HET VERLEDEN

Zijn lippen lieten kusjes in haar nek achter terwijl hij naar haar zware ademhaling luisterde. Hij rolde haar tepels tussen zijn vingers en keek met een schuin oog naar haar gezicht. Ze had haar ogen gesloten, haar hoofd ietsje gekanteld. Ze zag er zo fucking sexy uit. Hij beeldde zich in hoe ze zou kijken als zijn lippen de plaats van zijn vingers innamen, hoe haar ademhaling zou klinken als ze naakt op elkaar zouden liggen, hun lichamen warm en in hevige verwachting zouden zijn en hij haar langzaam binnenging. Hoe zou ze om hem heen voelen? Hoe zou haar gekreun klinken? Zou ze zijn naam fluisteren – en later uitroepen? Beelden flitsten door zijn hoofd. Tussen zijn benen voelde hij een kloppende sensatie; hij was keihard en wilde niets liever dan haar vingers erlangs voelen – of haar lippen… oh haar lippen… Hij slikte een verlangende grom weg. Dacht zij nu ook aan zulke dingen? Wilde ze dat hij haar ook op andere plaatsen aanraakte? Zou ze daar beneden net zo opgewonden zijn als hij? Zijn mond werd droog bij de gedachte dat hij zijn tong langs haar vocht zou laten glijden. Dan zou ze haar rug krommen van genot, terwijl hij haar proefde – iets wat geen andere man ooit eerder had gedaan.
      Zijn vingertoppen raakten de band van haar broek aan. Hij stond net op het punt om ze eronder door te laten glijden toen hij besefte wat hij aan het doen was. Gauw trok hij zijn hand ietsje terug en liet die op haar buik rusten. Een beetje beschaamd drukte hij zijn wang tegen die van haar en hield haar stevig vast. Hij wist niet of ze gemerkt had wat hij op het punt had gestaan om te doen en slikte een verontschuldiging in.
      Pas na een halve minuut durfde hij schichtig zijn blik over haar gezicht te laten glijden, maar ze zat ontspannen tegen hem aan en er lag een dromerige glimlach om haar lippen. Aarzelend liet hij zijn vrees los – deze keer had hij het niet verpest.
      ‘Ik hou van je, June.’ Zijn stem klonk een beetje schor. Hij wist niet goed waarom, maar hij voelde zich opeens heel kwetsbaar. Alsof dat mooie wat ze hadden heel breekbaar was en hij het ieder moment kon kwijtraken. Hij had het al vaker gezegd, zelfs het afgelopen uur nog, maar hij wilde dat ze het wist, dat ze ervan doordrongen was, dat ze er nooit aan zou twijfelen en dat ze nooit bij hem weg zou willen gaan.
      Ze draaide zich iets zodat ze hem kon aankijken, en hij vroeg zich af of ze een trilling in zijn stem had gehoord. ‘Is er iets?’
      Hij voelde dat zijn wangen gloeiden. In plaats van ontkennend zijn hoofd te schudden, streelde hij zachtjes haar wang. ‘Je voelt als het enige mooie in mijn leven. Soms – soms ben ik gewoon bang dat ik het kwijtraak. Dat ik het – dat ik het niet verdien.’ Hij sloeg zijn ogen neer en liet zijn hand zakken.
      Dat had hij niet willen zeggen.
      Ze legde haar handen tegen zijn wangen en tilde zijn hoofd ietsje op. Daarna raakten haar zachte lippen die van hem en kuste ze hem teder. Zijn vingers verstrikten in haar haren toen hij zijn tong zachtjes langs de hare liet glijden, en hij voelde hoe tintelingen over zijn armen en benen raasden.
      Na een tijdje trok ze haar gezicht terug en hield zijn blik vast. ‘Als jij dit niet verdient, verdient niemand het.’ Haar duim streek langs zijn onderlip. ‘Ik hou van je, Juan, en ik voel me nergens zo fijn als bij jou. Ik ga nergens heen.’
      Zijn lippen bogen om in een voorzichtige glimlach. Ze was als een engel. Zo mooi, zo lief, zo puur… Juist daardoor gonsden de beschuldigingen van zijn moeder door zijn hoofd. Dat hij haar zou verpesten, dat hij haar vroeg of laat pijn zou doen.
      ‘Stop,’ fluisterde ze, en ze rustte met haar voorhoofd tegen dat van hem. ‘Ik kan je gedachten bijna horen gonzen. En het zijn geen fijne gedachten.’
      Hij wilde beschaamd zijn hoofd buigen omdat hij de sfeer weer verziekt leek te hebben, maar dat kon niet door de tegendruk van haar hoofd.
      ‘Sorry,’ mompelde hij.
      ‘Laat ze los, lieverd. Hou alleen de gedachten die ons gelukkig zullen maken.’
      Ons.
      Het was zo’n simpel woordje, maar het liet zijn hart overstromen met liefde voor dit bijzondere meisje. Zijn meisje.
      Zijn vingers klommen hoger in haar haren en hij liet zijn voorhoofd nog even tegen dat van haar rusten, zijn ogen gesloten.
      ‘Ik ga ons gelukkig maken, June,’ beloofde hij. ‘Ik zal altijd voor je zorgen.’
      Hij wist dat het geen grootspraak was; het was een hele reële angst die ze had nu haar moeder nog maar zo kort te leven had. Toen ze hem aankeek, schitterden er tranen in haar ogen en het zien ervan riep die in zijn eigen ogen ook op.
      ‘Dank je,’ fluisterde ze.
      Haar armen gleden om hem heen en ze hielden elkaar stevig vast, beiden ervan overtuigd dat ze elkaar altijd alles zouden geven wat ze konden.

‘We moeten maar eens teruggaan,’ zei Juan nadat ze zich compleet in de omhelzing waren verloren en even waren vergeten dat er überhaupt nog zoiets als tijd bestond. ‘Het is bijna etenstijd.’
      June knikte, al zag hij in haar ogen dat ze liever hier met hem wilde blijven. Hij wist echter dat ze van gedachten zou veranderen als ze wist wie er thuis op haar wachtten.
      Zijn handen gleden onder haar shirt en hij streelde haar zijden en rug voordat hij sluiting van haar beha naar elkaar toe trok en vasthaakte. Toen zijn vingers naar de voorkant verschoven om haar borsten goed in de cups te stoppen, zag hij haar wangen weer rood kleuren.
      Het zien van haar blos gaf hem zoals altijd een zwak gevoel in zijn buik, en hij voelde het bloed ook naar zijn eigen wangen stijgen. ‘Ik uh, ik vond het fijn vandaag. Je had gelijk toen – in het begin. Het was zo veel specialer dan dat we die stap hadden gezet om mijn gedachten af te leiden. En uhm… ik vond het spannend dat je het met een tekening aangaf.’
      Omdat hij niet zo goed wist wat hij met zijn plotselinge gehakkel aan moest en hij zijn gebloos een beetje zat werd, boog hij zich gauw naar haar toe en gaf haar een kus met alleen zijn lippen, zodat hij haar woorden ‘Ik ook’ afsneed. Zijn handen gleden onder haar shirtje vandaan en trokken het weer naar beneden, daarna kwam hij overeind en trok haar ook op haar voeten.
      June raapte haar tekenspullen bij elkaar en stopte ze in haar tas, daarna liepen ze hand in hand naar boven toe.

Een halfuur later ging June nietsvermoedend haar huis binnen. Een glimlach dwaalde al over Juans lippen toen hij de opgewonden stemmen van de tweeling hoorde.
      Zodra ze door de tussendeur ging, bleef ze als aan de grond genageld staan. Twee oude mensen zaten op de bank en keken hen met vriendelijke gezichten aan.
      ‘Opa! Oma!’ Het was niet vaak voorgekomen dat Junes stem zo enthousiast had geklonken. Ze liet zijn hand los en haastte zich naar het echtpaar, terwijl ze hen beiden een stevige knuffel gaf. ‘Wat doen jullie hier?’
      ‘Dat moet je maar aan je vriendje vragen,’ knipoogde oma.
      June draaide zich naar hem om en keek hem niet-begrijpend aan. Juan gleed met zijn hand over zijn hoofd, plotseling bang dat ze het helemaal niet leuk zou vinden om morgen weg te gaan.
      In plaats van haar direct een uitleg te geven, stelde hij zich aan Junes opa en oma voor. Daarna zakte hij naast opa op de bank neer en trok June op zijn schoot.
      ‘Ik wil je een paar dagen ergens mee naartoe nemen. Je moeder vond het een goed idee en om ervoor te zorgen dat jij je geen zorgen zou maken, heeft ze gevraagd of je opa en oma een weekje over konden komen. De laatste drie dagen zijn we terug, dus dan kun je nog tijd met hen doorbrengen.’ Hij nam zijn hand in die van haar en streelde haar knokkels met zijn duim. In haar ogen zag hij haar twijfel; ze vond het moeilijk om haar moeder achter te laten.
      ‘Waar gaan we heen?’ vroeg ze zacht.
      ‘Naar Kansas, naar mijn zus. Mateo had me ermee willen verrassen en had al tickets gekocht, maar hij kan niet mee. Dus toen stelde hij voor dat wij samen zouden gaan.’ Hij tilde haar hand op en kuste de rug ervan. ‘Ik wil je graag aan mijn zus voorstellen. Zij heeft ook sinds een tijdje een vriend die ik nog niet heb ontmoet.’
      ‘En we gaan morgen al? En we moeten vliegen? Ik heb nog nooit gevlogen, ik…’ Haar ogen waren groot als schoteltjes.
      Hij grinnikte zachtjes en kuste haar slaap. ‘Alles is geregeld. En het is maar voor vier dagen dus je kunt heus wel in één avond je koffer inpakken.’ Hij kneep plagend in haar zij. ‘Het wordt tijd dat je de leuke kant van mijn familie ontmoet.’
      Haar ogen schoten even naar haar moeder, maar toen die een warme glimlach liet zien, leek ze ietsje te ontspannen.
      ‘Kom, we gaan eten!’ April rende op hen af en trok aan hun armen. ‘Anders zetten jullie weer de hele avond te kleffen!’ Ze trok een vies gezicht.
iemand zijn die daar over klaagt,’ fluisterde hij in haar oor.
      ‘Misschien vindt je zus het ook wel vervelend om haar kleine broertje klef te zien doen,’ antwoordde ze met een plagerig grijnsje.
      Hij boog zich ietsje dichter naar haar toe zodat haar opa en oma het niet zouden horen en zei zachtjes: ‘Dan regelt ze maar een hotelkamer voor ons. Want na vandaag…’
      April trok aan zijn hand. ‘Fluisteren. Is. Onbeleefd.’
      Hij vouwde zijn handen om haar oren. ‘Maar niet alles is voor jouw oortjes bestemd, kleine.’
      Gierend van de lach probeerde ze zich uit zijn greep te bevrijden. Juan lachte zachtjes terwijl hij in de richting van de tafel liep. Hij zag dat June’s familie zich naar het gelach toedraaide en voelde zich gezegend toen hij hun warme blikken zag.
      Dit gezin – het voelde als een geschenk. En hoe hard hij zich ook op andere plekken had geprobeerd thuis te voelen, hier leek het inmiddels vanzelf te gaan. Zelfs haar opa en oma leken niets op hem tegen te hebben.
      Hij zakte op een stoel neer en gaf June een dankbaar kneepje in haar hand toen ze naast hem ging zitten. Ze gaf hem zo veel meer dan ze beseffen kon.

De treden kraakten toen Juan naar boven liep. Michelle had gezegd dat Emilio op zijn kamer was en hij kon zich niet voorstellen dat zijn vriend Jordy daarmee naartoe genomen had – en dat zijn moeder het hem niet zou zeggen. Op de deur kloppen kwam niet in hem op en hij zwaaide de deur open.
      Emilio zat sit-ups op de grond te doen, maar ging rechtop zitten toen hij Juan zag. Zweet glansde op zijn voorhoofd en ontblote bovenlijf en met grijns floot Juan plagerig.
      ‘Zo, voor wie ben jij die spieren aan het kweken?’
      Tot zijn verbazing zag hij een gloed over Emilio’s wangen trekken. ‘Uh, niemand,’ mompelde hij.
      ‘Ja ja…’ Juan plofte op zijn bed neer. Toen Emilio overeind kwam en naar een shirt reikte, zag Juan een grote blauwe plek vlak boven zijn heup, en vlak daarna viel hem een grote plek op zijn bovenarm op.
      ‘Fuck wat heb jij gedaan man?’ Hij stond op, greep zijn vriend bij zijn bovenarm en bekeek bezorgd zijn rug. Toen het te donker was om wat te zien, legde hij een hand tegen schouder en draaide hem naar het licht toe. Ook op zijn rug telde hij drie donkere plekken.
      ‘Ach het is niks.’ Emilio keek hem niet aan.
      Voor Juan het doorhad, had hij zijn vriend bij zijn kin gepakt om hem aan te kijken, zoals zijn broer altijd deed wanneer hij iets verborgen probeerde te houden. Een beschermingsdrang die hij nog niet vaak ervaren had, kwam opzetten. ‘Heeft iemand je geslagen?’
      Emilio staarde hem een paar lange tellen aan. Zijn ademhaling haperde en op hetzelfde moment besefte Juan dat het niet echt een slimme actie van hem was om hem zo beet te pakken als hij eerder vandaag inderdaad een aframmeling had gekregen.
      Net toen Emilio zijn hoofd wilde wegtrekken, liet Juan al los. ‘Wie was het? Iemand van school?’
      ‘Alsof ik me fucking in elkaar zou laten rammen,’ viel hij opeens uit, en hij keek Juan met een boze frons aan. ‘Denk je dat ze m’n kop zo mooi zouden vinden dat ze die zouden overslaan?’
      Juan haalde zijn schouders op. Wist hij veel. Misschien wilden ze niet dat iemand erachter kwam. Hij wist dat lang niet iedereen gecharmeerd was van zijn vriend en dat hij vaak genoeg bij knokpartijen betrokken was geweest. ‘Hoe kom je er dan aan?’
      ‘Ik heb gepaintballd man. Dat is alles.’ Hij trok zijn shirt over zijn hoofd, maar vermeed nog steeds zijn blik. ‘Je doet alsof je m’n fucking ma bent.’
      Een beetje ongemakkelijk liet hij zijn handen in zijn zakken glijden. Misschien had hij inderdaad een beetje overdreven gereageerd. Het zat hem niet lekker dat zijn broer nog steeds een bont en blauw gezicht had, iedere keer dat hij hem bezocht, zonder dat hij er iets tegen kon doen. Het laatste wat hij wilde, was dat zijn beste vriend hetzelfde onderging. Hij had echter geen zin om zijn verontschuldigingen aan te bieden – inmiddels begreep hij ook wel waarom zijn vriend zo ontwijkend had geantwoord.
      ‘Jordy en jij hebben dus gepaintballd. Nog meer?’
      Emilio’s kaak verstrakte. ‘Die fucking hoer heeft het tegen June gezegd. Ik zei nog zo dat ze d’r bek moest houden.’
      ‘Het zijn meiden. Natuurlijk zeggen ze het tegen elkaar als ze een date hebben. Mij mag je het ook best vertellen hoor.’
      ‘Het was geen date,’ gromde Emilio. ‘Het was gewoon… weet ik veel. Ik verveelde me de pleuris. Jij hebt toch nooit tijd.’
      ‘We hebben eergisteren de hele dag in het park rondgehangen,’ protesteerde Juan, die niet snapte waar deze sneer opeens vandaan kwam. ‘Weet je, het is oké hoor als je haar aardig vindt – als je haar leuk zou vinden. Daar hoef je heus geen excuus voor te bedenken.’
      ‘Doe niet zo idioot. Natuurlijk vind ik haar niet leuk. De enige reden dat ik met haar meeging, is omdat zij toch alles betaalt.’
      Juan grinnikte. ‘Kom op, een maand geleden zou je nog niet met haar over straat zijn gegaan als je er honderd dollar voor kreeg. Je vindt haar gewoon leuk gezelschap. Kom op man, ik ben je beste vriend en ik heb je ook nog eens met haar opgescheept. Je kan heus wel tegen mij zeggen wat je echt van haar vindt.’
      ‘Ik vind haar een lelijke, schreeuwerige aandachtsgeile hoer.’
      ‘Dat is de definitie van jezelf, weet je.’ Hij grijnsde toen zijn vriend hem een dodelijke blik toewierp. ‘Doe niet zo opgefokt man, ik maak maar een geintje.’
      Juan liep naar het raam toe, hees zich op de vensterbank en stak een sigaret op.
      Ergens had hij het gevoel dat Emilio pas eerlijk durfde te zijn als Juan ook open was, en hij kwam zijn belofte na. ‘We zijn vandaag verder gegaan dan zoenen. June en ik.’
      Emilio hees zich naast hem op de vensterbank en pakt een sigaret van hem aan. ‘Hè hè.’ Hij toonde Juan een grijns, maar op de een of andere manier ontbrak het hem aan het gebruikelijke enthousiasme. Hij vroeg zich af wat er echt in zijn hoofd omging, maar had geen flauw idee hoe hij dat eruit zou moeten krijgen.
      ‘Heb je haar naakt gezien?’
      ‘Wat? – Nee man. Jij slaat echt tien stappen over.’
      Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik sla altijd de saaie stappen over.’
      ‘Het was niet saai – helemaal niet.’
      Emilio gniffelde zacht en leunde naar achteren. ‘Oké jongen. Je hebt dus nog niets gezien. Wel gevoeld? Of was het June die op ontdekkingstocht was?’
      Tot zijn ergernis merkte Juan dat hij weer een kleur kreeg. Ging ze maar eens op ontdekkingstocht… ‘Ik heb haar borsten gevoeld… gekneed.’
      ‘Lagen jullie op bed ofzo?’
      Juan aarzelde. Hoewel Emilio altijd al zijn avonturen in bed in geuren en kleuren vertelde, vond hij het zelf een beetje ongemakkelijk om die details te delen.
      ‘We zaten ergens aan het water, beschut tussen bomen. Ze zat met haar rug tegen me aan.’
      Emilio knikte langzaam. Hij had geen idee waarom, maar hij kreeg het gevoel dat Emilio de beelden aan het visualiseren was en voelde zich daar niet echt prettig over.
      ‘En toen? Deed je het gewoon?’
      Juan aarzelde opnieuw. Een deel van hem wilde vertellen hoe het was gegaan – hij vond het onwijs opwindend dat ze het had getekend. Het was een kant van haar die waarschijnlijk niemand kende – maar juist daarom besloot hij het toch voor zichzelf te houden. Het was iets tussen hen, en hij was bang dat Emilio er eens een opmerking over zou maken tegen June en dat hij het hele tekenblok daarna nooit meer zou zien.
      ‘Zij leidde mijn handen onder haar shirt,’ loog hij. ‘Het was… sexy.’
      ‘Jij vindt het zelfs nog sexy als ze gaapt.’
      Juan rolde met zijn ogen en schopte tegen zijn schoen. ‘Ga je me nog vertellen hoe de date echt was?’
      ‘We hebben gepaintballd. Ze was er fucking slecht in.’
      ‘Aan die blauwe plekken te zien was jij anders ook geen ster,’ grijnsde Juan. ‘Ga je het nog een keer doen? Als ze het weer vraagt?’
      Emilio haalde zijn schouders op. ‘Ik zie wel.’ Hij blies een wolk rook uit en staarde even naar de lucht. ‘Ik weet niet wat ik van haar vind,’ zei hij na een tijdje. ‘Soms is ze wel oké, hebben we best goeie gesprekken. Maar soms is ze fucking irritant en wil ik alleen maar dat ze opdondert.’
      Juan verbeet een grijns. Het was alsof Emilio zichzelf omschreef. ‘Ach, na een tijdje leer je je irritatie wel te negeren.’
      De ander snoof. ‘Doe nou niet alsof er straks een double wedding gaat komen. Dat ik haar oké vind wil niet zeggen dat ik behoefte heb om iets anders met haar te doen dan haar geld uit te geven. Kom op zeg. Ik neuk nog liever die moddervette vriendin van d’r dan haar. Zelfs een plank heeft nog meer figuur.’
      ‘Mm. Ik moet het nog zien.’
      Emilio trok zijn wenkbrauwen. ‘Wat? Wil je dat zien?’
      Hij rolde met zijn ogen. ‘Nee, we hebben niet allemaal de behoefte om ons in te beelden hoe onze vrienden seks hebben.’
      Emilio toonde een onbeschaamde grijns. ‘Ik kan er ook niets aan doen dat jullie meer chemistry hebben dan twee pornosterren.’
      Een beetje sceptisch keek Juan hem aan. ‘Ik dacht dat je ons niet bij elkaar vond passen?’
      Zijn vriend haalde zijn schouders op. ‘Vond ik in het begin ook niet. Tot ik jullie zag zoenen. Ik zou geen nee meer tegen haar zeggen.’
      ‘Nou, dat is fijn om te weten,’ antwoordde hij sarcastisch. Gelukkig zou zij wel nee zeggen. Toch was hij blij met deze woorden – het luchtte hem op dat behalve Mateo nu ook Emilio had toegegeven dat June iemand was waar hij trots op mocht zijn. Zelf wist hij dat allang, maar het deed hem goed dat anderen het ook inzagen. ‘We gaan een paar dagen naar m’n zus, vanaf morgen. Ik had nog een ticket over nu Mateo niet mee kon. Dus als je verveelt denk ik dat je er nog maar een date met Jordy tegenaan moet gooien.’
      Emilio’s gezicht betrok. ‘We hebben het al een jaar over samen een city trip doen en nou ga je met June?’
      ‘Ik ga naar mijn zus,’ herhaalde hij. ‘En die heeft een hekel aan je.’
      Hij rolde zijn ogen. ‘Ach daar is ze nu toch weleens overheen?’
      ‘Dat je uit haar kledingkast stapte toen zij zich aan het omkleden was? Daar heeft ze een trauma aan overgehouden.’
      ‘Ik was tien! We deden verstoppertje! Hoe kon ik weten dat je zus dat het beste moment vond om in haar ondergoed te gaan dansen?’
      Zijn verongelijkte gezicht maakte Juan aan het grinniken. Of Luna het hem echt nog kwalijk nam, wist hij niet, maar dat ze hem een vervelende klier vond, had ze hem maar al te vaak toegesnauwd.
      ‘Misschien moet je ook eens in je ondergoed voor haar dansen. Zodat jullie quitte staan, weet je wel.’
      Emilio kneep zijn ogen tot spleetjes. ‘Je zit me eerst aan die blauwharige troela te koppelen en nu wil je dat ik je zus naai? Ben je op je hoofd gevallen ofzo. Wat wordt het straks? Je broer een fucking lapdance geven?’
      Grijnzend nam Juan een trek van zijn sigaret. ‘Liever hem dan mij.’
      ‘Het zou waarschijnlijk de enige manier zijn waarop jij überhaupt aan een lapdance kwam,’ snoof Emilio. ‘Je liefje moet dat woord waarschijnlijk eerst in het woordenboek opzoeken en daarna rent ze vast weg. Zelfs een bezem beweegt nog sensueler.’
      Juan zat te goed in zijn vel om zich beledigd te voelen. Hij leunde naar achteren en sloot zijn ogen even, terwijl hij zich voorstelde hoe dat zou zijn. June die sexy om zijn stoel heen danste, op zijn schoot neerzakte en hem verlegen aankeek – en daarna langzaam haar remmingen losliet.
      ‘Waarschijnlijk wel als jij op die stoel zat. Maar als ze bij mij is… dan gaat dat vanzelf man. Alsof onze lichamen een eigen taal spreken.’ Hij wiebelde met zijn wenkbrauwen.
      Emilio’s kaak spande zich aan, en Juan zag jaloezie in zijn blik flikkeren. Hij grijnsde er inwendig om. Zijn vriend mocht dan wel doen alsof hij June niets vond, maar Juan voelde aan dat hij stiekem wenste ook zo’n band met iemand te hebben.
      ‘Misschien een idee voor je volgende date met Jordy,’ zei hij met een grijns. ‘Een lapdance workshop. Misschien voel je zelf dan ook die chemistry die ik overduidelijk zie.’
      Emilio’s ogen schoten vuur. ‘Hou je fucking bek.’
      Lachend doofde Juan zijn sigaret. ‘Ik ga m’n koffer inpakken. Ga die workshop doen joh. De blik op haar gezicht is waarschijnlijk onbetaalbaar.’ Hij stond op. ‘Al betwijfel ik of je de ballen hebt om zoiets te doen.’
      Zoals verwacht, schoot Emilio’s kin provocerend omhoog. ‘Wat? Denk je dat ik het niet durf?’
      ‘Nee, ik denk het niet nee.’ Hij probeerde een tevreden grijns te verbloemen. ‘Maar bewijs me gerust mijn ongelijk.’

Reacties (3)

  • VampireMouse

    Hahahaha heerlijk!!!! Ben benieuwd of hij het gaat doen!

    1 jaar geleden
    • Croweater

      Haha waarschijnlijk als ze er een weddenschap van maken maar ik denk nog na over een prijs :')

      1 jaar geleden
    • VampireMouse

      Gehehehe. Succes!
      Ja die gasten slaan een weddeschap vast niet afxD

      1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Hahaha go Juan

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Doe niet zo idioot. Natuurlijk vind ik haar niet leuk.


    Oké, hij vindt haar leuk.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen