andersom en dat maakt het haast nog leuker wanneer ze fluistert: ‘Tu es toutes belles choses dans le monde entier.’
‘Wat betekent dat?’ vraag ik en ik kus haar weer zachtjes op haar lippen.
‘Dat zul je nooit weten, ben ik bang,’ glimlacht ze plagerig, maar ze krijgt een blos op haar wangen die me juist nog benieuwder maakt naar wat ze zei.
Ik maak een nadenkend geluidje: ‘Misschien moet ik google translate om hulp vragen, zometeen. Hoe schrijf je het?’
‘Dat ga ik dus echt niet vertellen. Bovendien vertaalt Google translate zinnen slecht. Ik vrees dat dit een mysterie zal blijven. Laat mij nou maar gewoon mijn kleine meertalige geheimpjes hebben.’
Ik geef me maar gewonnen en zoen haar weer. Ik ga zitten en trek haar met me mee, waardoor ze schrijlings op mijn schoot terecht komt. Vederlicht laat ik mijn vingers over haar ruggengraat glijden, waardoor ze haar rug lichtjes welft. De speelse kussen worden serieuzer en ik vergeet bijna te ademen. Ik houd haar dicht tegen me aan, maar ik zorg er wel voor dat er geen enkel moment is waarop ze zich niet los zou kunnen maken. Ik weet dat ik altijd in mijn hoofd moet houden hoe ze aan dat litteken op haar rug gekomen is.
Plotseling haalt ze haar lippen iets van de mijne - of misschien is het helemaal niet zo plotseling en lijkt de tijd gewoon sneller te gaan - en er valt een geladen stilte terwijl we allebei even op adem komen. Voorzichtig glijdt haar hand naar het onderste knoopje van mijn overhemd en ze kijkt me met een iets vragende blik aan, alsof ze op toestemming wacht. Ik knik zachtjes.
We zoenen elkaar weer. Zachte, beloftevolle kussen, terwijl ze aarzelend het eerste knoopje losmaakt. Ik laat mijn handen zachtjes over haar armen glijden en laat haar begaan, probeer haar op geen enkele manier ergens toe te dwingen. Ik voel haar zachte, slanke vingers af en toe tegen mijn blote huid komen terwijl ze knoopje na knoopje losmaakt, van mijn middel tot aan mijn hals. Ze kust me harder, opgezweept door een verlangen dat ik zelf ook voel.
Wanneer mijn overhemd helemaal los is, trekt ze zich iets terug. Ze kijkt me even aan en laat dan met een verlegen blos op haar wangen haar blik iets naar beneden glijden. Alsof ze bang is dat het onbeleefd is om te staren, kijkt ze na een paar seconden weer op. We kussen elkaar weer, zacht en langzaam, deze keer. Haar hand strijkt aarzelend over mijn ribben, bang om iets fout te doen, maar haar aanrakingen worden zekerder naarmate we vuriger beginnen te zoenen. Ik help haar het overhemd volledig uit te trekken en dan glijden haar handen over mijn rug, waarvan de spieren zich aanspannen onder haar aanraking. Ik kantel mijn hoofd een beetje om haar dieper te kunnen kussen en ze maakt een klein geluidje tegen mijn mond. Ik kan er geen genoeg van krijgen.
Plots neemt ze een beetje afstand. Ik zie een zweem van angst in haar blik. Net wanneer ik wil vragen wat er aan de hand is, slaat ze haar ogen neer en slikt ze. Dan gaan haar bevende handen naar het eerste knoopje van haar eigen blouse. Ik zie meteen dat ze het uit plichtsgevoel doet, alsof ze denkt dat het moet, dat ze geen keus heeft. Ik pak haar onvaste handen in de mijne, haal ze weg van de sluiting. Zachtjes druk ik kusjes op elk van haar vingertoppen en met lippen die iets van elkaar geweken zijn, staart ze ernaar. Ze knippert een paar tranen weg voordat ze er zijn. Ik wrijf met mijn duimen over haar handpalmen, masseer zachtjes de gespannen spieren. Ze slikt opnieuw en nog altijd durft ze me niet recht aan te kijken.
‘Het hoeft niet. Je bent me niets verschuldigd,’ druk ik haar op het hart.
‘Het spijt me,’ prevelt ze zachtjes, maar ik schud mijn hoofd.
‘Je hoeft nergens spijt van te hebben. Je moet niet iets doen waar je niet volledig achter staat. En ik vind het echt niet erg. Het is goed zo, oké?’
Ze knikt zachtjes.
‘Dank je,’ fluistert ze. Ze bedankt me voor iets waar ze me niet voor zou moeten bedanken.
Ik aai zachtjes met mijn vingertoppen over haar wang en wacht tot ze alles weer op een rijtje heeft kunnen zetten. Dan kijkt ze bedeesd naar me op.
‘Mag... mag ik je weer kussen?’ vraagt ze met een iets schorre stem.
Ik knik en laat haar haar lippen op de mijne drukken, zacht, zoekend. Een van haar handen legt ze in mijn nek en de andere op mijn borst.
Het zou eerlijk gezegd eerder mijn stijl zijn geweest om bovenop haar te gaan liggen, iets meer de controle te nemen, maar ik laat me minstens net zo gewillig op mijn rug zakken. Ze gaat voorzichtig bovenop me liggen en kust me, eerst op mijn lippen en daarna in mijn hals. Haar linkerhand strijkt over mijn buik terwijl ze zichzelf met haar rechterhand op de bank in balans houdt. Nadat ze me weer een kus op mijn lippen heeft gegeven, trekt ze zich ietsje terug en komt ze wat overeind. Ik zie de twijfel in haar blik.
‘Wat is er?’ vraag ik en ik kom een stukje overeind om haar bezorgd aan te kijken.
Ze schudt haar hoofd. ‘Ik... Ik had geen flashbacks of zo. Ik... Ik had gewoon niet gedacht dat ik... zo ver zou willen gaan.’
‘En het gaat te snel?’ vraag ik.
Ze knikt met een blos op haar wangen. ‘Ja, een beetje.’
‘Oké, goed. Ik ben blij dat je het zegt,’ druk ik haar op het hart en ik trek wat prutserig mijn overhemd weer aan.
We gaan weer net zo liggen als eerst. En dat vind ik ook prima. Ja, ik verlang naar haar. Heel erg. Dat kan ik niet ontkennen en dat wil ik ook niet. Maar ik vind het niet erg om te wachten. Ik wil juist wachten, als dat betekent dat zij het trauma beter kan verwerken. Wat ik wil mag nooit ten koste gaan van wat zij nodig heeft. Dus ik houd haar maar gewoon in mijn armen en ben de gelukkigste man op aarde.
'Ik ben uitgenodigd voor een feestje vrijdagavond met wat oude vrienden van de middelbare school. Marco komt ook en neemt Hailey mee, want zij kent ze ook,' zeg ik na een paar minuten van stilte. 'Zou jij ook mee willen?’
'Nee, hoor. Hoeft niet. Ik ben niet zo van de feestjes. Geniet er maar gewoon van,' antwoordt ze.
'Zeker?'
Ze komt een stukje overeind om me aan te kunnen kijken.
'Ja, natuurlijk,' drukt ze me op het hart en ze geeft me een zachte kus. 'Je mag ook een leven hebben buiten mij om. Zolang ik maar degene ben in wiens bed je uiteindelijk in slaap valt, vind ik het prima.'
Ik knik. 'Ja, ja natuurlijk.'
Ze glimlacht naar me en gaat weer liggen. Ze nestelt zich dichter tegen me aan en ik geef een kus op haar haar.
'Er gaat wel alcohol zijn. Vrij veel, waarschijnlijk,' zeg ik aarzelend. We hadden een tijdje geleden afgesproken dat ik minder zou proberen te drinken.
'Ik wil je moeder niet zijn. Drink jezelf gewoon niet dood en zorg dat je het naar je zin hebt. Voor de rest is het jouw verantwoordelijkheid. Ik sleep je zaterdag wel door je kater heen. Maak je geen zorgen,' belooft ze me.
'Oké. Bovendien mag Hailey nog niet drinken, dus die zal als een soort beschermengel op Marco en mij letten.'
Ik hoor Paige zacht lachen. 'Gelukkig. Ik ben gelijk een stuk geruster. In ieder geval: als ik maar gewoon niet van Hailey te horen krijg dat jij halverwege de avond je tong in de mond van een oud-klasgenoot hebt gestoken of zo, heb ik nergens een probleem mee.'
Ik draai me zo naar haar om dat ik haar aan kan kijken. Mijn hand vindt haar wang en ik strijk even over de zachte huid.
'Daar hoef je je nooit zorgen om te maken. Al heb ik dertig biertjes op, ik zou dat nooit doen.' Ik kus haar zachtjes en ze kust me terug. Ik trek me net genoeg terug om te kunnen zeggen: 'Jij bent mijn enige.'

Reacties (2)

  • BethGoes

    Ik wil ook een vriendje zoals Nathan!

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Zo schattig!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen