Foto bij 04.

Hopelijk vinden jullie het leuk! Ik ben altijd blij met een reactie:)


Als hij aan het begin van zijn dienst Lana's kamer binnen gaat, ziet Julian haar moeder al zitten.
"Vandaag gaan jullie haar wakker maken, toch?" vraagt ze meteen.
Hij knikt. "Ja, dat klopt. Het is alleen niet helemaal te voorspellen hoe dat zal gaan. Ik stop nu het toedienen van het medicijn dat haar in slaap houdt," vertelt hij terwijl hij een infuusslang loskoppelt van de zak. Hij pakt het dossier, kijkt op zijn horloge en krabbelt er iets in. "Het kan een paar uur duren voor ze wakker wordt. En als ze dan heel erg schrikt en in paniek raakt, moeten we haar misschien even vastbinden om te voorkomen dat ze de infusen eruit trekt." Haar moeder schrikt.
"Meestal is dat niet nodig," zegt Julian geruststellend, "maar ik vertel het even voor de zekerheid. Als een patiënt wakker wordt, kan het soms ook even duren voor de eigen ademhaling weer sterk genoeg is. En waarschijnlijk is ze erg in de war en is haar kortetermijngeheugen in het begin erg slecht. Dat zegt allemaal nog niets over haar uiteindelijke herstel, dus maakt u zich geen zorgen. Roep meteen de verpleging erbij en laat mij oppiepen als ze zich beweegt of haar ogen opendoet." Haar moeder knikt, bedankt hem en dan gaat hij naar de volgende patiënt.

Tijdens de ochtend valt het hem op dat hij vaak even zijn pieper checkt, om te zien of hij niet is afgegaan. Het is druk op de afdeling, dus hij heeft geen tijd om tussendoor nog even bij Lana te gaan kijken. Net als hij even zit voor een koffiepauze, gaat zijn pieper echter af. 'Kamer 1117, dat is haar!' denkt hij. Hij rent ernaartoe, en als hij de deur open doet ziet hij haar moeder bij het hoofdeinde staan. Verschillende alarmen gaan tegelijk af en de hartslagmonitor laat een veel te snelle hartslag horen. Een verpleegkundige is al bezig met de apparatuur. Lana heeft haar ogen open en kijkt verward zijn richting op als hij naar het bed loopt. Julian kijkt recht in de blauwste ogen die hij ooit heeft gezien.
"Ssst liefje, niet schrikken. Je hebt een ongeluk gehad en ligt in het ziekenhuis, maar alles komt goed," zegt haar moeder terwijl ze door haar haar aait.
Julian slikt. Dan herpakt hij zich en komt hij ook bij het hoofdeinde staan.
"Dag Lana. Ik ben Julian, je arts. Kun je me horen?"
Lana knikt langzaam en blijft hem met grote ogen aankijken. De hartslagmonitor blijft in hetzelfde snelle ritme piepen.
"Okee, heel goed. Probeer rustig adem te halen. Het is helemaal niet erg als je niet precies begrijpt wat er is gebeurd en waarom je hier bent, dat leggen we je later allemaal uit. Voor nu is het belangrijk dat je rustig ademhaalt," zegt hij, terwijl hij haar aan blijft kijken. Langzaam daalt haar hartslag.

"Heel goed. Ik ga je nu even onderzoeken. Blijf rustig ademhalen. Om te beginnen schijn ik even met dit vervelende lampje in je ogen," vertelt hij, terwijl hij de daad bij het woord voegt. "Dat ziet er goed uit. Volgende vraag: heb je pijn?"
Het duurt even voor Lana reageert, maar dan schudt ze lichtjes haar hoofd.
"Mooi. Dat buisje in je keel, dat is voor de beademing. Ik ga het apparaat nu iets anders instellen, om het af te bouwen. Hij toetst iets in op de machine aan de linkerkant van haar bed. "Door dat buisje kun je niet praten. Ik snap dat dat heel vervelend is, maar als het goed is, duurt het niet lang meer."
Lana knikt langzaam.
"Okee, ik laat jullie nu even alleen. Over een uurtje kom ik ongeveer terug om te kijken hoe het gaat, maar piep me vooral op in de tussentijd als er iets is."
Hij loopt de gang op, terwijl Lana's blauwe, verwarde ogen nog op zijn netvlies gebrand staan.

Reacties (1)

  • Luckey

    ARme Lana !!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen