'Denk je wel eens dat ik meer te bieden heb voor je dan alleen dit?' Vroeg ze terwijl ze haar hoofd lichtjes schuin hield. De aanraking van haar vingers op mijn huid liet een rilling over mijn rug lopen.
'Hoe bedoel je?' Vroeg ik voorzichtig. 'Je hebt diepte, een manier van denken waar ik het zowel mee eens kan zijn, als waarmee ik een goed gesprek kan voeren wanneer ik het er oneens mee ben. Je dwingt me niet over te stappen op jouw idee van de wereld.'
Ze legde zachtjes haar vingers tegen mijn lippen. 'Dat is niet wat ik bedoel. Je trekt me aan, op een instinctief niveau. Alsof ik weet wat ik van je wil voordat ik het me ook maar besef.' Ze bewoog haar lijf wat dichter naar me toe.
Natuurlijk! Nee, niet dat. Ik voelde ineens hoe het zweet me uitbrak. Ik wilde spreken, tegen haar zeggen dat ik niet klaar was voor wat ze verlangde van me. Maar de woorden kwamen niet. Haar kamer verdween langzaam uit mijn zicht totdat ik weer in de donkere ruimte was.
'Hallo!' Haar stem trok me terug, ik schudde mijn hoofd.
'Sorry.' Zei ik terwijl ik mijn blik afkeerde.
'Het is al goed.' Haar stem klonk triest, ik wist dat ik iets moest zeggen.
'Het is niet dat je me niet aantrekt, ik ben blij dat jij het eerst zei namelijk want ik had niet geweten hoe ik dat gevoel anders had moeten omschrijven.'
Ze keek op. 'Iedereen heeft zijn of haar grenzen. Wat me spijt is dat ik die van jou geraakt heb. Dat je hier niet klaar voor bent is geen punt. En als het tijd nodig heeft voor je om me te vertrouwen, echt te vertrouwen, dan is dat prima.' Ze lachte even en sloeg haar armen om me heen. Haar omhelzing doofde de twijfels die zich meester hadden gemaakt van mijn hoofd.
'Het is gewoon iets wat ik niet makkelijk onder woorden kan brengen. Ik vertrouw je, geloof me.' Ik voelde hoe ze gerust uitademde.
'Dat doe ik. Mag ik je alleen vragen waarom je eruit zag alsof je een geest gezien had?' Ze liet me weer los en vouwde haar handen ineen in haar schoot. Ze leek ineens op het teken van geduld.
'Ik weet niet.' Ik pauzeerde en slikte, mijn gedachten stribbelden tegen. 'Ga je boos worden op me?'
Ze schudde haar hoofd en keek naar haar handen. 'Waarom zou ik boos worden op iets waar ik niks aan kan doen? Dit is hoe jij dingen ziet en voelt, ik kan alleen advies geven.'
'Goed, uhm, ik heb,' Ik pauzeerde, op zoek naar het juiste woord. 'Dromen, nachtmerries. En ze maken me bang om iemand echt toe te laten. Om intiem met iemand te zijn, zelfs al is de aantrekking naar jou toe nog zo sterk. Ik ben bang.' Ze keek op, door haar schuine dakraam naar buiten. Naar de grijze wolken en de patronen die ze vormden.
'Dat is heel natuurlijk, lijkt me. Ik voel me gemakkelijk bij je, zelfs al heb ik pijn moeten doorstaan omdat ik iemand toeliet die niet het beste met me voor had. Dus ik kan me een beetje inbeelden wat je voelt. Wil je dat ik je probeer te helpen hiermee?'
Ik lachte zacht. 'Niemand anders zou dat kunnen, dat is wat mijn gevoel zegt.'
'Goed. Dan doen we het zo, hoe snel we dingen doen laat ik aan jou over. Ik ga je alleen heel soms net iets dichter naar je grens duwen. Maar gaat het je absoluut te ver, zeg het, kan je me dat beloven, dat je het aangeeft?'
Ik knikte.
'Nee, dat zegt me niet veel.' Ze stak haar pink naar me uit. 'Geef me je pink, dan praten we verder.' Haar ogen stonden vrolijker en de kleine lach die haar mondhoeken net een stukje omhoog trok was aanstekelijk.
Ik stak mijn hand uit en gaf haar mijn pink, zoals ze vroeg. 'Omdat je het zo graag wil.' Zei ik plagend. Ze wilde haar hand weer terugtrekken toen ik hem snel vastpakte en haar iets dichter naar me toe trok. Ik voelde de zachtheid van haar lippen. Ik voelde hoe mijn vingers haar buik raakten door de houding waarin we zaten, hoe ze haar best deed om haar ademhaling onder controle te nemen.
Een klein beetje zelfvertrouwen, genoeg om haar lippen te voelen. Toch een stuk krachtiger dan ik gedacht had.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen