Foto bij 03.

Als Julian de volgende avond zijn overdracht heeft, betrapt hij zichzelf erop dat hij zich alleen maar afvraagt hoe het met Lana is. Natuurlijk leeft hij met al zijn patiënten mee, maar nu denkt hij eigenlijk alleen aan haar. Zou ze de nacht goed doorgekomen zijn? Waren er geen complicaties opgetreden na de operatie?
"Meneer De Bruin had last van hartkloppingen, dus die heb ik bètablokkers gegeven. En dat was het! Succes vannacht!" Nadat hij hem een schouderklopje heeft gegeven, vertrekt zijn collega.
Julian kan zijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen en loopt naar Lana's kamer. 'Gelukkig,' is het eerste wat hij denkt als hij ziet dat ze er nog ligt. Onbewust heeft hij zich toch al aan haar gehecht, hoewel hij haar pas één keer heeft gezien. Haar familie is niet in de kamer. Hun spullen liggen er wel, dus ze zijn waarschijnlijk even beneden.
Automatisch grijpt hij naar het dossier dat aan het voeteneinde hangt en bladert het door. Hij leest dat ze de nacht goed is doorgekomen en welke medicijnen er zijn toegediend. In totaal heeft ze 3,5 liter bloed gekregen, ziet hij.
Hij kijkt naar het meisje dat daar met gesloten ogen ligt te slapen. De ene helft van haar gezicht is nog steeds gezwollen en zo mogelijk nog paarser dan gisteren.
Julian richt zijn aandacht weer op het dossier. De uitslagen van de scans en foto's zijn ook toegevoegd. De CT-scan ziet er goed uit: er lijken geen interne bloedingen meer te zijn. De röntgenfoto's bieden minder goed nieuws, want haar linkerenkel is op meerdere plaatsen gebroken. Dat betekent nog minstens één operatie. Hij leest dat ze er nu gips omheen heeft gekregen, tot de zwelling is afgenomen. Verder krijgt ze met een infuus kunstmatige voeding toegediend via de aderen, zodat ze de benodigde voedingsstoffen binnenkrijgt.
Hij hangt het dossier terug en werpt nog een laatste blik op het meisje dat daar zo stil ligt te midden van al die apparaten.

Op de gang voor haar kamer komt hij haar moeder en broertje tegen. Glimlachend begroet hij ze: "Goedenavond! Blijven jullie weer slapen?"
Lana's moeder knikt. "Ik wel, Simon gaat zo naar huis. Maarja, daar doe ik sowieso geen oog dicht dus dan blijf ik liever hier. Fijn dat ik u nog tref trouwens, want ik wilde u nog bedanken voor alles gisteren! Ik was zo van slag dat ik dat helemaal vergeten ben, dus bij deze alsnog."
Julian glimlacht. "Zeg maar 'je' hoor. Graag gedaan, al is het gewoon mijn werk. En geen probleem, het waren natuurlijk ook geen normale omstandigheden gisteravond."
"Nee, zeg dat wel. Maar ze doet het goed, toch?"
"Heel goed," bevestigt hij. "Als ze vannacht goed doorkomt, gaan we morgen kijken naar de volgende stappen. Ik moet nu verder, maar slaap lekker vast!"
"Werk ze vannacht!" Haar moeder en broertje gaan Lana's kamer binnen en Julian gaat verder met zijn ronde.

Het is een rustige nachtdienst, dus Julian heeft moeite wakker te blijven. Verschillende koppen koffie en wandelingetjes over de afdeling slepen hem erdoorheen. Twee keer gaat er een alarm af in Lana's kamer, wat hem steeds een schrikmomentje oplevert. Het is echter niets ernstigs, gewoon infuuszakken die vervangen moeten worden. Fluisterend wisselt hij beide keren een paar woorden met haar moeder die op een stretcher naast Lana's bed ligt. Het is dat zij er ook probeert te slapen, anders had hij misschien wel vaker zijn hoofd om de deur van haar kamer gestoken die nacht. Gek, zo'n buitengewone interesse in één bepaalde patiënt heeft hij nog nooit gehad. Tijdens de overdracht de volgende ochtend overlegt hij met zijn collega over wat de volgende stappen van Lana's behandeling zijn.
"Ik stel voor om haar nog in coma te houden tot morgenochtend, en haar dan wakker te maken. Dan heeft haar lichaam nog wat langer om te herstellen van de operatie."
"Klinkt goed. Ik houd haar in de gaten vandaag, maar ze was stabiel toch?"
"Ja, klopt. Bedankt, werk ze vandaag!"
Moe vertrekt Julian naar huis. Dit was zijn laatste nachtdienst voorlopig, de rest van de dag heeft hij vrij en morgen begint hij weer met een ochtenddienst. Eerst maar eens slapen, dan sporten en 's avonds ziet hij eindelijk zijn vrienden weer eens. Zijn sociale leven schiet er altijd meteen bij in als hij nachtdiensten heeft. Hij schudt zijn hoofd om het beeld van het Lana's slapende gezicht te laten verdwijnen en stapt in zijn auto.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen