Kozik veegde zijn klamme handen aan zijn broek af. Hij probeerde zichzelf aan te praten dat hij hier al eerder doorheen was gegaan, de dag dat hij Happy moest vertellen dat Maddox zijn zusje had gevonden. Deze keer zou Happy het al weten. Aangezien Dana’s enige levende familieleden zich in die gevangenis bevonden, was het nieuws daar allang aangekomen.
      En dat zijn verzoek niet was afgewezen, betekende dat Happy het niet zo bont had gemaakt dat hij in een isoleer- of dodencel terecht was gekomen. Dat was goed – toch?
      Niettemin had Kozik het gevoel dat hij naar een bom onderweg was die ieder moment kon ontploffen, zonder dat hij iets had om zich tegen het geweld te beschermen. Hij twijfelde er niet aan dat Happy het hem persoonlijk kwalijk nam dat ze zijn zusje niet hadden gevonden. Hij zou het hen allemaal kwalijk nemen – hij zou het de hele wereld kwalijk nemen, zou alles en iedereen om hem heen haten.
      De velletjes papier die hij had meegenomen trilden in zijn hand. Zodra hij aan tafel had plaatsgenomen, legde hij ze neer. Hij wilde niet dat Happy zijn trillende handen zag, zijn nervositeit kon hij beter voor zichzelf houden. Het was een aanvraag voor een overplaatsing van Dana’s graf. Dana’s vader kon het niet ondertekenen, die was een jaar lang van de rest van de wereld afgescheiden – was juridisch ‘dood’ en daardoor kwam de pen in Happy’s handen terecht.
      Ze wilden het graf naar Charming verplaatsen. Niet alleen zodat ze er makkelijker naartoe konden gaan, ook omdat haar dochtertje daar begraven was. Er was zelfs nog een plekje naast het kleine meisje vrij. Juice wilde het graag – de twee bij elkaar, zodat hij ze tegelijk kon bezoeken. Een kleine familiereünie. Hij levend, zij dood.
      Kozik vond het moeilijk om echt te peilen hoe het met Juice ging. Er waren nog maar een paar dagen verstreken. Gisteren had hij zijn neefje weer voor het eerst gezien en Kozik geloofde dat hij daar troost uit putte. Het kleine jochie overtuigde hem ervan dat hij zelf niet zomaar de handdoek in de ring kon gooien. Het had verder niemand en het gaf Juice een doel, iets om zich over te ontfermen.
      Maar of het genoeg zou zijn, wist Kozik niet.
      Zeker wanneer de zomervakantie voorbij was, wanneer de jongen weer naar school zou gaan. Wanneer de pijn minder scherp zou zijn, maar als een zware last zou voelen bij alles wat hij deed. Een last die hij op een gegeven moment misschien wel niet meer kon dragen.
      Kozik werd uit zijn gedachten getrokken toen Happy tegenover hem plaatsnam. Zijn gezicht was strak, al was dat niets nieuws. Of hij nou naar de elektrische stoel zou lopen of voor het altaar zou staan, Kozik betwijfelde of zijn gezichtsuitdrukking zou veranderen.
      Alsof er kreukels in het papier zouden zitten, gleed hij de aanvraag glad. ‘Trek je het een beetje?’
      Normaal gesproken had hij de man stevig omhelst, maar instinctief voelde hij aan dat hij dat beter niet kon doen.
      ‘Het gaat best.’
      Kozik trommelde met zijn vingers op de tafel, niet goed wetend hoe dit nu verder moest. Er was geen reden om te liegen en het baarde hem zorgen dat Happy hier veel kalmer zat dan de keer dat Kozik hem verteld had dat Dana weg was.
      Hij haalde diep adem en schoof toen de papieren naar voren. ‘Juice wil het graf naar Charming laten verplaatsen. Naar hun dochtertje.’
      Happy knikte langzaam. Hij las het papier door en zette toen zijn handtekening. Daarna richtte hij zijn blik weer op Kozik. Het was alsof hij in zijn hoofd probeerde te dringen, alsof hij op zoek was naar informatie.
      ‘Ze is niet dood,’ zei hij toen.
      De woorden kwamen zo onverwacht dat er een paar tellen verstreken voordat hij besefte wat de man zei. En toen begreep hij het. Zijn kalmte, het onverstoorbare. Happy had haar niet gezien, had haar niet aangeraakt. Hij leefde nog in ontkenning, zijn brein kon niet bevatten dat zijn zusje er niet meer was, dat hij niet in staat was geweest om haar te beschermen.
      ‘Ik snap dat het moeilijk voor je is,’ zei hij aarzelend. ‘Met name omdat je geen afscheid van haar kon nemen zoals wij dat konden doen.’
      ‘Ze is niet dood,’ herhaalde hij koppig.
      ‘We hebben haar allemaal gezien, Hap. Ik kuste haar voorhoofd. Ze was het echt.’
      ‘Het was truc.’
      Zuchtend haalde Kozik een hand door zijn haren. Wat moest hij hier nu weer mee aan? Was het beter om zijn vriend in die waarheid te laten geloven?
      ‘Waarom denk je dat?’ vroeg hij uiteindelijk. ‘Ik heb haar gezien,’ herhaalde hij. ‘Ik heb haar aangeraakt.’
      ‘Die vent is in staat om iemands geheugen te wissen, waarom zou hij iemand niet dood kunnen laten lijken? Doet het vast goed in zijn branche, dan kunnen de necrofielen ook hun lol op.’
      Kozik wreef over zijn gezicht. ‘Ik snap dat het moeilijk –‘
      ‘Ze belde me, een paar dagen voordat ze zogenaamd stierf. Het was een afscheid. Ik ken haar, man. Ze wilde dat we zouden stoppen met zoeken, ze wilde dat iedereen verder ging met zijn leven. Denk je nou echt dat die hufter haar ooit zou vermoorden? Waarom zou hij? Ze kan nergens heen. Hij zou haar nog eerder in een kelder opsluiten totdat hij weer in zin in haar kreeg dan dat hij haar zou doden.’ Hij leunde naar achteren in zijn stoel en keek hem met een nieuw fanatisme aan. ‘Jij weet ook hoe ze is. Of ze weet dat ze daar nooit zal wegkomen en wil dat wij haar loslaten, of ze wil Maddox overtuigen dat ze zich helemaal losgesneden heeft van haar oude leven. Ze heeft mijn bloed. Ze zal hem doden, ze zal hem laten boeten voor wat hij haar kleine meisje heeft aangedaan, voor wat hij Juice heeft aangedaan. Misschien is dat wel makkelijker als Maddox zich niet meer met ons bezighoudt, als we hem niet in zijn nek zitten te hijgen. Een van de laatste dingen die ze zei, was dat ik haar moest vertrouwen. Nu snap ik waarom.’
      Kozik masseerde zijn slapen. Er zat wat in… Maar misschien wilde hij het gewoon te graag. Dat ze inderdaad nog leefde. Dat ze haar dood in scène had gezet of dat Maddox dat zelf had gedaan om van hen af te komen.
      ‘Ik weet het niet…’ mompelde hij.
      ‘Graaf haar op.’
      Koziks ogen schoten naar die van Happy. Natuurlijk was hij onbewogen.
      ‘Graaf haar op en bewijs dat ik ongelijk heb.’

Reacties (2)

  • VampireMouse

    Hmm...... Happy.... Slim.. Maar idd.. Is het handig om hier achter te willen komen?
    Ben benieuwd!!!

    3 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik weet niet of ik er wel blij mee ben dat Happy het doorheeft. In principe was het een goed plan van Dana.

    3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen