De tijdspad van mijn therapie is denk ik 5 maanden geweest. Echter kan ik het vrij kort omschrijven gezien ik niet op elk detail even diep wil ingaan.

Een spannend moment, de afspraak met de therapeut. Mijn therapeut was een fijne vrouw in een klein kamertje bij haar thuis. In ons eerste gesprek bleek al gauw dat er meer deuren open waren dan verwacht.

Mijn opa overleed toen ik 4 was. Ik heb dit nooit echt kunnen verwerken, deels omdat ik het niet helemaal begreep en deels omdat ik anderen niet wilde kwetsen en dus er stil over was. Ik heb tot aan het middelbaar brieven geschreven in het geheim aan mijn opa, heb nooit meer zijn plekje bezocht.

Daarnaast komt erbij dat ik op het middelbaar een beetje allemansvriend was. Op zich goed maar in het 2e jaar ging mijn beste vriendin plots naar Londen en was ik weer alleen. Uiteindelijk kreeg ik een nieuwe vriendin maar die heeft mij een beetje naar de duistere kant getrokken. Zij had het vaak over de dood en we werden wat gepest en genegeerd.

Dan komt het ongeluk er nog bij en het feit dat ik mijzelf weg cijfer. Ik deed alles voor een ander omdat zij er gelukkig van worden/ werden en niet omdat ik iets wilde doen.

Door deze combinatie had ik een erg laag zelfbeeld gekregen. Dus hoewel ik verwachtte over het ongeluk hulp te krijgen, kwam er een hele lading extra bij die ik niet verwacht had. De eerste sessies leerde ik veel over mijzelf. Wie ben ik, wie was ik voor heen, wat vind ik belangrijk, welke mensen betekenen wat voor mij, welke hobby's heb ik etc. Ik heb hier mijzelf wel beter leren kennen en geleerd om grenzen aan te geven. Mijn grootste leerpunt was, leren hoe om te gaan met mijn emoties. Deze mogen er namelijk zijn en hoewel ik eerst alles in mijn kamertje stopte leerde ik dat ik mocht huilen.

Dit was ineens erg gek waardoor de huilbuien op de gekste momenten langs kwamen dus moest ik leren aan te geven wat ik voelde en dan op bepaalde momenten hieraan toe te geven.

Daarnaast zijn we begonnen met mijn grootste angsten, dus hoe ik reageer als iemand later komt. Dit was best heftig en ingrijpend.

Ook leerde ik mijn gedachten te controleren. Ik ben een denken, heb genoeg fantasie en in die 5 minuten te laat, valt er genoeg wat door je heen gaat. Ik heb mijn gedachten de boze aap genoemd en heb geleerd dat ik de baas over hem ben. Mijn aap mag best denken en zeggen wat hij denkt, maar ik beslis waar ik op in ga en hoe ik op dingen reageer. Dit hoeft mijn aap niet meer te doen, dit doe ik.

Tot slot kreeg ik ook EMDR-therapie. Dit is een trauma verwerkingstherapie op basis van geluid, beweging en gevoel. Dus een pen/ vinger volgen van links en rechts, tikjes op je benen van links naar rechts of tik geluiden op je oren. Je bepreekt van te voren waar je je op gaat focussen en tijdens die geluiden moet je je daarop focussen alsof je terug gaat in de tijd. Dan geef je op de momenten aan wat je voelt of denkt en dan ga je daarop in. Net zo lang tot je gevoel er niet meer negatief bij is.

Dit is heel heftig omdat je alles terug moet beleven, alle momenten die je graag verdringt.

Reacties (1)

  • Necessity

    Het klinkt alsof je hier best een paar goede dingen geleerd hebt. Dat gevoelens er mogen zijn, wie je bent. Maar ook hoe je om kan gaan met je gedachten, en van EMDR hoor ik ook veel goede verhalen. Het klinkt wel als een enorm heftig traject, maar ik hoop dat dit je wel iets geholpen heeft (:

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen