. . .

Abigail was verbaasd toen ze de ruimte binnenliep waar Juice opgebaard lag en Scarlett daar aantrof.
      ‘Ik dacht dat je me zou laten zitten,’ bromde ze.
      ‘Natuurlijk niet, liefje.’ Ze legde een hand tegen Abigails wang en keek haar bezorgd aan. ‘Er waren een aantal dingen die ik moest doen, maar ik wist dat Venus er was om je gezelschap te houden.’ Ze toonde de vrouw een glimlach.
      Abigail draaide haar hoofd van Scarlett weg. ‘Er waren ook dingen die ik moest doen. En waar ik je steun bij had kunnen gebruiken.’
      Het maakte haar woest dat ook Scarlett amper haar gezicht had laten zien de afgelopen dagen. Het mocht dan wel uit zijn tussen Happy en haar, maar ze paste nog prima tussen al die gasten die haar links lieten liggen omdat ze zo veel belangrijkere dingen hadden te doen. Dit was echter niet de plaats om haar boosheid ruimte te geven en dus rechtte ze haar schouders en keek rond om te zien waar Skeeter was. Ze zag de begrafenisondernemer nergens.
      Misschien was het maar goed. Misschien kon ze zo even afscheid van hem nemen, nu ze nog helemaal alleen was. Ze excuseerde zich tegen haar vriendinnen en liep naar het aangrenzende kamertje waar ze de afgelopen maanden al veel te vaak was geweest. Steeds was er die steek in haar buik geweest, die angst dat Juice de volgende zou zijn.
      En nu was hij de volgende.
      Abigail verstijfde toen ze het serene vertrek binnenging. Verward staarde ze naar de gesloten kist. Tranen prikten in haar ogen, het was alsof dit afscheid, een laatste blik op hem, óók van haar werd afgenomen. Ze kwam in de verleiding om de deksel van de kist gewoon op te tillen, maar als er geen uitvaartverzorger aan te pas was gekomen dan was dat een beeld dat ze nooit zou vergeten.
      Ze hoorde zachte voetstappen achter zich. In de veronderstelling dat het Scarlett of Venus was draaide ze zich om. Een man van nog geen dertig neigde zijn hoofd respectvol naar haar.
      ‘Wie ben jij?’ flapte ze eruit.
      ‘Ik loop hier stage. Vandaag verzorg ik de condoleance.’ Hij legde een hand op haar schouder en keek haar met een verrassend warme blik aan. Zijn haar was donker en zijn gezicht bleek waardoor hij prima in een omgeving als deze leek te passen, maar zijn helblauwe ogen waren niet zou koud als ze om een of andere reden verwacht had. ‘Het spijt me voor je verlies. Ben jij Abigail?’
      Een beetje verward keek ze de ander aan. Zijn stem had een beetje vreemd geklonken toen hij haar naam uitsprak en ze knikte afwezig.
      ‘Ik begrijp niet waarom hij niet opgebaard is.’ Ze zette een stapje bij de man vandaan om zogenaamd de kist van dichterbij te bekijken, maar in werkelijkheid vond ze het vervelend dat zijn hand nog steeds op zijn schouder lag. Zijn koude aanraking deed haar aan die van Scarlett denken.
      ‘De overledene had van tevoren aangegeven niet opgebaard te willen worden.’
      Overledene… Met een brok in haar keel legde ze een hand op de kist, alsof ze daarmee nog iets van hem zou kunnen voelen. Ze keek naar de foto, naar de verblindende lach die hij haar liet zien.
      Tranen glipten tussen haar wimpers door. Oh, wat miste ze hem afschuwelijk… Haar lippen begonnen te trillen en ze kon haar verdriet niet langer wegdrukken. Ze vouwde haar armen op de bovenkant van de kist en begroef haar gezicht erin. Haar schouders schokten terwijl de tranen over haar wangen rolden.
      En al die tijd voelde ze de aanwezigheid van de begrafenisondernemer alsof hij een brandend haardvuur was. Even voelde het troostend, daarna begon het haar te verwarren en liep ze haastig het vertrek uit. Onderweg ving ze nog net een glimp op van zijn blauwe ogen. Er stonden tranen in.
      In de toiletten vond Abigail een beetje rust. Hoewel ze wist dat ze nog heel wat keren zou gaan huilen, wreef ze uitgelopen mascara van haar wangen en streek ze haar zwarte jurk glad. Ze haalde een paar keer diep adem, daarna liep ze weer naar binnen toe. De eerste mensen druppelden binnen. De eerste die haar stevig omhelsde was Lyla. Ze huilde schaamteloos, waardoor haar eigen tranen weer gelijk begonnen te druipen.
      Een paar maanden geleden had ze hier zelf gestaan, toen haar man was overleden en ze met zijn twee kinderen was achtergebleven. Ze wist dat de vrouw het zwaar had, maar toch zou ze nog iets in Opie terugzien in Kenny en Ellie.
      Zij was daarentegen helemaal alleen. Juice zou niets meer dan een herinnering worden.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Ik heb het echt zo met haar te doen.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen