Foto bij Scar 72

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Ik houd van mijn werk. Ik houd echt heel veel van mijn werk. Maar op dagen als dit heeft het iets lugubers. Eerst was er een man die buiten het weten van zijn vrouw om zijn dochter misbruikte. En nu is er een verscheurd gezin. Het is beter zo, daar is geen twijfel over mogelijk, maar het is ook wel echt het minste van twee kwaden. Als politieagent krijg je zelden met de mooie dingen in het leven te maken. Terwijl ik dat denk, verschuift mijn blik automatisch naar Paige, heel even maar. Soms, besef ik, moet je zelf het leven mooi maken.

Die vrijdag gaat het feest eigenlijk in een soort waas aan me voorbij. In het begin, wanneer ik nog nuchter ben, ben ik me er nog wel overal van bewust. Ik ontmoet oude bekenden, we praten over wat we allemaal meegemaakt hebben, over werk. Daarna wordt het allemaal een beetje vager. Ik denk me te herinneren dat ik een van mijn oude klasgenoten minstens een halfuur lang lastig heb gevallen met foto's van en verhalen over Paige. Na een paar uur, wanneer ook Marco pittig dronken is, klimt hij op de tafel en schreeuwt hij: 'Ik ben de koning van dit feestje!'
Hailey, die vanwege haar herstel nuchter blijft, vangt echter zijn blik en schudt streng haar hoofd.
'Ik-Ik ben niet langer de koning van dit feestje,' stamelt Marco, waarna hij van de tafel afklimt en een beetje struikelend naar zijn vrouw toe zwalkt. Ze vangt hem op en hij drukt uitgebreid een kus op haar wang, nog altijd grijnzend van oor tot oor. Hij is misschien dan niet de koning van het feestje, maar hij zal altijd haar koning zijn, en zij zijn koningin.
Een hele hoop drankjes later probeert een oud-klasgenoot van mij (Sheila, het voormalige knapste meisje van de klas dat nooit interesse in mij toonde) me heel overduidelijk te versieren. In plaats van haar geduldig uit te leggen dat ik een vriendin heb waar ik heel gelukkig mee ben, is mijn dronken ik zo in de war van de situatie, dat ik met mijn hand een naar links swipende beweging maak alsof het tinder is, me omdraai, en recht tegen de muur aan loop.
Hailey ziet het gebeuren en loopt bezorgd naar me toe om te kijken of ik geen hersenschudding heb. Ik kijk haar nog altijd een beetje wazig van de klap aan en schreeuw boven de muziek uit: 'Ik ben heel, heel, héél erg verliefd op Paige!' Vervolgens loop ik naar de bar om nog een drankje te halen, heel erg tevreden met mezelf.
Ik weet niet hoe laat en hoe precies ik thuis kom, maar opeens zet Hailey me met de auto af bij mijn appartementencomplex, met Marco slapend op de achterbank.
'Denk je dat je in staat bent zelf naar je appartement te lopen?' vraagt ze en ik knik overdreven van ja.
'Ja, hoor. Helemaal prima-jima. Komt helemaal goed. Toppie,' zeg ik, waarna ik bijna tegen een lantaarnpaal aan loop en er heel lang over moet doen om de juiste sleutel te vinden om het appartementencomplex überhaupt in te kunnen. Ik ben slim genoeg om niet met de trap te gaan, maar vind het tijdens mijn ritje in de lift opeens heel belachelijk dat er geen liftmuziekje is zoals in de films en ik begin zelf met dubbele tong wat te zingen. Na de lift kom ik het grote obstakel van de glazen deur naar het trottoir tegen, maar daarna ben ik al vrij snel bij mijn appartement. Het lukt me verassend goed om in het donker de juiste sleutel te vinden én die in het slot te steken.
Ik gooi mijn jas op de grond van de gang en strompel mijn slaapkamer binnen. Onhandig voel ik aan de muur om de lichtknop te vinden. Zodra ik het licht aandoe, zie ik een vrouw uit mijn bed stappen. Ze draagt een van mijn shirts als pyjama. Het reikt tot halverwege haar bovenbenen, waar automatisch mijn blik naartoe wordt getrokken, ook al is het maar voor een fractie van een seconde. Ze heeft muisbruine haren, die warrig rond haar gezicht hangen. Haar ogen zijn grijs, haast zilver. Ze glimlacht zodra ze me ziet, wat voor een onbekend bekend warm gevoel in mijn lichaam zorgt. Ze ziet er moe uit en ik heb haar overduidelijk net wakker gemaakt, maar het valt niet te missen dat ze bloedmooi is.
‘Hey, vreemdeling,’ zeg ik terwijl ik een beetje onvast naar haar toe zwalk. ‘Jij bent de mooiste vreemdeling die ik ooit heb gezien. Oh... Hey, wacht... Ik ken jou.'
Ze glimlacht opnieuw, overduidelijk geamuseerd. ‘Ik ben je vriendin.’
Mijn ogen worden groot en ik pak haar hand vast terwijl ik me op de rand van het bed laat ploffen. Ik kijk haar met een haast kinderlijk enthousiasme aan. ‘Oh mijn God, dat is geweldig!’
Ik trek haar in een omhelzing en snuif de geur van haar haar op. Dan trek ik me terug, een verwarde blik in mijn ogen. ‘Hoe heet je?’
‘Paige,’ antwoordt ze, haar stem lichtelijk geamuseerd.
‘Paige.’ Ik proef de naam op mijn tong. ‘Paige. Paige Darling.’
Ze lacht en rolt met haar ogen. Dan geeft ze een kus op mijn voorhoofd. ‘Ik pak even een glas water voor je. Dat werkt goed na al die alcohol. Je bent... pittig dronken.’
Ik grijns en houd mijn duim en wijsvinger dicht bij elkaar. ‘Misschien een beetje.’
Ze komt even later terug met wat water en het doet me denken aan de momentje dat mijn moeder me als kind een glas melk gaf om te drinken. Terwijl ik wat slokken van mijn water neem, buigt ze zich voorover om mijn schoenen los te maken, waardoor haar haar over haar schouder valt en ik opeens de rand van een pijnlijk litteken kan zien.
‘Hoe kom je daaraan?’ vraag ik en ze kijkt verward op.
‘Waaraan?’
‘Dat litteken.’ Ze verstijft, waardoor ik opeens spijt heb van mijn vraag. ‘Ik bedoel... je bent mijn vriendin. Ik heb je vast wel eens naakt gezien. Dat litteken is me vast wel eens opgevallen.’
Ze trekt de laatste schoen uit en komt dan naast me op het bed zitten. Nadat ze me een kus op mijn wang heeft gegeven, zegt ze: ‘Je hebt me nog nooit naakt gezien, eigenlijk. Dat heeft ook gelijk weer te maken met dat litteken. Maar het heeft geen zin om te vertellen hoe ik eraan kom, want morgen ben je het weer vergeten. Zullen we gewoon gaan slapen?’
Ik kijk haar fronsend aan. ‘Is het zo erg?’
Ze glimlacht en knikt zachtjes. Dan zucht ze en geeft ze toch maar antwoord. ‘Ik ben zo’n tien jaar geleden verkracht door iemand die dwong me te zeggen dat ik het wilde. Zo is dat litteken ontstaan.’
Het voelt alsof ik een stomp in mijn gezicht krijg. Ze pakt mijn hand vast en strijkt met haar duim over de rug van mijn hand, alsof ík getroost moet worden. Ik kijk haar gekweld aan en leg een hand op haar wang.
‘Wat erg. Verschrikkelijk.’ Ik schrik en trek mijn hand weg, waarna ik stamel: ‘Oh, sorry. Ik weet niet... Is het oké als ik je aanraak? Ik wil natuurlijk niet...’
Ze knikt. ‘We hebben nog nooit met elkaar gevreeën, maar we hebben echt wel contact met elkaar gehad, tot op zekere hoogte.’
Ik grijns haast jongensachtig en wiebel met mijn wenkbrauwen. ‘Tot op welke hoogte?’
Ze rolt met haar ogen. ‘We hebben wel gezoend. En...’ Ze schraapt haar keel en er komt een blos op haar wangen die haar verrassend schattig staat. ‘En ik heb een keer je... eh... shirt uitgetrokken, maar verder niets.’
Ik wiebel opnieuw met mijn wenkbrauwen en ze schudt lachend haar hoofd. ‘Leuk geprobeerd, Darling. Ik dacht het niet. Je gaat nu even je tanden poetsen, jezélf omkleden, slapen en morgen wakker worden met een hele erge kater.’
Ik doe braaf wat ze zegt en kom dan weer naast haar liggen. Ze ligt met dichtgevallen ogen op haar zij, met haar rug naar me toe, haar slapende gezicht ontspannen en vredig, ook al herinner ik me vaag dat normaal gesproken van haar gezicht af is te lezen dat ze veel te veel heeft meegemaakt. Wanneer ik mijn armen om haar middel sla en haar dichter tegen me aan trek, wordt ze nog niet wakker. Op een elleboog kom ik een stukje overeind en bestudeer ik haar aandachtig. Zelfs met zo veel alcohol op, weet ik dat ik heel veel geluk heb met haar.
‘Ik hou van je,’ zeg ik ademloos. ’Trouw met me.’
Langzaam gaan haar ogen open en ze gaapt. Dan kijkt ze me aan en komt ze een stukje overeind, een bezorgde frons op haar gezicht.
‘Sorry,’ zegt ze. ‘Ik was in slaap gevallen. Zei je iets? Is alles oké? Voel je je niet goed?’
Zelfs dronken, impulsieve ik heeft opeens het lef niet meer om het te herhalen.
'Niks aan de hand, ik voel me prima. Sorry.'
Ze glimlacht naar me en ik ga weer liggen. Ze komt een stukje overeind en hangt over me heen. Ze legt een hand op mijn wang en geeft me een kus op mijn voorhoofd. Ze kijkt me met warme blik aan en strijkt met haar duim langs mijn huid.
‘Ga jij nou maar gewoon slapen,' zegt ze met een glimlach en ze gaat weer liggen, op haar rug deze keer. Ze slaat haar armen om me heen en trekt me half bovenop zich, onze benen verstrengeld en mijn hoofd in haar hals.
Ik geef een kus tegen haar sleutelbeen en zeg: 'Je bent zo mooi.'
Als ze al zou weten hoe ze daarop zou moeten antwoorden, zou ze de kans er niet eens voor hebben gekregen, want ik ga weer verder: 'Je hebt zulke mooie ogen. Heb ik je ooit verteld dat je de mooiste ogen hebt die ik ooit heb gezien? Ik zou het je eigenlijk elke dag moeten vertellen.'
Ze drukt een kus tegen mijn haar: 'Je bent te lief.'
'Jij bent te lief,' kaats ik terug. Ze strijkt met één hand door mijn haar en met de andere over mijn rug. Ik nestel mijn gezicht dichter in haar hals. 'Dit voelt fijn. Je ruikt zo lekker. Heb ik je dat al eens verteld? Je ruikt naar thuis.'
'Je bent echt veel te schattig,' zegt ze lachend. 'En je gaat je dit morgen echt niet meer herinneren.'
Ik negeer haar en zeg, loom van vermoeidheid: 'Jij bent mijn nieuwe thuis.'
Volgens mij denk ik haar nog iets te horen zeggen, maar ik ben haast al in slaap gevallen voordat ik de zin goed en wel uitgesproken heb.

Paige had gelijk: ik word wakker met een hele erge kater en een extreem gebrek aan herinneringen van de avond ervoor, behalve van het begin van het feest. Het wakker worden zelf gaat al moeilijk, met steeds weer in slaap vallen en half bij bewustzijn zijn. Ik ben al geen fan van de lichtgevoeligheid en hoofdpijn, maar het wordt pas echt erg wanneer ik opeens overvallen word door een vlaag van misselijkheid. Ik maak me los van Paige - die al lang wakker was, maar me vast is blijven houden tot ik zelf ook gewoon weer kan functioneren - en vlucht naar de badkamer, waar ik overgeef in het toilet. Ze volgt me en komt op haar knieën naast me zitten. Zonder te klagen wrijft ze over mijn rug terwijl ik mijn maag omkeer en me voel alsof ik doodga. Doordat ik de laatste tijd minder ben gaan drinken, ben ik overduidelijk een stuk minder goed bestendig tegen alcohol.
'Sorry,' zeg ik, rillend van ellende. Het komt er bijna uit als een snik.
Paige laat haar hand even door mijn haar glijden en geeft dan een kus tegen mijn klamme schouder.
'Je hoeft je excuses niet aan te bieden. Jij zou hetzelfde voor mij doen,' zegt ze en als ik niet weer zou moeten overgeven, had ik misschien iets geantwoord.
Ze blijft maar gewoon bij me zitten tot ik eindelijk klaar ben en wrijft over mijn rug. Ik weet dat het nergens op slaat en dat ze gelijk had toen ze zei dat ik hetzelfde voor haar zou doen, maar ik kan niet anders dan me toch een beetje schamen. Aan de ene kant vind in het niet fijn om zo kwetsbaar en zwak te zijn met haar - de vrouw die me hierna nog wel aantrekkelijk moet vinden - erbij, maar aan de andere kant voel ik me meer op mijn gemak als ze erbij is.
Wanneer er niks meer in mijn maag zit om eruit te komen, pakt ze een nat washandje en veegt mijn gezicht schoon. Ze spoelt de wc door, helpt me van de grond en terug in mijn bed.
Ze dekt me toe en strijkt even met een koele hand door mijn haar.
‘Zal ik even een glas water en iets tegen de misselijkheid voor je halen?’ vraagt ze.
Ik schud mijn hoofd en maak aanstalten zelf overeind te komen, wat onmogelijk goed kan gaan. ‘Ik kan het zelf wel.’
Ze rolt met haar ogen en geeft me met een hand op mijn borst en zacht duwtje terug in het matras.
‘Doe niet zo idioot. Laat me vandaag gewoon even voor jou zorgen, oké? Het is al vaak genoeg andersom geweest,’ zegt ze. Wanneer ik twijfel, voegt ze er streng aan toe: ‘Als je me nu niet toelaat even de zuster uit te hangen, zal ik nooit meer toestaan dat je ook maar íéts doet wat lijkt op mij verzorgen wanneer het niet goed met me gaat, begrepen?’
Aan haar blij zie ik dat ze het meent en ik geef me gewonnen.
‘Prima. Ga je gang,' geef ik met tegenzin toe.
Ze knikt en loopt de kamer uit. Even later komt ze terug met een glas water, een pilletje tegen de misselijkheid en een teiltje voor het geval ik weer over moet geven. Nadat ik het pilletje op heb en weer ga liggen, slaag ik erin mijn trots dusdanig opzij te zetten om haar te vragen of ze alsjeblieft bij me wil blijven tot ik weer in slaap gevallen ben. Dat doet ze. Ik ga tegen haar aan liggen en ze slaat haar armen om me heen.
'Ik heb me toch niet misdragen, gisteravond?' vraag ik slaperig.
Ze lacht zachtjes. 'Welnee, hoor. Je was heel schattig.'
Ik kom een stukje overeind.
‘Oh God, wat heb in gedaan?’ vraag ik.
Ze probeert tevergeefs niet te glimlachen. 'Je herinnert je niks meer?'
Ik kom met een bezorgde uitdrukking verder overeind. 'Wat heb ik gedaan?'
‘Niks ergs, hoor. Het was echt schattig. Je herkende me eerst niet en was heel enthousiast toen ik je vertelde dat ik je vriendin was.’
Ik kijk verbaasd op, ondanks de hoofdpijn die met elke beweging van mijn hoofd verdrievoudigd. 'Ik herkende je niet?'
'Ik kwam je wel bekend voor, maar hoe je me kende wist je niet meer. Daarna was je vooral over mijn ogen aan het praten en daarna viel je in slaap,' zegt ze.
Ik glimlach zwakjes en ga weer liggen.
'Je hebt nu eenmaal ook hele mooie ogen,' zeg ik terwijl ze zachtjes door mijn haar strijkt.
'Bijna net zo mooi als die van jou,' zegt ze en ze drukt een kus op mijn voorhoofd. 'Ga jij nou maar gewoon slapen, charmeur.'

Reacties (1)

  • BethGoes

    Ik ben altijd echt heel blij als er een nieuw hoofdstuk geactiveerd wordt!(hoera)

    Als dit verhaal mijn hele leven doorloopt, zou ik het ook mijn hele leven volgen!

    1 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Ik zou het heel top vinden, maar ik heb nog een paar volgende stories gepland voor hierna, als je het niet erg vindt.

      1 jaar geleden
    • BethGoes

      Nee tuurlijk niet! Die ga ik ook zeker weten lezen!

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen