. . .

Nog nooit had Abigail zich zo ongemakkelijk gevoeld als tijdens de rit van het vliegveld naar haar appartement. Alinde – Juice’ moeder – had amper wat tegen haar gezegd, en zelfs met de wetenschap dat haar zoon dood was, slaagde ze erin om Venus een minachtende blik toe te werpen. Ze was duidelijk in Abigail teleurgesteld dat ze bevriend was met een transgender.
      Het kwetste haar dat de vrouw geen vragen stelde. Ze staarde maar uit het raam en gaf Abigail het gevoel dat ze hier enkel uit morele verplichtingen was. Elise, Juice’ oudere zus, was ook stil, hoewel stille tranen over haar wangen rolden. Haar moeder gaf er niet om, ze deed er niets aan om haar dochter te troosten.
      Ze voelde een steek in haar buik. Zo vaak had ze Juice aangemoedigd om contact met zijn moeder te zoeken, om hun relatie te herstellen. Hij had zich geschaamd voor het feit dat hij haar bestolen had toen hij negentien was, maar als Abigail had geweten dat de vrouw geen traan op zijn begrafenis zou laten, had ze hem aangemoedigd om opnieuw in haar bankaccount te hacken en deze keer al het geld eraf te halen.
      Maar misschien probeerde ze zich groot te houden. Misschien zou ze breken zodra ze zijn lichaam zag, als zijn kist in de grond verdween.
      Toen ze het appartement binnengingen, keek de vrouw nieuwsgierig rond. Ze wekte de indruk dat ze haar zoon ieder moment tegen het lijf kon lopen, alsof ze gewoon niet besefte dat hij er niet meer was.
      Ondanks het kille gedrag van de vrouw, bleef Venus in de buurt en maakte ze vier koppen thee.
      ‘Hij is overleden in de gevangenis, nietwaar?’ vroeg Alinde. ‘Het verbaast me niets. Ik heb altijd geweten dat hij niet oud zou worden. Hij overschreed altijd grenzen, daagde altijd alle vormen van autoriteit uit.’
      ‘Hij was een goed mens,’ zei Abigail met een boze klank in haar stem. ‘Ik heb geen behoefte aan deze bullshit. Als je hem de grond in wil boren, kun je beter weggaan. Dit is mijn huis en ik tolereer geen kwetsende woorden over Juice.’
      ‘Juice?’ vroeg de vrouw met opgetrokken wenkbrauwen.
      ‘Ja, Juice. Als je de afgelopen jaren een klein beetje interesse in je zoon zou hebben getoond, zou je geweten hebben dat hij zichzelf zo noemde.’
      Alinde kneep haar lippen op elkaar. ‘Hij is altijd het zwarte schaap van onze familie geweest. Heb je enig idee hoe het is om een criminele zoon te hebben die zijn leven weigert te beteren?’
      ‘Heb je enig idee hoe het is om door je eigen moeder verdreven te worden?’ vuurde ze terug. ‘De enige persoon op aarde die je onvoorwaardelijk zou moeten liefhebben? Je hebt hem nooit een stabiele omgeving gegeven om in op te groeien, het is deels aan je eigen tekortkomingen te danken dat hij het rechte pad heeft verlaten.’
      ‘Word wakker meid,’ antwoordde de vrouw en ze schudde haar hoofd. ‘Juan Carlos heeft zijn eigen beslissingen gemaakt. En het waren slechte. Het is jammer dat hij een mooi meisje als jij heeft meegetrokken in zijn misère. Als hij echt van je had gehouden, had hij zijn criminele activiteiten wel de rug toegekeerd.’
      ‘Hij hield van me,’ snauwde ze. ‘Dat weet ik. Sodemieter nu op uit mijn huis!’
      ‘Ik…’
      ‘GA WEG!’ Woedend kneep ze haar handen tot vuisten. ‘Ga weg of het zal niet alleen de begrafenis van je zoon zijn deze week!’ Ze stond op van de bank. Haar vuisten trilden, tranen brandden in haar ogen.
      Elise greep haar moeder bij de arm en dwong haar het appartement te verlaten, terwijl ze Abigail verontschuldigend aankeek. Haar medeleven bekoelde haar woede niet; zodra de deur dicht was, scheurde Abigail een van de dozen open, pakte de bovenste borden en keilde ze naar de muur toe totdat ze huilend op de grond neerzakte.
      Venus knielde naast haar neer en sloeg haar armen om Abigail heen. Zachtjes wiegde ze haar heen en weer. ‘Het is niet erg om boos te zijn, liefje. Gooi het er allemaal maar uit.’
      ‘Ze is verschrikkelijk,’ snifte ze. ‘Hoe is het mogelijk dat zij zo’n geweldige man heeft voortgebracht.’
      ‘Soms gebeuren zulke dingen.’
      Abigail slikte. Ze herinnerde zich dat Venus seksueel misbruikt was en door haar eigen moeder in de kinderporno was gedwongen. ‘Het spijt me,’ fluisterde ze, en ze leunde met haar hoofd tegen dat van haar vriendin. ‘Als er één ding is wat ik van jouw situatie geleerd zou moeten hebben, dan is het wel dat sommige moeders het ergste kwaad zijn.’
      Venus streek door haar haren. ‘Gelukkig zijn zulke moeders een zeldzaamheid. Het was goed dat je haar een kans hebt gegeven, lieverd. Je hebt alles gedaan wat in je macht lag.’
      Ze zuchtte en wenste dat haar eigen moeder nu bij haar was geweest. Ze kon zich niet veel meer van haar herinneren, maar op dit moment snakte ze naar de troostende omhelzing van een moeder.
      Of van een vader.
      Of van haar beste vriendin.
      Maar het voelde alsof ze allemaal belangrijkere dingen hadden te doen dan haar bijstaan op deze bittere dag.
      ‘Ik ben blij dat je er bent, Venus,’ fluisterde ze, en ze knipperde de tranen weg. ‘Ik zou niet weten wat ik had gedaan als ik nu alleen was.’
      De vrouw kuste haar voorhoofd. ‘Maar dat ben je niet, schat. Dat ben je niet.’

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Wat word ik toch misselijk van dat zielige excuus van een moeder.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen