Foto bij H33: Vraag en antwoord ~ Nick

Wantrouwig keek ik naar Khana terwijl ze heel ongemakkelijk wat heen en weer bewoog. Hoe kwam het dat ze die elfen kende? Had ze soms al ervaring met elfen of zo? Misschien nog belangrijker: waarom heeft ze hierover niets tegen mij gezegd? Ze wist tenslotte toch ook wie ik echt was, dus waarom? De elfen merkten de ongemakkelijke sfeer rond Khana op en Baruhelma vroeg: “Khana, is alles in orde? Hoe gaat het trouwens met Mathilda?” Meteen kromp Khana wat ineen bij die naam en er stond een droevige blik in haar ogen. “Ze is er niet meer, twee weken geleden is ze overleden”, zei ze toen zacht en Baruhelma keek haar aan met een blik vol medelijden. Ze wandelde naar Khana toe en legde haar hand op haar schouder terwijl ze zei: “Je hebt haar nog gezien, dat is al veel waard.” Toen liet ze haar los en draaide zich om naar de groep nomadenelfen die naar ons toe waren gekomen. “Aa’re esta e’seere. Moge ze in vrede rusten”, zei ze toen duidelijk en de hele groep herhaalde de eerste woorden. Toen draaide ze zich om naar mij en gooide een klein flesje, die ik behendig opving. “Drink dit om je hand sneller te laten genezen, je zult je beide handen nodig hebben”, zei ze en ik fronste.

Toen richtte ze zich naar zowel Khana en mij en zei: “Egypte is een gevaarlijk land voor degenen die het niet kennen. Zoals je waarschijnlijk al hebt gemerkt Nick, zijn er plaatsen waar jouw krachten niet werken. Oude spreuken en beschermingen neutraliseren jouw krachten, zodat je op het niveau van een normale mens komt te zitten. Vertrouw dus niet op wat je hebt, maar op wat je kan. Mocht je willen transformeren, hou er dan rekening mee dat je op die bepaalde plaatsen vast kunt komen te zitten in jouw gedaante. Khana, let op met de wezens hier. Ze zullen Nick nog accepteren omdat hij altijd die vreemde uitstraling zal behouden, maar jij hebt daar niets van. Wees voorzichtig, allebei. Onlangs hebben de mensen ook nog een soort poeder ontwikkelt die ook krachten kan neutraliseren, wat alles nog extra moeilijk kan maken. Nu dit is gezegd, wens ik jullie nog veel succes met jullie opdrachten. Wij keren terug de woestijn in, dus dit zal de laatste keer zijn dat we elkaar zien. Moge het lot jullie gunstig gezind zijn.”

Khana en ik knikten en Baruhelma tikte met twee vinger tegen haar hoofd, waarna de rest van de elfen dat ook deden. Ik zag hoe Khana praktisch automatisch hetzelfde terug deed, wat mij nog meer deed fronsen. Straks ging ik haar nog wel ondervragen hierover… Terwijl de nomadenelfen de nacht in verdwenen, kwam Saida dichter naar ons toe en zei: “Kom mee, ik breng jullie wel terug naar het hotel. Morgen moeten jullie meteen door naar Luxor, zodat jullie met de sfinxen kunnen praten. Zij weten vast meer over mijn broer.” Ik knikte en keek even naar Khana, maar het leek alsof ze wist wat ik ging vragen, want ze schudde haar hoofd en gebaarde subtiel naar Saida. Hoewel ik zo snel mogelijk een verklaring wou, knikte ik maar en we gingen met Saida mee.

Eenmaal terug in het hotel, gingen zowel Khana als ik om de beurt snel in de douche om al het vuil van ons af te wassen. Toen ik als laatste uit de douche kwam, zag ik Khana bij het hotelraam staan met een vermoeide blik. Voordat ik iets kon zeggen, zei ze al: “Vraag alsjeblieft snel wat je exact wilt weten, want ik ga anders in slaap vallen, zeker als ik op het bed ga zitten.” “Hoe ken je die elfen?” vroeg ik dan maar meteen en leunde met gekruiste armen tegen de muur achter mij. Ze haalde haar schouders op en zei: “Kennen is een groot woord, maar ik heb ze ontmoet toen ik 14 jaar was. Mijn oma had hier en daar wat kennissen, waardoor ik met hen in contact ben gekomen. Ze waren op bezoek bij ons.” Hoewel het een logische uitleg was, had ik toch het gevoel dat ze ook nog een groot deel verzweeg. Ik kon echter niet exact zeggen wat het was, dus misschien verbeeldde ik me dat maar doordat ik nog steeds dat wantrouwige gevoel had. “Waarom had je er niets over verteld?” vroeg ik toen en ze antwoordde: “Omdat ik… wel, zij hadden gezegd dat ik ze nooit meer zou terug zien, dus waarom zou het belangrijk zijn? Laat ik het zo zeggen: voor mij voelde die ontmoeting aan als een artikel dat je hebt gelezen. Het is interessant en ook speciaal om te vertellen, maar het is niet iets waar ik meteen over begin te praten, net omdat het maar iets kortstondig is.”

Ze onderdrukte een geeuw en ik stelde nog een laatste vraag, want ze had slaap nodig: “Heb je nog andere elfen of zelfs mythische wezens ontmoet?” Het was stil en ik zag hoe ze ongemakkelijk naar alles behalve mij keek. “Khana?” vroeg ik toen ze nog steeds niets zei en even opende ze haar mond, maar sloot hem gelijk weer. Dat vatte ik dus op als een ‘ja’, maar ze wou er duidelijk niet over praten. Ik zuchtte diep en zei: “Ga maar slapen, we moeten er morgen vroeg uit om die boot te halen.” Ze keek me nog even twijfelend aan, maar kroop toen in bed en nog geen minuut later hoorde ik haar ademhaling vertragen. Ik liep naar het raam en keek nadenkend naar buiten. “Wie ben je toch, Khana…”, mompelde ik, maar er kwam natuurlijk geen antwoord.

Reacties (1)

  • Hermione2003

    Mooi geschreven weer!👏🏻😁

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen