Foto bij Scar 74

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
'Ik ben helemaal niet schattig,' mopper ik, maar ik weet dat dit geen strijd is die ik ga winnen.

Terwijl Paige de vrijdag erna de lasagna die we gemaakt hebben in de oven schuift, besluit ik wat muziek te draaien. Ik zet Ain't No Mountain High Enough aan: het liedje dat Paige de hele tijd draaide toen ze net hier in de VS was gesetteld, heeft ze me ooit met schaamrood op de kaken toegegeven. Ze draait zich lachend naar me om en vraagt: 'Serieus?'
Ik grijns alleen maar en steek uitnodigend mijn hand naar haar uit. Ze schudt snel haar hoofd.
'Nathan, ik kan echt niet dansen,' klaagt ze, maar ik houd vol.
'Ik wel, dan? Ik ben echt geen professionele danser. Denk je serieus dat ik niet bij de eerste de beste adiago op mijn gezicht zou vallen?'
Ze rolt met haar ogen en zucht. Met overdreven tegenzin legt ze haar hand in de mijne en ik laat haar een rondje draaien terwijl ik haar tegen me aan trek, haar rug nu tegen mijn borst.
'Tijdens dat bal in Parijs kon je prima dansen. Niks om je zorgen over te maken,' zeg ik.
'Dat was supersaaie, langzame muziek. Telt niet.'
Zonder elkaars handen los te laten draai ik haar om, zodat we elkaar aan kunnen kijken. Ik zie dat ze tevergeefs een geamuseerde blik probeert te verbergen.
'Als ik jou moet geloven, heb je Russiche én Franse roots, maar kun je niet dansen?' vraag ik plagerig en met een brutale gezichtsuitdrukking stapt ze "per ongeluk" op mijn teen.
'Sorry,' zegt ze op de minst spijtige toon ooit en ik kijk haar zogenaamd vuil aan.
We dansen nog wat verder en het is eigenlijk vooral geschaterlach en onhandige pasjes, maar ik vind het geweldig.
Ongeveer halverwege het liedje kijkt Paige opeens verschrikt over haar schouder.
'Ik ben vergeten de oven aan te zetten,' zegt ze, en ze laat me los.
'Serieus?' lach ik.
Ze werpt me een vuile blik toe. 'Jaja. Ga jij nou maar alvast zitten. Dan kom ik er zo aan.'
Ik rol met mijn ogen en laat me op de bank neerploffen. Wanneer ze bij me komt zitten, sla ik mijn armen om haar heen en trek ik haar dicht tegen me aan.
‘Zeg, ik ben geen knuffelbeer,’ lacht ze.
‘Jawel,’ zeg ik. ‘Mijn knuffelbeer.’
Ik geef een paar plagerige kusjes ik haar nek en hoewel ik haar gezicht niet kan zien, weet ik dat ze met haar ogen rolt.
‘Weet je... Voor iemand die de hele tijd zo stoer doet, ben je best een softie,’ zegt ze.
‘En voor iemand die de hele tijd zo eng doet, ben je best wel schattig,’ reageer ik.
Ze draait haar nek zo dat ze me aan kan kijken en kijkt me beledigd aan.
‘Ik ben níét schattig.’
Ik laat een spoor van zachte kusjes achter, langs haar hals, over haar kaak en wang, naar haar lippen.
‘Je bent de allerschattigste,’ mompel ik tegen haar lippen en we kussen elkaar zachtjes.
Na een tijdje trekt ze zich terug en kijken we elkaar diep in de ogen aan. Haar linkerhand ligt tegen mijn wang en haar duim strijkt vederlicht over mijn huid.
‘Ik heb in mijn leven altijd keuzes móéten maken,’ zegt ze. ‘Ik móést ervoor kiezen om naar Frankrijk te gaan. En ik móést de keuze maken om naar Amerika te verhuizen. En ik móést het appartement waar ik nu in woon kiezen. Maar als het om jou gaat… Ik kies voor jou. En niet… Niet omdat het moet. Niet omdat ik me verplicht voel of omdat ik bang ben, maar… maar omdat ik het wil. Ik wil jou, Nathan.’
Het gevoel wat zich van top tot teen door mijn lichaam verspreidt, zou ik onmogelijk kunnen beschrijven zonder haar naam te gebruiken.
Mijn vader noemde mijn moeder altijd de mooiste vrouw op aarde. Ik dacht dat hij gewoon charmant en aardig wilde zijn, want hoewel ik zag dat ze heus geen afstotelijke, onaantrekkelijke vrouw was (zeker voordat de pijn van het verlies van haar dochter het beste van haar kreeg), zag ik haar nou niet bepaald als de mooiste vrouw op aarde. En toen, op een dag, riep Marco me om mijn nieuwe collega te ontmoeten; en die dag ontmoette ik de mooiste vrouw op aarde.
Terwijl we wachten tot de lasagne klaar is, kijken we op de tv naar een natuurdocumentaire - eentje met een of ander poolkonijn dat aan een poolvos ontsnapt en een ijsberenjong dat veel te traag is om een prooi te vangen.
'Welke talen spreek jij eigenlijk?' vraagt ze tijdens een reclameblok met iemand die veel te blij is over handzeep, waarschijnlijk omdat hij ervoor betaald gaat worden.
'Engels, natuurlijk,' antwoord ik. 'En zoals je weet kan ik sinds kort in het Russisch tot vijf tellen - een hele prestatie, zal ik je zeggen. En op school heb ik drie jaar Frans gedaan. En zes jaar Spaans.'
Ze lijkt op te veren en kijkt me met glinsterende ogen. Ze draait zich met een kinderlijk enthousiasme naar me toe, haar handen bijna smekend terwijl ze de mijne vastpakken. 'Serieus? Spaans is echt de mooiste taal ter wereld! Zeg eens iets!'
'Eens iets,' plaag ik haar.
Ze rolt met haar ogen en geeft een tik tegen mijn borst. 'In het Spaans, Einstein.'
Terwijl nadenk gaat mijn hand automatisch naar haar wang en bedachtzaam strijk ik met de rug van mijn vingers over de zachte huid.
'Eres la mujer más bella del mundo,' zeg ik na een tijdje en er breekt een ondeugende glimlach door op haar gezicht.
'Wat betekent dat?'
'Je vertelde me ook niet wat dat Franse gedoe betekende. Karma, lieveschat.'
Ze kijkt me smekend aan, maar ik zwicht niet. Ze besluit haar verlies te nemen en zegt dan: 'Zeg het nog een keer.'
Dat doe ik, en ondanks dat ze geen idee heeft wat ik zeg, glimlacht ze weer breed. Het ene moment kijken elkaar nog aan en het volgende moment raken we verstrengeld in een speelse kus, die langzaam een stuk minder speels wordt. Ik trek haar dichter tegen me aan en ze past perfect in mijn armen, alsof we voor elkaar gemaakt zijn. Mijn handen glijden af naar haar middel om over de ronding van haar heupen te kunnen glijden en ik kantel mijn hoofd een beetje.
Ik moet toegeven dat ik aan het begin van onze relatie een beetje bang was dat ik het op een gegeven moment zat zou raken, dat een relatie toch niets voor mij zou zijn en we elkaars harten zouden breken, maar we zijn nu inmiddels een paar maanden verder en ik word alleen maar meer en meer verliefd op haar. De zenuwachtige vlinders in mijn buik zijn weg, maar nu voel ik me juist veel meer ontspannen wanneer we bij elkaar zijn, alsof we thuishoren in elkaars armen, wat me een stuk beter bevalt.
Misschien moet ik wat vaker Spaans praten.
Net wanneer de zoen vrij verhit begint te worden, begint opeens de oven te piepen om aan te geven dat hij klaar is en Paige maakt een klaaglijk geluid, maar maakt zich toch van me los. Hoewel ik haar het liefst weer naar me toe zou willen trekken om haar nooit meer los te maken, laat ik haar toch gaan.
Na het eten verplaatsen we ons weer naar de bank voor een of andere film over een groep mannen met woedeproblemen en in een reclameblok vraagt Paige of ik wijn wil. Ik knik en ze loopt naar de keuken, waar ze twee glazen rode wijn inschenkt en de kurk weer op de fles doet. Ze maakt haar haar los - ze had het vastgebonden voor werk en had de moeite nog niet genomen er iets aan te doen toen onze dienst over was - en haalt haar hand er een paar keer doorheen om het te fatsoeneren. Dan loopt ze naar me toe en geeft me een van de glazen. Ik bedank haar zachtjes en ik volg met mijn blik elke beweging die ze maakt terwijl ze met haar eigen glas op mijn schoot gaat zitten, haar benen aan weerszijden van mijn heupen. Ik neem een kleine slok wijn en leg het glas daarna weg op het kleine houten tafeltje naast de bank. Ook zij drinkt een beetje en doet hetzelfde. Even kijken we elkaar broeierig aan en dan neem ik zachtzinnig haar gezicht in mijn handen. Ze buigt naar voren en heel even strijken onze lippen langs elkaar heen, bijna zonder elkaar aan te raken, maar dan sluit ze haar ogen en ik doe hetzelfde. Langzaam kussen we elkaar, waardoor ik elk plekje voel waar onze monden elkaar aanraken en ik de wijn die we gedronken hebben kan proeven. Haar linkerhand ligt voor steun net onder mijn sleutelbeenderen, op mijn borst, en haar rechterhand glijdt zachtjes door mijn haar, maakt kleine figuurtjes in mijn nek. Voorzichtig strijk ik haar haren achter haar schouders en ik kus haar net onder haar oor, waarna ik mijn tocht naar beneden voortzet en ik haar hals zoen. Blijkbaar heb ik daar een zwakke plek gevonden, want er gaat een huivering door haar heen en ze zucht in mijn oor. Ik kan haar wilde hartslag voelen. Haar ademhaling versnelt en de speelse kussen veranderen in iets wat intenser is, serieuzer. Mijn mond verkent traag de gevoelige huid van haar hals, waardoor ze haar hoofd iets naar achteren helt om me meer meer toegang te bieden. Mijn handen zijn om haar middel gevouwen en die van haar liggen in mijn nek, glijden door mijn haar. Ik zorg ervoor dat ik me niet totaal in haar verlies en continu op blijf letten of ze misschien bang wordt of misschien in paniek raakt vanwege haar verleden, maar dat lijkt niet te gebeuren. Net wanneer ik haar lippen weer wil kussen, gaat de deurbel. Verschrikt kijkt ze op. Wanneer ik haar blik weer vang, lijkt het bijna alsof ze zich verraden voelt, in het nauw gedreven, wat gezien haar verleden wel begrijpelijk is.
'Verwacht je iemand?' vraagt ze en ze staat op, waarna ik hetzelfde doe.
'Nee,' antwoord ik fronsend en loop naar de deur. Een beetje nerveus volgt ze me en wanneer we stilstaan pakt haar slanke hand mijn shirt bij mijn middel vast, alsof ze er zeker van wil zijn dat ik bij haar blijf. Ik doe open en er staat een onbekende man voor de deur. Hij is iets langer dan ik ben en heeft donkerbruin, bijna zwart, haar waar wat grijs in doorkomt. Zijn ogen zijn bijna zwart en hij heeft een stoppelbaardje. Net op het moment dat ik wil vragen wie hij is en wat hij hier komt doen, begint Paige tegen hem te praten. In het Russisch.
Fronsend kijk ik haar aan, maar ik kijk weer naar de man voor de deur wanneer hij met een lage, bijna dreigende stem ook iets terugzegt in het Russisch. Paige laat me los en komt iets voor me staan, slaat haar armen over elkaar heen. Ik leg een hand op haar heup zodat ik haar elk moment achter me kan trekken.
'Vadìm, geen Russisch. Nathan mag wat je te vertellen hebt ook horen. En ik weet dat je het kunt, dus waag het niet om moeilijk te doen.' Ze klinkt boos, maar er ligt een onzekere trilling in haar stem.
Vadìm. Dat was de naam van haar oudste broer. En ik weet nog dat ik door haar beschrijvingen het gevoel kreeg dat het niet de meest aardige persoon op aarde is.
Stijfkoppig antwoordt haar broer iets in het Russisch en bits kaatst Paige terug: 'Doe maar niet alsof je zelf een heilige bent. Als ik de enige in de familie zou zijn die af en toe even checkt of jullie jezelf nog niet om zeep hebben geholpen, dan zou je niet weten dat ik hier was in plaats van in mijn eigen appartement. Dus, ja, ik weet inderdaad heel erg zeker dat je Engels hebt leren spreken. En je gaat het spreken ook. Ik heb geen zin in geheimzinnigheid.'
'Is dit je vriendje?' vraagt Vadìm, die eieren voor zijn geld besluit te kiezen. Hij heeft een accent, maar ik versta hem wel. Paige geeft geen antwoord en hij richt zich tot mij. 'Ben je comfortabel, zo verstopt achter mijn zusje?'
Ik klem mijn kaken op elkaar, maar voordat ik iets terug kan zeggen, is Paige me voor. Zonder haar blik van haar broer af te wenden, vertelt ze me: 'Nathan, ga er maar niet op in. Je hoeft niks te bewijzen.' Even is ze stil en ze zucht, maar dan gaat ze op bittere toon verder. 'Wat kom je doen, Vadìm?'
'Ik kom je vertellen,' antwoordt Vadìm, 'dat je broer vermoord is.'

Reacties (3)

  • Sunnyrainbow

    Woehoe, ik was toe aan wat spanning ben benieuwd waar dit heen gaat!

    4 maanden geleden
  • Shibui

    oww shit

    4 maanden geleden
  • BethGoes

    WAT????!!!!!!!!!!

    4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen