Foto bij Scar 73

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
'Je hebt nu eenmaal ook hele mooie ogen,' zeg ik terwijl ze zachtjes door mijn haar strijkt.
'Bijna net zo mooi als die van jou,' zegt ze en ze drukt een kus op mijn voorhoofd. 'Ga jij nou maar gewoon slapen, charmeur.'

Paige is er wanneer ik in slaap val, maar niet meer wanneer ik wakker word. De slaapkamerdeur staat op een kier en ik hoor stemmen vanuit de woonkamer komen. Het duurt even voordat ik Paiges en Haileys stemmen herken.
'Achteraf voel ik me zo idioot dat ik niet eerder bij hem weg ben gegaan,' hoor ik Hailey zeggen en het is me al vrij snel duidelijk dat ze het over haar mishandelende ex heeft. Daar lig ik dan: in bed, als een soort spion, te luisteren naar Haileys trauma’s, op zoek naar een uitweg. 'Het was niet alsof ik er volledig blind voor was. Ik was me ervan bewust dat onze relatie heel veel kenmerken had van een fucked up, mishandelende gevangenisrelatie, maar... het voelde zo anders. Omdat hij het was. Omdat ik het was. Ik vond dat het in andere omstandigheden niet zou kunnen, maar ik praatte in mijn hoofd alles goed. Als... Nadat hij...' Haar stem hapert even. 'Elke keer nadat hij mij geslagen had, kwam hij met een of ander lulverhaal aanzetten. Hij had dan altijd zo'n verschrikkelijke, redelijke toon in zijn stem. Dan hield hij me vast alsof ik de enige in de wereld was die ertoe deed en kuste hij me op alle plekken waar het pijn deed - waar híj me pijn had gedaan - en dan zei hij dat het hem speet, dat het hem zo verschrikkelijk veel speet, maar er was altijd een "maar". En die "maar" betekende altijd dat het mijn schuld was, uiteindelijk. Als ik hem niet boos had gemaakt, had hij het toch niet hoeven doen? Hij was toch een intelligente, redelijke, volwassen man die genoeg zelfdiscipline had om zijn handen thuis te houden wanneer dat zou moeten? Als hij kwaad werd, dan moest het wel aan mij liggen, want hij zou toch nooit boos worden zonder reden? Wat een bullshit. En ik geloofde het verdomme altijd. Altijd. Arme, arme Dean.'
Paige zegt niks. Ik zie haar voor me, zittend in de woonkamer, met die meelevende, doch serieuze uitdrukking. Ik weet dat ze er tijdens gesprekken als dit heel goed als een rots in de branding uit kan zien, als iemand waar je alles aan kan vertellen. Haar studie psychologie heeft duidelijk haar vruchten afgeworpen, valt me soms op.
Ik hoor Hailey een soort verstikte snik uitstoten en automatisch betrekt mijn gezicht. Ik heb haar verwondingen nog gezien, de laatste keer dat die klootzak aan hem had gezeten.
'Hij maakte me altijd belachelijk. Met zo'n verschrikkelijke, cynische, onaangename stem die me altijd ineen deed krimpen. Hij zette me voor schut en kleineerde me en maakte grappen die als ik erop terugkijk zelfs nog verschrikkelijker waren dan ik op dat moment dacht. En als ik erdoor moest huilen, werd het allemaal juist nog erger. Dan "was het maar een grapje". Dan "moest ik niet zo gevoelig doen". Dan "was het wel weer duidelijk waarom hij de baas in de relatie was en ik maar braaf naar hem moest luisteren". Hij heeft me zo verpest. Ik kan het oprecht niet meer aan wanneer mensen grappen over me maken. Ik... Ik dan dan alleen maar denken aan Dean en zijn zieke controleproblemen en machtsspelletjes. Altijd maar die manipulatie. Hij vond respect heel belangrijk. Ik moest respect voor hem hebben. Zijn definitie van respect was echter niet "behandel mij als een mens en dan behandel ik jou als een mens", maar "behandel mij als een autoriteit, anders behandel ik jou niet als een mens". En het was nooit autoritair genoeg voor hem.'
'Ik vind het oprecht zo erg voor je,' hoor ik Paige zeggen.
Even is het stil. Het is geen moment om onnodige dingen te zeggen, gewoon omdat je de stilte wil vullen.
'Ik zou nooit in woorden uit kunnen leggen hoeveel ik van Marco hou. Maar heel soms, bij bepaalde dingen, komt dat omdat ik zulke slechte ervaringen met relaties heb. Begrijp me niet verkeerd: ook als ik nooit mishandeld was geweest, zou ik nog altijd meer van hem houden dan van wat dan ook in deze wereld, maar zelfs nu nog sta ik me soms zo versteld van dingen in onze relatie die eigenlijk heel vanzelfsprekend zijn. Ik... Ik hoef niet te bedelen om affectie. Ik hoef het niet te "verdienen". Het klinkt zo stom. Zo verschrikkelijk stom. Maar het is wel zo. Dean zag zichzelf als een soort gift voor de wereld. Als ik braaf deed wat hij zei, gaf hij me zijn sneue, giftige excuus voor liefde. Dan was hij trots op me. God, ik lééfde daarvoor. Ik was een soort junkie die verslaafd was aan zijn trots. In mijn hoofd maakte dat het alle ellende waard. Maar als ik niet de 100% voorbeeldige vriendin uithing - of uit kón hangen, want soms waren zijn eisen echt onmogelijk - dan negeerde hij me soms volledig. Dan werd hij zo koud en werd ik zo wanhopig en de manier waarop hij daarvan genoot maakt me misselijk. Maar bij Marco... Hij-hij houdt van me. Hij houdt niet van wat ik voor hem kan betekenen, maar hij houdt van me omdat ik... omdat ik ík ben. Ik... Ik heb ook gewoon waarde voor hem wanneer ik het hem niet volledig naar zijn zin kan maken. Ik weet nog een keer dat ik volledig in tranen uitgebarsten ben omdat ik het eten aan had gebrand en hij zei dat het niet erg was.'
'Hij is een goed persoon,' beaamt Paige.
'Ja.' Ik hoor dat Haileys stem trilt alsof ze elk moment in tranen uit kan barsten. 'Ja, dat is hij. Echt... Ik... Ik zou niet weten wat ik zonder hem zou moeten.'
'Je zou je redden, zonder hem,' zegt Paige. 'Maar hij maakt je leven beter. Dat is minstens even belangrijk.'
Ondanks dat ik hen alleen kan horen en niet zien - echt, ik lig hen als een of andere idioot af te luisteren, maar oké - ken ik Hailey goed genoeg om te weten dat ze knikt.
'Is dat hoe het voor jou is om met Nathan te zijn?' vraagt Hailey en wanneer Paige twijfelt met antwoorden, voegt ze eraan toe: 'Er is geen goed of fout antwoord. Ik ben gewoon benieuwd.'
Weer een stilte, maar deze keer een nadenkende. Ik kan niet anders dan nieuwsgierig zijn.
'Ik denk het wel,' antwoordt ze dan berekenend. 'Ik heb hem niet nodig. Ik wil hem ook niet nodig hebben. Ik ben goed in overleven - het klinkt raar, maar het is wel zo - maar hij... hij maakt het het waard. Ik zou me redden zonder heb, maar hij... hij maakt me gelukkig.'
Ik voel de geruststelling als een deken over me heen vallen. Ik kan niet ontkennen dat ik me er nooit zorgen om heb gemaakt. Natuurlijk wil ik niet dat ik niets voor haar beteken, maar ik wil niet haar hele wereld zijn. Ik wil het mooie in haar leven zijn, maar ik wil niet dat ze leeg en gebroken zonder mij zou zijn.
'Jullie passen goed bij elkaar, wist je dat? Ik wilde het gewoon even zeggen. Hij geeft oprecht om je. Ik zie het aan hem. Hij... Hij zou je nooit pijn willen doen,' zegt Hailey.
Misschien moeten die twee wel eens vaker met elkaar praten. Tot nu toe lijkt het in mijn voordeel te werken. Nu lijk ik een of ander perfect vriendje.
Er valt weer een stilte. Ik hoor een glas dat ingeschonken wordt.
'Soms ben ik bang voor mannen,' zegt Hailey dan, bijna beschaamd.
'Ik ook,' zegt Paige, zo zacht dat ik haar bijna niet versta.
'Echt, ik bedoel het echt niet opeen seksistische manier, maar mannen zijn biologisch gezien nu eenmaal sterker dan vrouwen, over het algemeen. Ik bedoel... Jij ziet eruit alsof je dertig manieren weet om iemands ogen uit te steken, maar met armpje drukken zou je het van de meeste mannen niet winnen. Niet beledigend bedoeld.'
'Ik ben niet beledigd. Ik weet wat je bedoelt,' antwoordt Paige met heldere stem.
'Als er een man - gewoon een gemiddelde man - zou zijn die mij écht iets aan zou willen doen, zou ik er weinig tegen kunnen beginnen. En niet alleen vanwege de kanker. Ik weet heus wel dat ik in de ogen moet prikken en dat ik een hoek tegen de slaap moet geven of zo, maar - fysiek gezien - zou ik in een vuistgevecht weinig kunnen beginnen. Iemand zou me gewoon over zijn schouder kunnen gooien en meenemen en misschíén zou ik dan vrij kunnen komen als ik toevallig een goede klap tegen zijn nier weet te geven. Misschíén. En dat besef is gewoon zo... eng. Het is gewoon... minstens de helft van de hele wereldbevolking is overduidelijk groter en zwaarder en sterker dan ik. En... En wat als iemand me pijn wil doen?' stamelt Hailey en pas in die laatste zin klinkt pas echt de angst in haar stem door en voor het eerst hoor ik pas hoe diep die geworteld zit.
Heel lang is Paige stil. Dan zegt ze, haar stem zo kleintjes dat het bijna pijn doet: 'Ik snap wat je bedoelt.' Weer een stilte. Dan zegt ze, deze keer met een fellere toon in haar stem: 'Als iemand je ooit pijn wil doen, dan bel je mij, en maak ik 'm kapot.'
'Dank je.'
In de iets stilte die volgt besluit ik mijn entree te maken. Ik probeer er vooral heel moe en slaapdronken uit te zien, alsof ik niet al een paar minuten wakker ben, wat een stuk beter gaat nu dat ik opgestaan ben en toch nog een aardige kater blijk te hebben.
'Hey, lieverd,' zegt Paige en ik plof naast haar neer op de bank.
'Goedemiddag, druiloor. Hoofdpijn?' vraagt Hailey plagerig.
Ik ga tegen Paige aan liggen, mijn hoofd in haar schoot en dramatisch een arm voor mijn ogen tegen het licht.
'Ben je weer lekker sympathiek, Hails?' klaag ik.
'Wanneer niet?' grijnst ze, maar dan wordt ze iets serieuzer. Iets. 'Hoe voel je je?'
'Pittig klote. Hoe gaat het met Marco?’
‘Die is echt volledig onder zeil. Ik denk niet dat hij überhaupt doorheeft dat ik weg ben. Ik zal wel weer de zuster uithangen wanneer ik terug ben. Het is een grote jongen. Hij kan voor zichzelf zorgen.’
Ik nestel me dichter tegen Paige aan en pruil.
‘Ben ik geen grote jongen, dan?’ zeg ik klaaglijk.
‘Nope,’ antwoordt Hailey en ik zucht.
Hoe was het feest? Ik kan het me niet herinneren,' vraag ik. Ondertussen strijkt Paige in een haast hypnotiserend ritme door mijn haar en ik moet mijn moeite doen om niet weer in slaapt vallen. Haar andere hand ligt op mijn buik en gaat op en neer met mijn ademhaling.
'Marco riep zich uit tot de koning van het feest. Ik heb hem onttroont. Je hebt Jim uit biologie B trouwens heel lang lastiggevallen door te praten over Paige. Je bent uitgegleden in het bier en tackelde daarbij bijna mij. Oh ja, Sheila heeft geprobeerd je te versieren.'
Ondanks de hoofdpijn kijk ik op, wat diezelfde hoofdpijn niet heel veel beter maakt.
'Sheila? Wat gebeurde er?' vraag ik.
'Je hebt haar afgewezen en bent met de meest verloren uitdrukking ooit tegen een muur aangelopen,' zegt ze.
Even is het stil. Dan barst Paige in lachen uit. 'Oh God, wat ben je toch schattig.'
'Ik ben niet schattig.'
'Hailey, hoor je dat?' vraagt Paige cynisch. 'Ligt het aan mij of klinkt dat heel schattig?'
'Ik vrees dat je gelijk hebt,' zegt Hailey zogenaamd ernstig.
Ik nestel me gewoon dichter tegen Paige aan, ondanks dat ik weet dat dit een verloren strijd is.
'Ik ben helemaal niet schattig,' mopper ik, maar ik weet dat dit geen strijd is die ik ga winnen.

Reacties (1)

  • BethGoes

    Ik weet dat dit een verhaal is, maar ik ben soms serieus bang voor mannen 😅

    1 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Ik denk dat het overgrote merendeel van de vrouwen wel kan zeggen dat ze op een bepaalde manier soms bang zijn voor mannen.

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen