Een jaar na Dana’s begrafenis


Met grote ogen staarde Dana naar beneden.
      Ruben zat op een knie voor haar, een geopend juwelendoosje in haar hand. Een grote diamant schitterde in het licht van de ondergaande zon.
      Net als bij haar vorige aanzoek had ze het niet zien aankomen. In zijn ogen zag ze dezelfde onzekerheid die ze bij Juice had gezien – en wederom was ze sprakeloos.
      Inmiddels wist ze wel aardig hoe ze met Ruben moest omgaan. Het was maanden geleden dat ze een glimp van Maddox had opgevangen, maar rare fratsen als deze maakten haar toch weer bang. Volmondig ja roepen maakte hem vast argwanend en op een ‘nee’ zat hij ook niet te wachten. Het was een raadsel wat voor psychologisch spelletje dit nu weer was.
      Uiteindelijk besloot Dana dicht bij zichzelf te blijven. Eerlijkheid had haar tot nu toe het verst gebracht, ook als dat betekende dat ze hem soms dingen vertelde die hij niet wilde horen. Zolang ze maar rustig en vriendelijk bleef.
      ‘Ik begrijp niet zo goed wat het voor zin heeft, Ruben.’ Ze zakte door haar knieën totdat ze op dezelfde hoogte als hij was en keek hem aan. ‘Dana is dood. Die kan niet trouwen. Bovendien zitten we hier samen op een eiland. Voor wie moeten we dat dan vieren?’
      Er trok een spier in zijn wang. Een krampachtig gevoel omvatte haar hart. In plaats van voor hem terug te schrikken, legde ze haar hand over die van hem en keek hem aan. Ze wilde dat hij daar een oplossing voor verzon – ze wilde dat hij haar eindelijk van dit godvergeten eiland af haalde. Zolang ze hier zat, kon ze onmogelijk ontsnappen. Zelfs als het haar lukte om de bewakers te omzeilen en een boot te kapen, had ze geen flauw idee waar ze naartoe moest. Samen met haar zoontje op open zee ronddwalen was een nog grotere nachtmerrie dan dit leven.
      ‘Het zou voor ons zijn,’ antwoordde hij. ‘Je zou voor mij kiezen.’
      ‘Maar wat heeft een huwelijk voor zin als niemand er weet van heeft? Als we een ring om ons vinger dragen en niemand ooit ziet dat we bij elkaar horen?’ Ze ging in het zand zitten, een beetje zoekend naar de juiste toon. Soms hielp het om tegen hem te praten alsof hij een klein kind was, maar op andere momenten werd hij daar juist laaiend door en het was alsof ze nu onbekende wateren bevoeren.
      ‘Wat wil je dan?’ bromde hij. ‘Dat ik je broer laat overkomen? Je ex misschien?’
      ‘Dana Lowman is dood,’ zei ze opnieuw. ‘Dus nee, dat wil ik niet.’ Ze slaakte een zucht en liet zich achterover in het zand zakken. ‘Wil je hier altijd blijven, Ruben? Ik voel me nog steeds een gevangene, zelfs al heb ik alles voor je opgegeven. Casper is nu nog klein, maar ik wil niet dat hij hier op een eiland opgroeit. Ik wil dat hij gewoon naar school kan gaan, ik wil dat hij vriendjes maakt. Zulke afzondering is niet goed voor een kind.’
      En voor ons evenmin, dacht Dana, maar die woorden hield ze maar voor zichzelf.
      ‘Waar zou je heen willen?’ vroeg hij na een tijdje.
      Ze haalde haar schouders op. ‘Ver weg van mijn oude leven. Misschien Europa.’ Ze sloeg haar armen om haar knieën heen. ‘Ik weet dat je het eng vind, dat je bang bent om me opnieuw kwijt te raken. Maar jij bent niet dezelfde persoon als de man die me ontvoerde, Ruben. Dat weet je. Het is al heel lang geleden dat je me aan het huilen maakte. Maar soms… soms voel ik me eenzaam. Ik mis het hebben van vriendinnen.’
      Zijn ogen gleden naar het juwelenboxje. ‘Dus als we hier weg zouden gaan… als je weer nieuwe mensen kon ontmoeten… dan zou je willen trouwen? Ik kan een nieuwe identiteit voor je regelen…’
      ‘En voor jezelf,’ zei ze zacht. ‘Ik wil dan niet met Maddox trouwen, Ruben. Ik wil met jou trouwen. En ik wil dat je die nare alter ego van je op dit eiland achterlaat.’
      Hij keek haar peinzend aan, zijn donkere ogen joegen haar echter geen angst aan. Zou ze hem hier echt toe kunnen overhalen? Hij moest toch ook inzien dat een huwelijk met valse namen geen enkele betekenis had? Maar misschien ook niet. Hij leefde nu al drie jaar lang in deze leugen – en met vlagen deed zij dat ook. Vergeleken met de eerste twee jaar was het allemaal zo slecht nog niet en behandelde hij haar meestal goed.
      Maar toch.
      Toch vergat haar hart Juice nooit. Meer dan wat ter wereld wilde ze naar hem terug; naar hem en Kip en Kozik en Hap. Niet aan hen denken was vaak het makkelijkst, maar bij iedere keuze die ze maakte schoten haar gedachten eerst naar Charming toe.
      Van dit eiland weggaan was een eerste stap. Teruggaan naar de bewoonde wereld. Mensen vinden die ze kon vertrouwen. Nog steeds was hij argwanend, maar Dana geloofde dat die argwaan alleen maar meer zou gaan sluimeren als de tijd voorbij tikte. Ruben had een heel selectief geheugen – op een dag zou hij ervan overtuigd zijn dat hij haar helemaal niet uit Mexico ontvoerd had en gedwongen had bij hem te wonen. Pas dan zou ze gaan zoeken naar een manier om voorgoed van hem af te komen. Deze keer mocht er geen enkele twijfel bestaan dat het zou gaan lukken. Want opnieuw een kind kwijtraken – dat zou onder geen beding gebeuren. Dan bleef ze nog liever aan hem gebonden.
      Ze merkte dat zijn blik weer naar de ring was afgegleden. Haar antwoord was niet duidelijk genoeg geweest en ze stak haar hand uit. ‘Als jij mij een nieuw leven kan beloven met nieuwe vrienden die met ons onze bruiloft kunnen vieren, dan wil ik graag met je trouwen Ruben.’
      Hij sloeg zijn ogen naar haar op. Tranen vertroebelden zijn ogen en ze voelde dat ze een brok in haar keel kreeg. Hij was zo ziek in zijn hoofd dat ze soms oprecht met hem te doen had. Hij geloofde echt dat hij van haar hield, dat hij haar gelukkig kon maken, dat hij haar gelukkig máákte.
      Zijn mondhoeken trilden toen zijn lippen ombogen in een zenuwachtige glimlach. Dit alles was zo ver buiten zijn comfortzone dat hij niet goed wist wat hij met zichzelf aan moest. Hij wilde het ook – hij wilde zo graag een normaal leven, zonder bang te hoeven zijn dat hij haar kwijtraakte.
      Zijn vingers beefden toen hij de ring om haar vinger schoof. Ze beloonde hem met een glimlach, waarna hij zijn hand optilde en die tegen haar wang legde.
      Zachtjes kuste hij haar lippen. ‘Ik ga je gelukkig maken, Dana.’
      Ja, je zal me inderdaad gelukkig maken. Ze spreidde haar vingers over die van hem en kuste hem terug. Op het moment dat je je laatste adem uitblaast.

Reacties (3)

  • NicoleStyles

    Joo badass dana mode geactiveerd haha

    2 maanden geleden
  • Heronwhale

    WOOOOOWH go dana!

    2 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Ja, je zal me inderdaad gelukkig maken. Ze spreidde haar vingers over die van hem en kuste hem terug. Op het moment dat je je laatste adem uitblaast.

    Dat is oprecht een van de meest bad ass zinnen ooit. Het is ook een héél klein beetje sneu voor Ruben, want die heeft oprecht geen idee wat hem te wachten staat, maar het is vooral heel bad ass.

    2 maanden geleden
    • VampireMouse

      Aaaah dat wilde ik ook doen/zeggen hahaha!
      Al vind ik het niet sneuxD

      2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen