Foto bij Introduction

Octobre 19th, 2017
Het was een stormachtige nacht in Davinfill. Ze hadden op code rood aangegeven voor de zware windstoten en de onweer. Het was rond half 4 dat een ambulance met twee inzittenden de Southill opreden. Het was de enige grote verbindindsweg van Davisfill naar de bewoonbare wereld. Davisfill was een klein stadje, met 200 inwoners. Het was klein en knus, maar zeker geen toeristenstad.
'Quiet night huh?' sprak een van de inzittenden van het busje. De bestuurder zuchtte, hij leek moeite te hebben om wakker te kunnen blijven.
'Quiet it is, but come in. It's Davisfill nothing ever happens here. I'm suprised we're still enlisted here'. Zijn collega grinnikte en keek toen uit het raam. Bij de rand van het bos, zag hij een hoopje liggen. Hij fronste zijn wenkbrauwen, een tak?. Nee te groot. Misschien een aangereden dier. Hij keek opzij toen zijn collega overeind schoot, had hij het zelfde gezien als hem?
'What is that?' De collega's keken elkaar even aan, de bestuurder knikte langzaam en begon gas te verminderen. Hun nieuwschierigheid was van een afstand te ruiken. Langzaam kwam de ambulance tot stilstand, de twee sprongen uit het busje en keken naar het hoopje dat nu ongeveer een kilometer van hun af lag. Een van de mannen liep naar achteren en kwam daarna terug met een zaklamp. Het duurde even voor hij het knopje kon vinden, maar toen hij hem aan deed scheen hij in de richting van het hoopje. De twee monden van de collega's vielen open, het was geen dier. Maar een mens. Waarom ligt een mens hier in de kou, en zonder kleren?. De collega's moesten elkaar slaan om uit de trans te komen, ze schoten in actie. De een rende naar de persoon toe, en de ander greep de radio van de auto beet. Zijn woorden kwamen stotterig over, hij moest het zelfs twee keer herhalen omdat de centralist hem niet kon verstaan. Toen het eindelijk duidelijk was dat er onmiddelijk backup moest komen schoot de collega de ander te hulp. Bij de locatie viel zijn mond wederom open, het was een meisje. Bruin haar, misschien een jaartje of 20/21. Haar blote lichaam zat onder de sneeen. Sommige stukken van haar vlees waren gewoon weg. Hij keek toe hoe zijn collega voelde of ze nog een hartslag had. Zijn collega keek hem aan en knikte toen langzaam.
"She's alive, barely. We need to move. Now".
De twee tilden het meisje op en trokken wat ongemakkelijk een sprintje naar de wagen. ze legde haar achterin. Ze legden haar aan de beademing, hartmonitor en infuus. De ambulance scheurde vervolgens met gierende banden en zwaailichten weg.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen