Foto bij H38: Vissersdochter ~ Nick

De volgende dag stonden Khana en ik al vrij vroeg bij de oevers van de Nijl. De cruiseschepen kwamen pas rond 10 uur, dus had Saida een visser om hulp gevraagd. Hij zou elk moment kunnen aankomen op de plek waar we nu stonden. Khana had de hele nacht doorgeslapen, hoewel de tempel grond vrij hard was. Het was dus nodig geweest… Tot mijn amusement had Khana vanochtend een poging gedaan om haar haar wat te kammen, maar die poging was voor de helft gelukt. Ze had dus maar haar hoed gewoon opgezet en mij dodelijk aangekeken toen ik moest lachen. Iemand had wat last van een ochtendhumeur…

De visser kwam stipt op tijd aan en we stapten in de vissersboot. Gelukkig had die een motor, dus moesten we niet roeien. Het leek wel heel oud en aan Khana’s gezicht te zien, vertrouwde ze de boot niet helemaal. We moesten het hier wel mee doen en niet veel later waren we de Nijl aan het afvaren. Ook al zouden we snel varen, het zou toch nog enkele uren duren voordat we bij de tempel van Isis waren. Hoe we Qasim daar gingen vinden, wist ik nog niet. “Nick?” hoorde ik Khana opeens vragen en ik keek om. “Heb je al een plan om Qasim te vinden?” vroeg ze en ik schudde mijn hoofd. “Nee, jij?” “Misschien. Ik zou misschien voor die plechtigheid de tempel vermomd in kunnen en Qasim zoeken, maar ik weet niet of jij dat kan…”, zei ze toen aarzelend en ik zuchtte. Ik zou eventueel mee de tempel in kunnen, maar… ach, ik zou wel zien… “Ik zal zien of ik een illusie kan opwekken, anders vind ik nog wel een oplossing…”, zei ik en Khana knikte. “Dan heb ik enkel nog geschikte kledij nodig en dat symbool voor op mijn hand. Oh en nog foundation”, somde Khana op en ik keek haar met opgetrokken wenkbrauwen aan. “Foundation? Waarom?” vroeg ik niet-begrijpend en ze gebaard naar haar gezicht. “Omdat ik blank ben en dan val ik te hard op”, zei ze en daar had ze een punt. “Hebben jullie foundation nodig? Mama heeft hier altijd nog wel wat liggen”, zei opeens een kinderstemmetje en verbaasd keken Khana en ik om.

Een jong meisje met een hoofddoek keek ons vanachter enkele netten en kisten aan. “Dat zou fijn zijn als we dat mochten gebruiken”, antwoordde Khana vriendelijk en het meisje glimlachte blij. “Kom maar! Ik help wel!” zei ze vrolijk en dook weg achter de spullen. We volgden haar en het uur dat daarop volgde, was het meisje volop bezig met Khana’s make-up. Ook had ze nog enkel sluiers en gewaden liggen, zodat Khana echt op een moslima begon te lijken. “Kan je nog iets voor mij doen?” vroeg Khana na een tijdje en het meisje knikte. “Kan je een ankh tekenen op mijn hand?” vroeg ze toen en ik keek haar met grote ogen aan. Had ze dat nu echt aan dat mensenkind gevraagd? Het meisje knikte echter en pakte nog enkele spullen, waarna ze ermee begon. Ik besloot er nog niets van de zeggen en na een tijdje was het meisje klaar. Ondertussen was het ook al warmer aan het worden en ik had medelijden met Khana. Ze zag er ook zwaar ingepakt uit.

“Meneer, is het mooi gedaan?” vroeg het meisje opeens aan mij en ik fronste door die aanspreking. Ik kreeg echter een stoot van Khana dat ik nog moest antwoorden en ik schraapte mijn keel. “Heel mooi gedaan, dankjewel”, zei ik toen en ze straalde van trots. “Pas wel op met de priesteressen, ze vinden mensen die hun nadoen niet zo leuk… Trouwens, ze zeggen dat magie daar niet werkt”, zei ze opeens en zowel Khana als ik keken haar geschrokken aan. Ze knipoogde enkel en zei: “Geheimpjes vind ik leuk, zeker als ik kon helpen. Jullie zijn niet de eersten hoor.” Ik glimlachte hoofdschuddend en keek even naar de visser die aan het stuur stond. Hoewel ik er zwaar tegenop zag, was het volgens mij de enige mogelijkheid om de tempel binnen te komen. Als het waar was wat het meisje zei, kon ik beter het zekere voor het onzekere nemen. Khana keek me vreemd aan toen ik heel diep zuchtte, maar ik vroeg aan het meisje: “Kan je dat ook allemaal bij mij doen?” Ze trok verward een wenkbrauw op en zei aarzelend: “Maar… u bent een man…?” Ik zuchtte en concentreerde me even, waarna ik het meisje een ongelovig geluidje hoor maken. “Nick…?” hoorde ik Khana verward vragen en weer zuchtte ik. “Geen commentaar alsjeblieft, ik ga die tempel op deze manier mee in…”, zei ik en het meisje zei vrolijk: “Wauw, u kan in een vrouw veranderen! Kom, ik zal meteen beginnen!” Oh god, wat had ik mezelf toch aangedaan… Maar ik kon haar geheugen nog veranderen, net zoals dat van de visser, dus zo zou Khana de enige zijn die mij zo had gezien…

Weer een uur later zaten zowel Khana als ik zwaar ingepakt in de boot te wachten totdat we konden aanmeren. Qua warmte viel het eigenlijk nog wel goed mee, tot mijn verbazing… Ik had de geheugens van beide mensen veranderd zodat ze dachten dat er enkel 2 moslima’s aan boord waren gekomen. “We zijn er!” riep de visser opeens en wees naar een heleboel bootjes die aan de oever stonden. Hij meerde even verderop aan en Khana en ik stapten aan land. “Bedankt voor uw hulp”, zei ik in het Arabisch en hij knikte, waarna hij de boot omdraaide en weg ging. Het meisje zwaaide nog even vrolijk naar ons, maar toen draaiden Khana en ik ons om. “Oké, nu zien of we die plechtigheid kunnen bijwonen”, zei ik en Khana grinnikte even. “Wat?” vroeg ik en ze haalde een paar keer diep adem om niet terug te lachen. “Jouw stem klinkt echt raar”, zei ze toen en ik draaide met mijn ogen. “Laten we maar gaan”, mopperde ik en we wandelden naar de tempel. We komen er aan, Qasim Daivari…

Reacties (1)

  • Hermione2003

    Spannend weer! Mooi geschreven hoor!

    1 jaar geleden
    • Allmilla

      Bedankt voor de lieve reactie!(flower)

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen