Foto bij 44

So I'm moving on, letting go
Holding on to tomorrow
I've always got
The memories while I'm finding out who I'm gonna be
We might be apart but I hope you always know
You'll be with me wherever I go
Wherever I go

Danielle van Bakel





Met trillende handen stopte ik het opgevouwen lijstje in het voorleesboek van mijn jongens, Ravenna las graag voor uit dit boek, het was haar favoriete voorlees boek toen zij jonger was, de kaft was versleten en de bladeren waren geel, maar de jongens waren net zo gek op het boek als dat mijn zusje was, nachtenlang kon ze luisteren naar de verhalen uit het boek, waarschijnlijk is zo haar liefde voor schrijven ontstaan en ik wist dat Ravenna stiekem hoopte dat mijn jongens er op deze manier ook een onvoorwaardelijke liefde zouden gaan krijgen voor lezen en schrijven net als hen tante, ik kreunde gepijnigd toen er opnieuw een steek door mijn hoofd heen schoot, mijn lichaam was het gevecht met zichzelf aan het opgeven, en alhoewel ik keer op keer weggestuurd werd bij de dokter, leek het niet weg te ebben, enkel erger te worden, toch werd ik telkens afgescheept met: 'het is maar een griepje.' en 'goed uitzieken.'
''Lieverd, de telefoon gaat, ik gok je kleine zusje en onze jongens.'' ik stond op bij het horen van de stem van mijn man, ik blikte nog één keer op het voorlees boek wat ik op bed had neergelegd in het volle zicht, ik klampte mijzelf vast aan de spijlen van het bed, mijzelf omhoog trekkend met al het kracht wat ik nog kon vinden. Ik voelde me beroerd, zo en zo beroerd.
Met een gespeelde glimlach liep ik naar beneden, voorzichtig tree per tree, mijn hoofd duizelde als een malle molen, maar ik negeerde het om mijn zusje en twee jongens te begroeten, en natuurlijk Harry de nieuwste aanwinst van het gezin.
''Hey jongens.'' riep ik overenthousiast toen mijn twee jongens in beeld verschenen, Vince zat op de schoot van Ravenna en Harry had Rayvin tussen zijn benen geklemd, aan hen gezichten te zien hadden ze het enorm naar hen zin.
''Rich, de jongens en Ravenna, kom.'' riep ik naar mijn man, die druk bezig was in de keuken met het maken van een vers kopje koffie. Immers was het kerstavond en eerlijk was eerlijk, het had nog nooit zo leeg gevoeld zonder mijn kinderen en kleine zus.
''Fijne kerstavond.'' hoorde ik mijn kleine zusje grinniken, terwijl ik naar haar keek bekroop een warm gevoel me, ik zag hoe ze Vince dichter tegen haar smalle lichaam aantrok, haar nek nestelend in zijn nekholte, waarnaar ze een kusje drukte op zijn wang, de liefde die ze had voor mijn kinderen gaf me enkel meer geruststelling, dat wat er ook zou gebeuren met mij, mijn kinderen zouden goed terecht komen.
Ik zuchtte zachtjes uit bij die gedachten. ''Jullie ook, hebben jullie het naar je zin gehad?'' vroeg ik in het algemeen maar vooral richtend op mijn zoontjes, de pijn dramde door mijn lichaam heen en het leek met de seconde erger te worden, maar door de drie stralende gezichtjes te zien van mijn jongens en mijn zusje leek de pijn toch wel een beetje verdraaglijk.
Mijn twee jongens begonnen door elkaar heen te ratelen, ik verstond er haast niets van, ik grinnikte zachtjes bij het zien van hen prethoofdjes, ratelend over de drukke dag die ze hadden beleefd en de cadeautjes die ze hadden gekregen.
Ik zag het gezichtje van mijn zusje vertrekken, haast alsof ze ergens mee zat.
''En jij Ravenna heb jij het naar je zin gehad?'' vroeg ik haar, haar reactie aftastend, ze knikte een enkele keer, iets te afwezig naar mijn zin, maar veel aandacht besteedde ik er niet aan, bang hen kerstavond te verpesten.
Mijn lichaam werd met de minuut zwakker, direct bekroop een schuldgevoel me, er was iets, ik voelde het, ik wist niet honderd procent zeker wat ik voelde, was het missen, was het angst, was het mijn lichaam zelf, één ding wist ik zeker, en dat was dat ik ze miste en ik wilde mijn jongens en zusje bij me hebben, vooral op kerstavond.
''Ik mis jullie.'' zuchtte ik uit, de frustratie en angst in mijn stem verborg ik door een grote glimlach op te zetten.
''Wij jullie ook.'' mompelde Ravenna, opnieuw afwezig.
Ik zag hoe Vince van de schoot van zijn tante afsprong, rennend naar de woonkamer gokte ik.
''Trusten mama en papa, tot snel.'' hoorde ik hem nog na gillen, ik gaf mijn zoontjes een luchtkusje en wenste ze welterusten, vervolgens blikte ik toen naar mijn zusje die ongemakkelijk heen en weer schoof voor het beeld, frunnikend aan haar wit blonde haren.
''Ga maar je kerstavond vieren meisje.'' murmelde ik zachtjes, haar een zwak glimlachje toewerpend, ik wist dat ze samen wilde zijn met Harry en de jongens, ik kon het haar niet kwalijk nemen. En daarbij was de pijn in mijn lichaam niet meer te verdragen en ik wist niet zeker hoelang ik dit toneelstukje nog kon volhouden zonder uiteindelijk in huilen uit te barsten.
''Dankje Daan, tot snel.'' het beeld werd zwart en de piepen vulde de woonkamer, ze had opgehangen.

Ik hing over het bed heen, mijzelf vastklampend aan de houten balk onder me, ik was me niet totaal bewust van de dingen die om me heen gebeurde, enkel dat Richard zijn handen om mijn middel geklemd had, in paniek roepend en gillend door het aanzicht wat hij had, ik zag er waarschijnlijk niet op en top uit, hangend over de rand van het bed, overgevend en kreunend als een zombie, enkele roezen hoorde ik op de achtergrond, maar het enige waar ik mij op dit moment mee bezig hield was mijn braaksel wat in golven uit mijn lichaam kwam, stoppen deed het niet.
''Ik bel de ambulance, ik bel de ambulance.'' hoorde ik Richard meerdere malen uitstoten, hij rende vol paniek de slaapkamer uit, mij achterlatend, vloekend en huilend hoorde ik hem rommelen, op zoek naar zijn telefoon, op zoek naar hulp, maar hulp zou al te laat wezen, ik wist dat het over was, mijn lichaam gilde het, mijn hart had het me toegefluisterd, dit zou mijn laatste avond worden.
Het braaksel voor mijn neus was gevuld met bloedstukken, het zag er niet goed uit.
''Lieverd, kun je staan.'' ik antwoordde niet, te zwak om überhaupt terug te antwoordden, hij hield de telefoon geklemd tussen zijn schouder en oor, mij over zijn schouder gooiend.
''Ja ik kom eraan, ik heb haar opgetild, ik kom zo snel mogelijk.'' hoorde ik hem hijgen terwijl hij me de trap afdroeg, zo snel als zijn voeten konden dragen, schoenen of een fatsoenlijke broek deed hij niet eens aan.
''Als ik moet wachten op een ambulance is ze dood, ik kom er verdomme aan, u heeft geen idee wat ze er allemaal heeft uitgegooid, zorg ervoor dat er dokters klaarstaan.'' bulderde hij door de telefoon heen.
Ik werd in de auto gegooid, ik klapte met mijn brakke lichaam op de achterbank, pijn deed het niet, alsof mijn hele lichaam gevoelloos was geworden, alles leek in slowmotion te gebeuren en ik leek me steeds minder bewust van de dingen die om mij heen gebeurde, alsof ik elk moment in slaap kon vallen.
Echter voelde ik geen angst, pijn of wat dan ook, slechts rust.. Rust, kalmte, vrede.
Ik wist dat dit ging gebeuren, hoe dan ook, mijn lichaam had het aangegeven en toch werd ik weggestuurd bij de huisarts.
''Breng haar naar de spoedafdeling, ze moet aan het infuus..''
''Ze gloeit, ze heeft koorts..''
''Houd haar hartslag in de gaten..''
''Haar gezicht is lijkwit..''
''Wacht meneer u kunt niet..''
''Waar is dokter. Josephine, roep meerdere dokters samen..''
''Kamer driehonderd..''
''Mevrouw, hoort u mij.. Mevrouw..'' ik werd lichtelijk door elkaar heen geschud, ik kreunde lichtjes, een teken gevend dat ik nog leefde, soortvan.
Direct werd mijn arm beetgegrepen en met een fractie van een seconde werd ik aan infuus gelegd, mijn lichaam choqueerde en mijn benen trilde na.
''Meneer.. U moet echt op de gang wachten.'' mijn man liep de kamer uit, huilend en vol paniek had hij zijn handen in zijn blonde haar gegraven, bang, doodsbang, dat was wat ik uit zijn gezicht kon opmaken.

''Richard..'' ik trok mijzelf kreunend omhoog, zijn ogen waren rood omringd, de tranen bleven rollen over zijn inmiddels vuurrode wangen.
Ik glimlachte zwakjes. ''Lieverd..'' verzuchtte ik liefkozend, hem aankijkend in zijn diepblauwe ogen, de diepblauwe ogen waar ik jaren geleden zo hard voor was gevallen.
''Danielle..'' mompelde hij, waarnaar hij in huilen uitbarstte, hij wist dat de situatie er uitzichtloos uitzag op het moment, hij moest enkel afwachten wanneer, hij kroop op het bed zijn hoofd op mijn schoot neergelegd. Hij klampte zichzelf vast aan de dekens huilend en mijn geur opsnuivend. Waarschijnlijk zat zijn gevoel goed en wist hij dat het vroeg of laat tot een eind zou komen. Ik had hem nog nooit zo zwak gezien, zo overstuur.
''Danielle, blijf bij me.'' smeekte hij op hopeloze toon, zijn vingers verstrengelend met de mijne, hij kuste mijn trouwring een enkele keer.
Hij blikte op mijn armen, slikkend vroeg hij me.
''Lieverd wat zijn die vlekjes, wat is dit..'' hij sloot zijn vingers om mijn pols heen, de vlekjes in zich opnemend, ik leunde naar voren om te kijken wat hij precies bedoelde, ik had geen vlekken gezien bij mijzelf, toen ik de vlekjes zag wist ik dat het voorbij was.
Hij drukte in paniek op het knopje wat zich naast mijn bed bevond, de zuster roepend vol paniek. Richard, wist net zo goed als dat ik dat deed, dat het foute boel was.
Een vlaag rust trok over mijn zwakke lichaam heen, enkel de gezichtjes van mijn kinderen kon ik voor me halen, derest van mijn gedachten leken af te brokkelen als een droge boterkoek, flitsen uit mijn leven vlogen voor mijn ogen, waarbij er één toch de tranen in mijn ogen lieten lopen, de geboorte van mijn kleine zusje Ravenna, het leek de dag van gisteren dat ik haar voor het eerst in mijn armen hield, zo trots was ik, de grote zus, het kleine meisje wat zo'n grote impact had weten te maken op mijn leven, desondanks ze het me ook vaak genoeg moeilijk had gemaakt, ik was gek op haar.
En ik zag dat mijn kinderen precies hetzelfde effect hadden bij haar, bang om dood te gaan was ik niet meer.
Ik wist dat mijn kinderen goed terecht zouden komen en dat Ravenna ze met open armen zou opvangen en lief zou hebben, ze zou mijn kinderen opvoeden alsof ze van haar waren, doch op een manier dat ze mij in herinnering zou houden, ze had een brandende, vurige en vooral gepassioneerde liefde voor mijn kinderen en ik genoot ervan haar zo te zien genieten van hen.
Het had me veel rust gebracht wetende dat mijn kinderen zo'n goed effect op haar hadden en haar keer op keer uit de put wisten te trekken.
Echter was het enige wat me een beetje bang maakte, de pijn die ik Ravenna zou gaan geven, maar ik wist dat mijn kinderen de magie hadden haar weer te laten inzien hoe mooi het leven kon zijn, met en zonder mij.
''Bloedvergiftiging..'' hoorde ik Richard huilend herhalen, ik zuchtte uit mijn man aankijkend in zijn blauwe ogen, ik had hem nog nooit zo gebroken gezien, hij leek totaal in te storten.
''Ik houd van je.'' piepte ik door mijn tranen heen, het deed me pijn hem zo te zien, ik trok mijzelf omhoog zijn handen stevig beetpakkend.
''Nee Danielle, je gaat niet dood, je blijft bij me hoor je dat.'' ik schudde mijn hoofd enkel, hem een zwak glimlachje toewerpend.
''In het voorleesboek van de jongens, zit een lijstje.. Ravenna moet die zien.'' bracht ik er met moeite uit, mijn lichaam was echt op.
De zusters klikte mijn bed los van de wand, verschillende dokters stormde de kamer binnen, me begeleidend naar de gang, ik had geen idee waar ik heen zou gaan.
Richard greep mijn hand stevig beet, huilend keek hij me aan, zijn kaken waren verstrakt en snikken vulde de kamer.
Ik kon alleen maar glimlachen.
''Laat Ravenna voor mijn jongens zorgen..''
''Laat Ravenna voor mijn jongens zorgen..''
''Voor mijn jongens..''
Mijn laatste zucht, zuchtte ik uit met een tevreden glimlach.
Mijn jongens zouden goed terecht komen, en dat was alles wat ik wilde
Ik zou Ravenna nooit in de steek laten, ik was uitgespreid over haar leven..
Als stukjes confetti.








---







Dankjewel voor het lezen, het is een iets korter stukje dan normaal, hoop dat dat niet erg is!
Doeidoei!

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen