Foto bij 021 Harry

Daar lag ik dan te midden van het veel te grote bed in de nog grotere kamer. Uitgeteld, moe en fysiek gebroken. Ik probeerde me te herinneren wanneer ik voor het laatst me zo slecht had gevoeld na het gebruik van wat Meth. Mijn antwoord, ik had geen flauw idee. Wat me wel bijstond én wat ik nu ook weer voelde was de kloppende hoofdpijn, spierpijn en de mogelijkheid om niks binnen te houden. Oftewel de drie-dagen-kater.
Mia had de naam bedacht, en benoemd na het aantal dagen hoe klote je jezelf voelde. Wat een feest. Grommend en onhandig kwam ik uit bed. Met mijn benen bungelend over de rand van het bed hoorde ik mijn telefoon trillen. Ergens. Maar ik had toch geen zin in gezeik. Van niemand niet. Zelfs die tering volgens in het bos zou ik het liefste willen afschieten. Het werd stil. De vibraties van het mechanische apparaat stopte. Een opgeluchte zucht verliet mijn lichaam.
Het beeld draaide nog steeds voor mijn ogen en het duurde enkele seconden voordat mijn lichaam de balans had terug gevonden. Langzaam ontdeed ik me van de vieze kleding en gooide deze in het hoekje van de badkamer op de vloer. Ik draaide de kraan open en liet het koude water op mijn huid vallen. Rillingen en een kleine kreet verliet m'n mond. Fuck wat was dit koud. Echter was het de meest effectieve manier om zo snel mogelijk van de nare bijeffecten van deze drie-dagen-kater af te komen. Al snel genoeg draaide ik de kraan naar een warmere temperatuur. Of zoals de jongens het altijd noemden verbrand-je-levendig-temperatuur. Ja het was warm, maar het deed m'n spieren zo goed.

De damp kwam van mijn lichaam af toen ik eenmaal buiten de douche stond. De zon scheen fel door de badkamerraam naar binnen en ik vloekte binnensmonds eens. Nee die felle zon kon ik echt niet gebruiken. Het deed me alleen maar zeer.
Ik griste een zwarte broek met een wit t-shirt van de planken uit m'n kast. Keek in de spiegel en besloot dat het wel goed was. De afgetapte Vans stonden in de hoek van de kamer op mij te wachten, ook deze waren zwart. Een perfecte outfit als je het mij vraagt. Net voordat ik de kamer wilde vertrekken hoorde ik tussen de lakens een gezoem. Vast weer m'n telefoon, snapte mensen het dan niet dat ik hier geen zin in had. Ik hoefde geen medelijden, geen bezoek en al helemaal geen gezeik aan mijn hoofd want die stond al op springen. Snel griste ik de telefoon van het bed en liet deze in mijn rechter broekzak glijden, echter wel nádat het gezoem was gestopt.

Voor de meeste mensen was het al een late lunch, maar voor mij was het ontbijt. Nou ja meer een tussendoortje. Ondertussen dat ik de TV aanzette nam ik een hap van de overrijpe banaan.
Iets wat mijn maag wel aankon.
Ik zapte verveeld over de verschillende kanalen en kwam al snel tot de conclusie dat er niks degelijks op TV was. Dan maar een aflevering van Catfish kijken. Natuurlijk als ik eens een keer TV ging kijken was er direct reclame, klotezooi.
Echter was dit wel het ideale moment om een aspirine in een glas te flikkeren. Het zooitje smaakte bitter en snel nam ik een grote slok whiskey. Ook nam ik een glas mee naar de woonkamer en plofte op de bank.
Het duurde niet lang of mijn ogen voelden zwaar aan en vielen tijdens het kijken dicht.

Geschrokken werd ik wakker van m'n telefoon die weer eens begon te trillen. Snauwend en zonder te kijken nam ik de telefoon op."Goddamn, I don't wanna talk, alright..Just leave me the hell alone!" Zonder pardon drukte ik kwaad op het rode telefoontje en smeet de telefoon naast mij neer.
Weer een slok. Even rust.
Het duurde niet lang voordat mijn maag begon te knorren. En ik moest toegeven dat ik nu ook wel zin in eten kreeg. Ik maakte mijzelf lang zodat ik net nog met mijn vingertoppen en zonder op te staan mijn mobiel nog kon bereiken.
Google had me het nummer gegeven van de dichtstbijzijnde pizzeria. Het zou ongeveer 20 minuten duren voordat de bezorger hier was. Nog een slok, de laatste voordat het glas leeg was. Na ongeveer een kwartier hoorde ik de voordeurbel. Met een snelle pas liep ik naar de keuken voor wat geld. "Your pizza sir." Zei de jonge bezorger met een glimlach. "Thanks". Zei ik terwijl ik het geld in zijn hand duwde. Ik sloot de deur en liep rechtstreeks naar de keuken voor een hervulling van het lege glas wat ik had achtergelaten op het aanrecht.

Pizza en whiskey een betere combi bestond er niet. Ik opende het kanaal van Netflix en besloot een film te kiezen, eentje die al lang op mijn lijstje stond. The Matrix, een echte klassieker en eentje die je als filmkenner, al zeg ik het zelf, niet gemist mag hebben.
Ik startte de film en nam een hap van de pizza salami die naast me op de bank lag. "Godver!" vloekte ik nadat ik mijzelf aan de bloedhete salami had verbrand. Een slok whiskey erachter aan en alles voelde direct beter.
Ik liet de pizza voor nu links liggen. Daar zou ik op alleen maar m'n bek aan verbranden.
Net voordat de endcredits begonnen werd er aangebeld. Wie nu weer?! Waarom kon niemand me gewoon een dagje of drie vrij gunnen? Echt moedeloos dit, gewoon kansloos.
Met grote passen liep ik naar de voordeur waar ik tot mijn verbazing een blije en zwaaiende Brandon zag staan. "What are you doing here? I didn't order anything" Bracht ik bot uit.
"Ooh noo. I know. But I was in the area and between you and me." Brandon's stem sloeg over en begon te fluisteren. "I have a new product and it's really heavy, but damn soo good. You can have some for free, right now, no strings attached. I swear. I swear it on my moms grave. May she rest in peace." Ratelde hij aan een stuk door. Het zou me niks verbazen als hij ook iets had genomen. "Hmm.. no strings attached you say." Vroeg ik licht verbaasd. "No no strings attached." Herhaalde Brandon. "
"So what is it?" Vroeg ik na een korte stilte en een brandende blik. "Glad you ask." Hij leek er ook nog trots op te zijn. "It's a combination of coke en meth with a hint of pepermint for your fresh breath." Het kwam bijna triomfantelijk uit zijn mond gerold. "Doesn't it seem good?" Bungelend hield Brandon het zakje met lichtblauw poeder voor me. "Fine." Zei ik waarna ik het zakje uit Brandon's handen griste. Brandon draaide zich om en liep fluitend weg. "Let me know what you think ok?" Riep hij over zijn schouder. "Yeah yeah, I will." Schreeuwde ik bijna terug. Een duim stak Brandon nog ik de lucht voordat hij uit mijn zicht verdween.

De film was afgelopen, Brandon was weg en de rust was wedergekeerd. De schemering maakte zijn intrede als teken dat de dag langzaam aan zijn eind kwam. Maar voor mij was de dag nog volop bezig. Het poeder strooide ik op de glazen salontafel. Met de bijbehorende verlopende bankpas maakt ik van het hoopje poeder, drie nette en rechte lijnen. Het oude dollar briefje wat standaard naast het pasje lag, snoof ik de eerste lijn. Wow een kick raasde door mijn lichaam. Mijn ogen stonden op scherp en al mijn uiteindes leken meer prikkels te vangen dan ooit te voren.
Ik moest iets doen. Het was de energie die van binnen schreeuwde. Ik rende een rondje door de kamer. Wat een energie. Dit spul had ik op tour wel kunnen gebruiken. Aahh tour, muziek. Mijn hersenen legden sneller dan ooit te voren connecties met elkaar. Van het rennen had ik dorst gekregen en zette de fles whiskey die al voor meer dan de helft op was aan mijn mond een nam enkele gretige slokken. Damn wat was dit goed zeg. Oh ja muziek herinnerde ik me ineens. Snel zocht ik mijn telefoon. "Taxibedrijf." Sprak ik tegen siri. Waarna mijn telefoon begon te bellen. " Uh Yes. I need a taxi on this adres and please as soon as possible."
Ik hing op. Het enige wat me nog te doen stond was wachten. Niet mijn sterkste punt.
Het duurde te lang. Van tijd had ik geen idee, maar ik wilde nog een keer voordat ik ging een kick hebben. Dus ik haalde het opgerolde biljet te voorschijn en snoof het tweede lijntje. Het duurde niet lang of het sms'je dat de taxi stond te wachten kreeg ik binnen. De meest belangrijke dingen zoals geld en de huissleutels duwde ik in de jaszakken en ik gooide de deur met een klap dicht.

Geërgerd en stijf van de net gesnoven coke combi schreeuwde ik naar de chauffeur dat ik naar het centrum wilde gaan. Zo hyped had ik me nog nooit gevoeld. In mijn broekzak begon mijn mobiel weer te trillen. Iemand had me schijnbaar hard nodig, nou ik hen niet. Waarna ik voor de zoveelste keer deze avond op het rode horentje drukte. Aangekomen in het centrum duwde ik de man wat geld in zijn handen en gooide de zwarte deur achter me dicht.

Het centrum gaf licht, het was er druk. Niet alleen de cafés, kroegen en clubs zaten vol met mensen ook de restaurants zaten veelal vol. Het ging goed met London. Het deed me goed. Slenterend door de lange straten werd ik aangestaard. Er werd gelachen en ook vooral door vrouwen gegiebeld. Ja ik was het, Harry freaking Styles, nou en? Ik verdiepte me meer achter m'n zwarte jas en liep naar een club die bekend stond om de beste en meest excentrieke feesten. Ja er stond altijd een rij, echter één blik naar de beveiliger was genoeg. De beveiliger knikte en liet het rode touw in zijn handen wat varen. Een van de weinige voordelen van bekend zijn. In de rij achter me hoorde ik wat gekreun, gesteun en gevloek "Sorry guys, I know life isn't fair." Zei ik met een knipoog naar de menigte toe.
Ineens brak de chaos uit en begon zowat elk vrouwelijk persoon in de rij te gillen als een speenvarken. Tijd voor mij om me uit te voeten te maken. Snel liep ik naar binnen en genoot ik van de muziek die binnendrong.
Een onmogelijke taak was mijn jas uit te trekken in deze mensenmassa, dus liet ik deze voor even nog aan. Schufelend naar de bar ontving ik weer blikken van mensen die ik niet kon plaatsen. Het waren dezelfde gezichtsuitdrukkingen die ik op straat had bekeken. Het was geen blijdschap, geen woede en ook geen verdriet. Eerder walging. Oh fuck it. "Vodka martini!" Riep ik naar de barman.
Tijdens het wachten had ik de tijd om de club eens goed te bekijken. De club trok altijd een warboel van mensen. Jong, oud, Brits, niet-Brits, man maar vooral de vrouwelijke verschijningsvormen waren altijd overvloed aanwezig. Niet te vergeten de dansers, de musici en de zangers. Op drie verschillende plekken in de club hingen vrouwen boven de menigte en danste zij sierlijk. Veel meer dan een pikant setje hadden ze niet aan. Een heerlijke verschijning als je het mij vraagt. De andere dame hield zich bezig bij de DJ in een soort van gordijnstof. Lenig was ze zeker. De lege stoelen achter de DJ gaf aan dat de band pauze had. "Ten tequila!" Schreeuwde een blondine naar de barman. "You want her right?" Daarmee doelde de blondine zonder naam op de vrouw in de linnenstof. Ik haalde mijn schouders op. Ineens riep ze "'You're the one out that boyband, right?" Ik knikte langzaam. "Oh don't say it, I know. The alcohol makes me forget." Glimlachte ze. "Oh I know. One-one something. Uhh... One piece. No One direction!" Riep ze blij na de enkele gokpogingen. Ze gaf de barman wat cash en gaf de shotjes een voor een door.
Ik genoot hoe oprecht blij ze was en nam een sluk van de martini die de barman al een tijdje eerder had klaargezet. "Ah damnit." Vloekte de blondine. Ik rees een wenkbrauw iets omhoog als teken van verwarring. "It's Lizzie, she went home. She is a ballerina and went home early to catch some nightrest. She is verry good. She is the lead in the next play. Oh sorry i'm rambling, it is just we have a shot left. Do you want it?" Vroeg ze met een prullip. "I never say no to a free shot, so give it to me." Grapte ik plagerig. "Cheers"'
Ik klokte het goedje achterover en beet snel in de limoen die er lag. "Give the lemon to me." Kwam er met een zeurderig stemmetje uit de blondine.
Zo kinderlijk als ik was deed ik alsof de limoen een vliegtuigje was, net als bij kleine kinderen. "Here comes the lemon plane, say aahh." Ze moest giebelen en na wat twijfel deed ze wat ik vroeg. Haar gezicht trok samen op het moment dat ze in de limoen hapte.
"I hate it". Zei ze nadat ze de limoen op de bar had gelegd. "Hate what?" Vroeg ik op mijn beurt.
"I hate tequila." Ik lachte, waarschijnlijk net te hard. Boos keek ze me aan. "Oke, I'm sorry miss..?" "Camilla." ze stak haar hand uit. "Nice to meet you Camilla. Ik schudde haar hand. "Nice to meet you too mister Harry Edward Styles." Ze gaf een snelle knipoog. "So I take it that you are a directioner?" Ik nam nog een slok van mijn martini. Ze lachte. "No, no. My baby sister is still a diehard fan. She went to six of your concerts, she has her room full with posters, has al the purfume and plays your music like everyday. Oh and don't mention the infinity of interviews she listend to for like weeks straight. So yeah I do know you and your friends, maybe even more as I want to." Weer een knipoog. Ook mijn telefoon trilde weer. Mijn humeur daalde. "Let's take a picture for your sister." Stelde ik voor. "Yeah what a great idea, let's make her jealous." Ze pakte haar telefoon uit haar handtas en vroeg aan een van haar vriendinnen om een foto te maken. "Smile." Zei de brunette. Opeens voelde ik twee volle lippen op m'n wang. Ze gaf me daadwerkelijk een zoen. "I made a few, just to be sure." Zei de brunette tegen Camilla toen ze haar telefoon teruggaf. In een split seconde dacht ik een flits van een fotograaf te zien. Maar in deze club was zo veel licht dat de gedachte snel plaats maakte voor de laatste slok van de nu iet wat lauwe martini. "So this girl that bailed on you doesn't she want to have fun or a life?" "Noo not at all. We have been friends for years and the two of us are both ballerina's, but she has the leading rol in the new play, the swan lake. So she can't drink to much because it takes a lot from the body to do it. And you can't be a unhealty ballerina, our bitch of a madame would kill us. Maybe to much information I guess?" Ja dat kon ze wel zeggen. De meeste informatie was als een vlaag warme lucht voorbij geraast. Ik bleef even stil. "I know... you wanna see a picture. Wait a sec." Ze graaide wat in haar te volle tasje en haalde weer haar mobiel te voorschijn. "So do you have like tutu's and al that shit?" Vroeg ik ondertussen. Het duurde even maar Camilla had een foto gevonden. "Here look, I'm the girl on the left and Liz is the girl on the right." Ze wees met haar vinger op de foto.
Beide hadden ze het zelfde tengere, slanke lichaam. Alleen Liz had een prachtig gezicht, felblauwe ogen en prachtig lichtbruin haar dat slordig in een knot zat. Een pluk viel net voor haar ogen wat haar nog mooier maakte. God.. wat zou ik haar willen ontmoeten. "She is very beautiful." Antwoordde ik prevelend, niet wetende of Camilla mij had kunnen verstaan boven de muziek uit. Camilla werd ruw weggetrokken door een van haar vrienden, mee de dansvloer op. Een soort van sorry maakte ze met gebaren voordat ze verdween in de mensen massa. Plots voelde ik me weer alleen en had ik de drang voor drank. "Bring the best drink you have to the VIP place, you will find me there. And give me another one of these." Riep ik naar een bloedmooie barvrouw en wijzend naar het lege martini glas. Ze knikte. Nu moest ik nog mijn weg zien te vinden tussen al deze mensen naar de VIP plek. Blijkbaar had ik het mezelf lastig gemaakt door lang op een plek te blijven staan. Een groepje meiden had me blijkbaar gespot. Want ja wanneer zie je nu eens in een niet concert context Harry Styles? Ik kon ze geen ongelijk geven, maar ze waren net iets te aanwezig. Net iets te hoerig. Ik zwaaide kort naar ze als teken dat ik ze gezien had. Maar zin in meer conversatie had ik niet, vooral niet met de grootste aandachtshoer van allemaal. De jonge vrouw met het net iets te korte rokje waarbij haar beide billen bijna ontbloot waren, haar topje net te laag uitgesneden en de hakken net te hoog. Zeker het was geil en normaal gesproken zou ik er geen probleem mee hebben. Maar de gedachte van Liz haar prachtig fragiele gedaante bleef me nog spoken.
Met het drankje in mijn ene hand en de nog onaangestoken sigaret in de andere hand liep ik naar het groepje toe. Niet geheel gewild, maar ze stonden in de weg, de weg naar de VIP plaats.
" Yes it is me Harry Styles. So don't stare. And No i don't do autographs tonight" Snauwde Ik het groepje toe. Ik snoof en liep weg.

De VIP plek was natuurlijk beveiligd door een van dezelfde soort brede mannen zoals bij de ingang van de club. De barvrouw had ondertussen al een kleurrijk drankje voor me klaar gezet en de beveiliger instructie gegeven dat hij me door moest laten. "So what did you made for me gorgeous?" Vroeg ik de vrouw nadat ik mijn martini op het tafeltje naast het andere drankje had neergezet. "It's a mix of Cristal Rose champagne, and Louis XII cognac with a hint of cinnamon and brown sugar. Very expensive, but worth it." somde ze op. Deze vrouw wat niet alleen bloedgeil, maar wist ook nog har weg in de drankwereld. "Just put it on the tab of styles. You know who I am right?" Ze knikte en liep weer weg naar waar het geld te verdienen was, de bar. Rustig ging ik op de leren sofa zitten, stak de sigaret op en nam een grote slok van de martini.




Hey lieve lezers een extra lang hoofdstuk. Het hoofdstuk was origineel nog groter dus heb ik het in twee delen opgesplitst. hopelijk lukt het me om het dit weekend te plaatsen.
Let me know what you think. Love Nicole(flower)

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen