Na een mooie vakantie en een week zomerkamp weer een hoofdstuk voor jullie

Op één van de velen avonden word mijn verdriet, gemis en alles teveel. De gedachten om mijzelf pijn te doen en dat het beter is zelf maar weg te zijn komt steeds vaker voorbij. Het begint dagelijks een probleem te vormen. Bij alles denk ik na. Hij kan dit niet meer doen, dit is oneerlijk als ik gelukkig ben. De ouders zijn niet gelukkig, dus ik mag dat ook niet.

Tegelijk ter tijd word ik op de feiten gedrukt dat ik moet genieten van het leven. Dit omdat het zo voorbij kan zijn en ik op deze manier mooie momenten kan gaan beleven met mensen die voor mij veel betekenen. Mooie herinneringen maken voor later. Thuis hebben we het regelmatig over de dood. Serieus of grappend, maar het komt vaak langs.

Ik besluit dan ook mijn dagboek een nut te geven. Ik heb er nooit echt in geschreven, het sleuteltje ligt dan ook altijd in het slot. Daarom heb ik daar nu mijn wensen in op geschreven. Muziek wat ik mooi vind, dingen die ik zou willen dat mensen voor mij doen, maar ook dat ik graag wil dat er bier gedronken word, lekkere hapjes word gegeten en misschien wel gewoon een groot carnavalsfeest. Dat is namelijk mijn lievelingsfeest het hele jaar door.

Naast mijn wensen staan hierin ook al mijn wachtwoorden. Van Email tot Quizlet. Zelfs een uitleg dat ze bepaalde mensen een berichtje moeten sturen, mocht het zover zijn. Wij hebben namelijk ontdekt dat als je overlijd al die vingerafdruk scans heel onhandig zijn. De laptop van Thijs is nog altijd onbereikbaar doordat er een code op staat die niemand kent en dus zijn er vele foto's kwijt. Dit is iets wat niemand van ons wilt dus naast simpele vingerscan hebben we ook gekozen om een wachtwoord te kunnen gebruiken.

Dit zijn dingen waar je ineens bij stil staat en waar je misschien zelf nu ook eens stil bij kunt staan. Kunnen jou dierbare bij spullen die voor jou veel betekenen? Kunnen zij iemand namens jou bedanken die zij niet kennen op een site?

Verder sta je nu bewust stil bij dierbare en feesten. Ik probeer ervoor te zorgen dat ik nooit met ruzie naar bed of weg ga. Want stel dat iemand weg gaat en nooit meer terug komt.

Naast dat af en toe dit bewust zijn ook goed is, werd het obsessief. Als iemand om half 6 thuis zou komen en er 5 over half niet was, had ik paniek. Scouting kampen die ik altijd vol plezier beleefde, werden een ramp. Nachten met paniek aanvallen en huilbuien ongeacht of het 2 of 7 nachten van huis was. Ik moest 3 keer in een week bellen en elke dag een berichtje. Ik was mijzelf niet meer.

Tijdens een gesprek met mama gaf ik in een vlaag van boosheid en wanhoop dan ook aan dat het niet eerlijk was. Waarom hij, waarom was ik niet dood.

Mijn moeder schrok hiervan en we besloten dat het klaar was. Het had lang genoeg geduurd en ik had hulp nodig.

Reacties (1)

  • Necessity

    Oh jemig, wat is dit diep voor jou gegaan. Wat heftig voor je zeg. Heel veel sterkte

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen