Het was heel vreemd om na ruim twee jaar weer terug te keren naar het clubhuis. Ze had zich er nooit helemaal thuis gevoeld, niet wetend of de anderen haar als een croweater of een old lady zagen. Voordat ze iets met Kip kreeg, had ze het eens met Clay moeten doen en sindsdien had ze zich altijd gebruikt gevoeld als hij in dezelfde ruimte was.
      Met Dana’s komst waren er dingen veranderd. Ze had eindelijk een vriendin – met wie ze kon lachen en van alles kon bespreken. Ze herinnerde zich hoe ze samen het clubhuis hadden versierd met borstballonnen toen Tig vijftig was geworden, en hoe ze met Juice en Kip strippoker hadden gespeeld. Ze had toen zelfs over een trio gegrapt.
      Maar Dana was nu dood en Juice kon haar bloed wel drinken.
      Hoe zou Kip op haar terugkomst reageren? Haatte hij haar net zo erg als de man die nu naast haar lip, een man die zo vol wrok was dat zelfs zijn voetstappen haar angst aanjoegen?
      Ze keek om zich heen. Hoewel ze een aantal Sons zag, was Bobby de enige die ze herkende. Juice duwde haar op de bank neer en draaide zich toen van haar af. Met grote stappen liep hij weg terwijl hij in het voorbijgaan tegen iemand snauwde dat hij op haar moest letten.
      Alsof ze ergens naartoe zou gaan.
      Al twee jaar leefde ze op straat. Het was gemakkelijk om in oude patronen te vervallen, en haar eigen lichaam verhuren was de makkelijkste manier geweest om aan geld te komen. Lang had ze het niet volgehouden, en uiteindelijk had ze wat vriendjes gehad – mannen die haar van de straat hielden. Ze hield echter nog steeds van Kip, er ging geen uur voorbij dat ze niet aan hem dacht. Ze was ervan overtuigd geweest dat hij dood was, dat Maddox hem allang vermoord had.
      Maar hij had hem laten gaan.
      En zij had er niets van geweten.
      Ze keek op toen ze voetstappen hoorde. Vanuit de garage kwamen mensen het clubhuis binnen – Kozik, Jax, Clay… en ja, ook Kip. Haar hart sprong op toen ze hem zag. Het kon haar voor een ogenblik niet schelen wat hij van haar dacht, ze schoot overeind, rende naar hem toe en vloog hem om de hals.
      ‘Je bent het echt,’ fluisterde ze. ‘Oh god, je bent het echt.’
      Tranen kriebelden langs haar wangen toen ze hem dicht tegen zich aan trok. Zodra zijn geur haar omringde, begon ze ongegeneerd te snikken.
      ‘Ik dacht dat je dood was,’ snifte ze. ‘Ik dacht dat ik je nooit meer zou zien.’
      Hij zei niets. Hij had wel een hand op haar rug gelegd, maar hij hield haar niet echt vast. Ze keek op en legde haar handen tegen zijn wangen. Hij oogde ouder – de lijnen in zijn gezicht waren strak, de speelse glans die altijd in zijn ogen had geschitterd, was compleet verdwenen.
      ‘Haat je me?’ vroeg ze zacht. Haar duimen gleden over de haartjes op zijn wangen.
      ‘Ehm – ik weet niet wie je bent,’ mompelde hij. ‘Ik bedoel ehm – ik weet dat je Cherry bent en dat we vroeger wat met elkaar hadden – dat hebben ze me verteld – maar ik kan me je niet herinneren. Sorry.’
      Verdwaasd zette Cherry een stap achteruit. ‘W-wat?’
      ‘Maddox heeft mijn geheugen gewist.’
      Ze sloeg een hand voor haar mond. Dat was… verschrikkelijk! Hoe vaak had ze zelf niet op goede herinneringen geteerd? En hij had ze helemaal niet meer.
      Ze voelde een hand op haar schouder en keek opzij. Het was Kozik. Schichtig keek ze hem aan, maar zijn ogen stonden niet zo hatelijk als die van Juice.
      ‘Waarom gaan jullie niet even met zijn tweeën naar zijn kamer. Vertel hem dingen… misschien kun je zijn herinneringen weer oproepen.’
      Cherry knikte aarzelend. Ze liet haar hand in die van hem glijden en leidde hem bij de anderen vandaan. Hun haat kon ze voelen, maar ze was blij met deze kans. Misschien dat ze zichzelf hiermee kon redden. Als ze zijn geheugen weer kon activeren, zou hun boosheid wellicht iets afzwakken. Dan had ze iets goeds gedaan. Heel misschien zouden ze haar dan niet doden.

Cherry vertelde hem iedere herinnering die ze had.
      Het hielp niets.
      Voorzichtig kusten ze met elkaar, hopend op die manier in ieder geval iets anders los te maken. Ze deed de knoopjes van haar blouse los zodat hij haar borsten kon strelen en wachtte gespannen af.
      Hij zuchtte diep terwijl hij zijn hand terugtrok. ‘Sorry. Het doet me helemaal niets. Het roept geen enkele herinnering op.’
      Ze beet op haar lip. Ergens was ze blij dat hij zich ook niet herinnerde wat ze had gedaan en wat Maddox hem had aangedaan, maar toch had ze gehoopt dat hun liefde alles zou overstijgen. Maar nee. Alles wat er ooit tussen hen geweest was, het was allemaal weg. En hoezeer het haar ook frustreerde, ze zag aan zijn gebalde vuisten dat het hem nog veel erger frustreerde. Alsof zij zijn laatste hoop was geweest.
      ‘Misschien komt het later nog,’ opperde ze, en ze pakte zijn hand vast. ‘Als we elkaar vaker zien. Misschien heeft het gewoon tijd nodig.’
      Misschien zou hij opnieuw verliefd op haar worden en konden ze met een schone lei beginnen. Oh, wat wilde ze dat graag…
      Hij trok echter zijn hand terug en schudde zijn hoofd. ‘Het heeft geen zin om iemand te leren kennen die ik voor het einde van de week toch weer verlies.’
      Haar hart brokkelde af. Hij stemde in met haar dood.
      Ze boog haar hoofd en hoorde hoe hij opstond en de kamer verliet.
      Misschien was het maar beter ook om te sterven. Als iedereen haar toch haatte. Als er toch geen vergiffenis meer in hun hart was. Want dit… dit was ook geen leven.

Reacties (2)

  • AmeranthaGaia

    Ik ben het niet eens met wat Cherry gedaan heeft, maar om haar nou te vermoorden... Laten we dat gewoon maar even niet doen.

    2 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Oké wel een beetje zielig voor Cherry..

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen