Juice kwam overeind. Hij kneep zijn vingers zo stevig samen dat ze pijn deden. Een kille haat vlamde door zijn lijf, waardoor hij hard uitademde. ‘Waar haal je het gore lef vandaan om hier je kop te laten zien?’ snauwde hij.
      Hoewel de razernij van hem afspatte, deed ze geen stap naar achteren. Met hangende schouders staarde ze hem aan. ‘Ik vind het zo erg Juice.’ Met haar handen veegde ze langs haar ogen.
      ‘Je vindt het erg?’ gromde hij. Meer woede laaide op in zijn borstkas en hij stapte dichter naar haar toe. ‘Je vindt het erg?? Als je het écht erg had gevonden, had je allang aan een boom gehangen!’
      Ze kromp in elkaar toen hij tegenover haar stond en haar bovenarm vastgreep. Meer tranen rolden over haar wangen. ‘Ik kon het niet,’ snifte ze. ‘Het voelde als een te makkelijke uitweg. En ik dacht – ik dacht niet dat ze zou willen dat ik stierf. Ik hoopte – ik hoopte dat ze me ooit zou vergeven.’
      Juice wilde niets liever doen dan haar keel dichtknijpen, dan alle leven uit haar slaan. Diep vanbinnen wist hij echter dat dat niet de manier was – en zeker niet hier op een kerkhof. Hij was niet de enige die gerechtigheid wilde.
      ‘Waarom zou ze je in godsnaam ooit vergeven,’ snauwde hij. ‘Het is jouw schuld dat onze dochter dood is. Het is jouw schuld dat ze zelf dood is!’ Tranen van onmacht sprongen in zijn ogen.
      ‘Ik wist niet – ik wist niet dat ze zwanger was.’ Cherry begon nog harder te huilen.
      Hij gaf er geen moer om. Hij verafschuwde haar tranen – ze had het recht niet om te janken. Het was verdomme haar schuld, zij had Dana naar Maddox toegebracht.
      ‘Het spijt me Juice,’ snikte ze. ‘Het spijt me zo.’ Haar haren plakten tegen haar gezicht en ze zakte door haar knieën. ‘Het spijt me zo.’
      Wiegend op de grond bleef ze zitten.
      Het kostte Juice de allergrootste moeite om haar niet in haar gezicht te trappen. ‘Wat heb ik aan je spijt, hmm? Aan die fucking krokodillentranen van je? Krijg ik ze daarmee terug? Nou?’ Hij greep haar bij haar haren en rukte haar hoofd naar achteren. ‘Nou? Krijg ik daar mijn meisjes mee terug!’ Hij spuugde een klodder speeksel in haar gezicht. ‘Wat de fuck doe je hier, stomme hoer? Ik heb je gezworen dat ik je zou vermoorden als ik je ooit nog zou zien. Dacht je dat dat bluf was?’
      Ze gilde toen hij haar aan haren overeind trok.
      ‘Maddox zal ik nooit te pakken krijgen, maar het zal me in ieder geval een klein beetje genoegdoening geven als ik m’n mes in jouw buik ram.’
      Snikkend wiebelde ze op haar benen. ‘Alsjeblieft Juice,’ fluisterde ze. ‘Laat me alsjeblieft heel even aan haar graf zitten. Laat me alsjeblieft afscheid van haar nemen. Ik weet dat ik een gruwelijke fout heb gemaakt, dat het nooit meer valt recht te zetten. Maar ik – ik moet haar vertellen hoeveel het me spijt. Voor als – voor als haar ziel hier nog ronddoolt en geen rust kan vinden vanwege wat ik heb gedaan.’
      Met een zucht duwde Juice haar van zich af. Ze viel op haar knieën in het grind en kroop huilend naar het graf toe. Voorovergebogen bleef ze daar zitten. Haar schouders schokten, haar lippen prevelden woorden die hij niet kon verstaan.
      Met een stalen gezicht keek Juice toe, zijn hand vlak bij het pistool achter zijn broekband. Als ze probeerde weg te komen, zou hij haar neerschieten. Deze keer zou Dana gerechtigheid krijgen – hoe dan ook.

Cherry deed geen poging om weg te komen. Misschien had ze ook wel geweten welk lot haar boven het hoofd hing. Het maakte Juice iets rustiger.
      Na een lange tijd kwam ze overeind. Ze keek om zich heen en haar ogen bleven op het grafje ernaast hangen. ‘Jullie dochter,’ zei ze zacht. ‘Wat is er gebeurd?’
      ‘Wat dénk je dat er is gebeurd?’ gromde hij.
      Ze haalde trillerig adem en veegde weer langs haar wangen. ‘Ik had – ik had nooit verwacht dat hij zó ziek in zijn hoofd was.’
      Haar woorden maakten hem misselijk. ‘Wat er tijdens jullie kerstdiner gebeurde was nog niet overtuigend genoeg?’
      Ze boog haar hoofd en zei niets meer.
      Juice greep haar bovenarm vast. ‘Ik breng je naar het clubhuis. Als je het waagt om van mijn motor af te springen, schiet ik je door je hoofd.’
      Cherry knikte gedwee. ‘Ik heb geen plaats om naartoe te gaan. Al heel lang niet meer.’
      Juice kon geen greintje medeleven opbrengen. Hoe ze de afgelopen twee jaar was doorgekomen, interesseerde hem geen bal. Hij liet haar los toen hij ervan overtuigd was dat ze niet zou wegrennen en ze liepen naar de parkeerplaats toe.
      ‘Hebben jullie – hebben jullie ooit wat van Kip gehoord?’ vroeg ze zacht.
      Juice keek vluchtig opzij. ‘Hij is terug.’
      Ze sperde haar ogen open. ‘W-wat?’
      Hij gaf geen verdere uitleg. Dat ze hij zich haar niet meer herinnerde, zou ze snel genoeg te weten komen. Stilletjes ging ze achter op zijn motor zitten. Haar handen beefden tegen zijn heupen.
      ‘Gaan jullie me vermoorden?’ vroeg ze kleintjes.
      ‘Het liefst ros ik meteen een kogel door je harses,’ antwoordde hij grimmig. ‘Maar ik sta net weer met ze op goeie voet. Dus we gaan het volgens de clubregels doen en als ze er niet mee instemmen, dan vind ik wel een andere manier om gerechtigheid te krijgen.’ Hij startte zijn motor. ‘Dus ja. Je miserabele leventje is binnenkort voorbij.’

Reacties (4)

  • NicoleStyles

    haha net als iedereen hier was ik Cherry ook vergetenxD
    Misschien moet juice maar ff een klasje anger management nemen ofzo;)

    2 maanden geleden
  • EvaSalvatore

    ik was dat k*t konijn vergeten.... i dooontttt likeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee her

    maar snel verdeeer!!

    2 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik zag dat het Cherry was en het was echt zo'n "oh ja, natuurlijk!" moment.

    Jezus, Juice. Je slaat wederom weer een beetje door. En met een beetje bedoelt ik: echt heel erg.

    2 maanden geleden
  • VampireMouse

    Oja.. Die hebben we ook nog....
    Tja.. Ik snap Juice.. Niet goed natuurlijk.. Maar snap hem wel....

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen