Foto bij 48

All the shine of a thousand spotlights
All the stars we steal from the nightsky
Will never be enough
Never be enough
Towers of gold are still too little
These hands could hold the world but it'll
Never be enough
Never be enough

Een ster, dat is wat je bent.
En dat is wat je vanaf nu altijd zal blijven.
Een ster waar ik naar kan kijken.
Een ster waar ik tegenaan kan praten.
Een ster die een donkere nacht weet op te vullen.
Een ster met een adembenemend licht om haar heen.
Een ster, waar ik een grote adoratie voor heb.
Een ster waarvan ik wensde dat ik erheen kon reizen en met haar kon praten.
Maar, je bent enkel een ster...
Dat is hoe ik je nu ziet.
Een ster die mijn wereld verlicht, die de wereld van andere verlicht.
Maar ik heb het recht niet naar je te reizen, je te knuffelen of te horen.
Ik rek mijn armen uit, zover als ik kan in de hoop jou aan te raken, jou te kunnen omhelzen voor één laatste keer.
Ik sta op de punten van mijn tenen op de hoogste berg, om nog één keer je gezicht te kunnen zien.
Maar ik bereik je niet.
Ik ben verplicht te leven zonder jou hier op aarde.
Een leven te leiden zonder jou aan mijn zijde.
Vervloekt en tegelijkertijd gezegend om hier te blijven.
Met enkel de herrieneringen van ons, herinneringen van jou om naar terug te kijken met een glimlach, of een traan.
Je lieve woorden, je stem, je knuffels, je liefde en je goede raad.
Ik zal leven met het gevoel jou dichtbij me te hebben.
Maar in de werkelijkheid ben je zo ver weg



Ravenna Morena



1 week later.



''Harry, hurry up you old man.. fuck..'' ik balanceerde ongeduldig op de bal van mijn voet, geïrriteerd klakte ik met mijn tong, terwijl ik opnieuw een blik wierp op mijn horloge, we waren bijna te laat en het lakse gedoe van Harry maakte mijn humeur er niet beter op, in tegendeel zelfs.
Het duurde zolang voordat hij eindelijk eens klaar was, toen hij de deur uitliep zuchtte ik hard en opgelucht uit. Hij sloeg de deur achter zich dicht en haastte zich over het grindpad naar het tuinhekje, ik stond inmiddels allang naast de auto te popelen, wachtend tot Harry eindelijk de deuren van het slot zou halen en ik plaats kon nemen, ik zwaaide nog één keer vluchtig naar mijn twee neefjes, die in het raamkozijn geklommen waren alvast gehuld in hen pyjama. Niall en Louis verschenen achter hen en zwaaide uitbundig terug toen ik lucht kusjes wierp naar mijn twee jongens, Niall wierp me plagend een lucht kusje terug en zwaaide nog een keer, voordat hij Vince en Rayvin uit het raamkozijn trok en verdween. De jongens waren de hele week al bij ons geweest, vooral om de kinderen te vermaken en de druk van mij en Harry een beetje te verlichten, zowel Harry als ik hadden het enorm zwaar gehad, om opeens een volledige opvoeding van twee kinderen te moeten overnemen, en dan was de vraag nog.. Hoelang? Natuurlijk deed ik het graag en Harry dacht daar precies hetzelfde over, maar het was zwaar, enorm zwaar.
Niall en Louis hadden zich dag in, dag uit bezig gehouden met de jongens, zodat Harry en ik een beetje tijd vrij hadden voor onszelf en natuurlijk voor elkaar. Tijd voor elkaar hadden we eigenlijk niet gehad de afgelopen maanden, we hadden het voornamelijk te druk met Rayvin en Vince, daarbij zat ik nogsteeds in de rouw over mijn zus.
Harry startte de motor van de auto en scheurde de straat gehaast uit, ik hoopte van harte dat we op tijd zouden arriveren, ze zouden ons zien aankomen! Te laat op een kennismakingsgesprek, goede eerste indruk.
Harry en ik hadden een kennismakingsgesprek op de nieuwe -tijdelijke- school van mijn twee neefjes, we waren alweer één week in Engeland en ik merkte aan de kinderen dat ze zich gingen vervelen, daarbij was het voor mij ook een last minder als de kinderen overdag op school zouden zitten, dan hoefde Louis en Niall ook niet elke dag op te draven, daarbij vond ik hen educatie te belangrijk om te verwaarlozen, ik had geen idee hoelang ik ze nog bij me moest houden, om dan hen educatie te verwaarlozen, voor God mocht weten hoelang? Nee hoor en ik wist dat Danielle daar precies hetzelfde over had gedacht, haar kinderen zoveel mogelijk laten leren en ontwikkelen was iets wat ze enorm aanmoedigde.
Harry en ik hadden veel gepraat de afgelopen week, hij moest terug de studio inkruipen, werkend aan zijn aankomende wereldtournee, door de afgelopen chaotische maanden is hij daar niet meer aan toegekomen en ik merkte dat ik mijzelf daar een beetje schuldig over voelde, het voelde alsof hij niet aan zijn carrière kon denken door mijn problemen.
Hoevaak hij ook geprotesteerd had, gezegd had dat het niet mijn fout was geweest dat hij tijdelijk niet aan zijn werk kon denken, wist ik dat het wel degelijk mijn fout geweest was, als we elkaar nooit hadden ontmoet, had hij zijn wereldtournee niet hoeven uit te stellen.
En ik? Ik had besloten een nieuwe laptop en telefoon aan te schaffen, ik besefte me al te goed dat in deze tijd leven zonder telefoon of laptop eigenlijk niet meer mogelijk was, alles ging tegenwoordig via social media en ik wist maar al te goed dat ik het niet kon ontlopen, hoe graag ik het ook had gewild, ik had een diepe haat gekregen voor het internet, vooral nu ik bekend was geworden had ik een enorme angst gecreëerd om op het web te surfen, maar ik kon het niet ontlopen.
Vooral niet met het werk wat ik wilde gaan doen, schrijfster, dan moest ik wel degelijk een laptop hebben, contact hebben met mijn uitgeverij, onderzoek doen op het internet. Ik wist dat Danielle had gewild dat ik door had gegaan met schrijven en mijn boek uit zou gaan brengen, ik wist dondergoed dat ze niets liever had gewild.
Na een kleine tien minuten reden we een klein schoolpleintje op, gesierd met een kleine zandbak en twee voetbal goaltjes. Ik begon amusant te lachen toen ik een blik wierp op mijn horloge, we waren helemaal in een auto gestapt voor een schooltje wat tien minuten verwijderd was van het huis van zijn ouders?
Was ik de enige die dat heel raar en nutteloos vond en enorm zonde van de verspilde benzine?
''Are you serious Harry.'' mompelde ik met opgeheven wenkbrauwen, Harry haalde zijn schouders ongeïnteresseerd op, hij zuchtte uit en antwoordde met een laconieke houding.
''I don't like walking, it's cold outside.'' zei hij op zeurende toon, hij opende de deur en stapte uit de auto.
Ik rolde mijn ogen en klikte mijn riem los, om vervolgens zelf ook uit de auto te stappen en gehaast naar Harry te hobbelen om zijn hand beet te pakken, hij krulden zijn mondhoeken lichtjes omhoog toen mijn vingers in zijn grote hand gleden, in een poging onze vingers te verstrengelen.
Hij wierp een vluchtige blik op onze verstrengelde vingers, een gelukzalige grijns sierde zijn gezicht.
Alhoewel de aanraking klein was, betekende het veel voor mij. Ik had hem zo gemist de afgelopen maanden.
Samen liepen we naar de ingang van de -tot mijn verbazing- enorm kleine school, het feit dat het zo'n kleine school was, gaf me een geruststellend gevoel. Zelf had ik ook op een kleine basisschool gezeten en ik vond dat maar al te fijn, daarbij hadden de jongens in Nederland ook geen grote klassen, ik was al een beetje bang dat de scholen in Engeland stukken groter waren geweest, maar tot mijn verbazing viel dat reuze mee.
Een kleine school betekende, kleinere klassen en dus meer aandacht voor elk kind individueel. Iets waar ik een grote voorstander van was, elk kind had op een andere manier aandacht nodig, geen kind was hetzelfde.
Helaas keken scholen daar niet naar en vooral op grotere scholen was dat te merken, kinderen die in een groep van dertig gegooid werden met geen aandacht voor het kind zelf, ja dat vraagt om problemen. Of zoals volwassenen het liever noemde: 'probleemkinderen.' of 'slechte opvoeding.' of één van de andere belachelijke stickers die veels te gauw op kinderen werden geplakt, enkel door het gebrek aan interesse voor het kind zelf. Alles draaide om geld, om gemak.
Bij de voordeur stond er een oudere dame, geduldig te wachten met in haar handen een lijst.
''Welcome, Harry Styles and Ravenna Morena.'' begroette ze ons vriendelijk, ze liet haar blik kort over ons heen glijden en stak toen haar hand uit.
Ik glimlachte vriendelijk terug en schudde haar hand.
Toen ze haar hand terugtrok kraste ze iets van het lijstje weg met de pen die ze achter haar oor had gestoken, ik gokte onze namen en tijd van de afspraak. Gelukkig waren we op tijd, éérste indruk was enorm belangrijk.
''Nice to meet you, i'm Mrs. Wittes.'' mompelde ze, toen ze haar pen weer terug stak achter haar oor, ze wuifde naar de gang en braaf achtervolgde we haar, Harry legde zijn hand neer op mijn onderrug en duwde me begeleidend achter de vrouw aan die zichzelf had voorgesteld als mevrouw Witters.
Ik nam de gangen goed in me op, de muren waren volgeplakt met knutselwerkjes, de gronden waren bedekt met kleurrijke kleden en aan de kapstok hingen blauwgekleurde luizenzakken, de sfeer was enorm kindvriendelijk en vrolijk.
De eerste indruk van de school beviel me wel, het voelde fijn en vertrouwd, hier kon ik mijn neefjes achterlaten met een goed gevoel.
''This is Kristen, she is from the Netherlands too.'' hoorde ik mevrouw Witters zeggen toen we het laatste klaslokaal inliepen die zich plaatsvond aan het einde van de gang, ik fronste verbaasd mijn wenkbrauwen en bestudeerde de vrouw die opstond en mijn kant opgelopen kwam, ze had een voller figuur, haar rode haren waren opgestoken in een knotje en op het puntje van haar neus balanceerde een bril, die haar sproetjes iets afdekte, ze glimlachte breed uit toen ze stopte voor mijn neus en haar hand uitstak, ze had een warme uitstraling, haast moederlijk? Ik kon mijn tong er niet op liggen.
''Goedenavond mevrouw Morena, ik ben Kristen Steenhoven.'' stelde ze haarzelf netjes voor, beduusd staarde ik in haar warme bruine ogen, ik opende mijn mond en piepte een enkele keer, haast alsof ik mijn tong verloren was, waarnaar ik mijzelf wist te herstellen en begon te glimlachen, ik greep haar hand beet en schudde hem enthousiast heen en weer, iets te enthousiast. Harry begon te schateren door mijn spontane actie en stelde zichzelf ook netjes voor.
''Kristen fijn je te ontmoeten, heel fijn zelfs.. oh het is fijn weer iemand te hebben die dezelfde taal spreekt, soms wil ik wat uitleggen in het Engels maar dan gaat het toch niet helemaal zoals ik het wil, daarom is het zo fijn een leraar te hebben die dezelfde taal spreekt, zodat er geen miscommunicaties plaatsvinden.'' ratelde ik aan één stuk door, Kristen grinnikte en wenkte dat ik plaats mocht nemen naast haar.
''Dus het betreft twee neefjes als ik het verhaal goed begreep, je vriend vertelde me dat het voor een tijdelijke periode was?'' ze wierp een korte blik op Harry die nogsteeds bij de deuropening stond.
Ik knikte, met een gepijnigde blik antwoordde ik: ''Ja, één van zeven en de ander is net zes geworden in december, mijn zus is in december ook overleden en ik zorg tijdelijk voor haar jongens, ik wil gewoon niet dat ze achterlopen op educatie en daarbij denk ik dat afleiding van school ook goed voor ze zal zijn.'' Harry kwam naar me toegelopen toen hij de welbekende knak in mijn stem hoorde. Als het onderwerp over Danielle ging, brak mijn stem.
Hoevaak ik ook al gepraat had over haar, het bleef gebeuren. God ik miste haar.
Harry bleef achter me staan en wreef door mijn haar heen.
Kristen knikte begrijpelijk en krabbelde enkele aantekeningen in haar notitieboekje.
''Weet je misschien ook hoelang het duurt voordat de kinderen weer terug gaan naar hen vader?'' ik schudde mijn hoofd, ik had werkelijk geen idee.
''Het is fijn om zulke informatie te weten, zodat ik kan zien wat ze precies nodig hebben zodat ze niet zullen achterlopen als ze terug keren naar hen ouderlijke school in Nederland.'' legde Kristen uit.
''Nee eerlijk gezegd niet, tot hij weer in staat is voor ze te zorgen en ik heb echt geen idee wanneer ik ze weer terug kan geven met een vertrouwd gevoel, voorlopig nog niet.'' verontschuldigde ik mijzelf, ze glimlachte warm.
''Fijn om te horen dat de jongens in goede handen zijn bij hen tante, ik denk dat je zus daar heel blij mee was geweest.'' ik slikte mijn tranen weg, ik schraapte mijn keel, het onderwerp veranderend.
''Vince kan soms een beetje lastig zijn, althans lastig hij heeft gewoon een rustigere aanpak nodig dan een ander kind.''
''Wacht, ik pak mijn laptop erbij, zodat ik er aantekeningen van kan maken, altijd fijn om te horen van de verzorgers of ouders van kinderen hoe we met hen om moeten gaan, elk kind heeft zijn eigen..''
''Handleiding.'' vulde ik haar aan.
Ze grinnikte, toen ze mijn verbaasde blik opving.
''Sorry, het was.. mijn zus zei dat ook altijd.. ja.. eh.. dus, mijn neefjes.'' ze opende haar laptop, aandachtig kijkend naar mij. Ik barstte los en vertelde alles over mijn neefjes, wat er maar te vertellen was over mijn neefjes.
''Bedankt, Kristen!'' ik schudde haar hand opnieuw, na twintig minuten praten was ik eruit, ik wilde dat mijn neefjes hier op school zouden komen, onder begeleiding van Kristen, de jongens hadden zo iemand die hen begreep, hen taal begreep en ik had een hele goede indruk van Kristen gekregen.
''Dan reken ik er op dat ze per één februari in kunnen stromen?'' zei ze, toen ze haar hand weer lostrok uit de mijne.
''Dat is prima, dan kan ik ze een beetje voorbereiden.''
''Is goed mevrouw Morena, tot volgende week dan!'' ik zwaaide haar vrolijk uit en trok Harry mee aan zijn hand naar buiten.
Harry had zich het gehele gesprek stilgehouden.
''I like her, we really have the same thoughs about teaching kids, she is amazing.'' kierde ik enthousiast, toen we plaatsgenomen hadden in de auto.
''Only because she is Dutch?'' mompelde hij vragend, terwijl hij zich focuste op de weg.
''No, i had a good feeling with her and with the school, besides that it's a small school, it's good Harry, it's a good school.'' ging ik tegen hem in, Kristen had enorm geïnteresseerd overgekomen, en dat was iets wat ik precies had gewild, iemand die de educatie van mijn twee neefjes net zo serieus nam, als dat ik dat deed en voor mijn gevoel deed ze dat ook.
''Well loony freckle, this school it is then.'' zei hij lachend, terugrijdend naar huis.

''Tante wil je mij nou alsjeblieft voor één keer voorlezen, één verhaaltje maar.'' zeurde Vince, hij hield mijn oude sprookjesboek tussen zijn kleine handen geklemd, met een zucht nam ik plaats op het voeteneind.
''Eigenlijk moet jij allang slapen jongeman, weet je wel niet hoelaat het is?'' zei ik op semi strenge toon, ik pakte het sprookjesboek aan, direct schoten de herinneringen met Danielle door mijn hoofd heen, de nachten dat zij mij had voorgelezen, dat ik haar smeekte mij voor te lezen.
''Je haat dit boek hé tante.'' raadde Vince toen hij mijn gepijnigde blik zag, ik glimlachte naar hem, het boek tussen mijn eigen vingers klemmend.
''Hoe kan ik dit boek haten jongen? Door dit boek heb ik ontdekt waar ik het meeste van houd, en dat is schrijven.''
''Waarom wil je dan niet meer voorlezen uit dit boek.'' vroeg hij door, ik zuchtte zachtjes, bladerend door de versleten en vergeelde pagina's.
''Het doet je denken aan mama hé.'' ik verstijfde.
''Vince.'' kuchte ik, krassend met mijn nagels over de kaft van het boek.
''Ik haat dit boek niet jongen, soms brengen spullen bepaalde herinneringen met zich mee en dit boek heeft veel herinneringen voor mij.''
''Heeft dit boek stomme herinneringen dan.'' ik krulden mijn mondhoeken flauwtjes omhoog.
''Nee jongen, enkel hele mooie.'' hij sloeg zijn armen bijdehand over elkaar heen.
''Oké waarom wil je geen verhaaltje voorlezen dan.'' zei hij onderzoekend. Ik grinnikte en kroop naast hem, hij giechelde zachtjes en kroop tegen mijn lichaam aan.
Zijn kleine armpjes sloeg hij om mijn middel heen.
''Één verhaaltje maar tante, ééntje maar.''

De volgende ochtend was ik al vroeg wakker, beneden met Harry en Anne zat ik al aan een gezamenlijk ontbijtje.
''Goedemorgen Vince.'' grinnikte ik toen mijn neefje de keuken ingelopen kwam, in zijn handen had hij tot mijn verbazing mijn oude sprookjesboek geklemd, ik stond op van de keukentafel, lopend naar hem toe, ik drukte een kus op zijn wang.
''Hoi tante.'' begroette hij me terug, wrijvend in zijn ogen.
''Waarom heb je dat boek bij Vince?'' vroeg ik hem verbaasd, wenkend naar het boek tussen zijn handen.
''Mama zei dat ik het mee moest nemen naar jou.''
''Hoe kom je toch telkens aan die onzin verhaaltjes Vince, mama is er niet.'' zei ik op ijzige toon.
''Mama heeft het wel gezegd.'' kaatste hij de bal terug. Ik wierp een verwarde blik op Harry, die met zijn aandacht niet gericht was op mij, hij was met Anne in gesprek. Zuchtend draaide ik mijzelf weer terug om naar Vince, die nogsteeds met het boek tussen zijn handen geklemd stond.
''Waarom moet je dat boek meenemen naar mij van mama dan?'' probeerde ik hem te begrijpen, hij had de laatste week niets anders gedaan dan met rare dromen en verhaaltjes te komen over zijn moeder, hoorde dit bij een rouwproces? Hadden meer kinderen hier last van die op jonge leeftijd een ouder kwijtgeraakt waren, ik had geen idee wat ik ermee aanmoest, aan de ene kant beangstigde het me, aan de andere kant vond ik het bloed irritant.
''Ze zei iets over een lijstje.'' zei hij vaagjes.
''Een lijstje?'' herhaalde ik hem verbaasd.
''Ja een lijstje.''
''Waar is dat zo gezegde lijstje dan.''
''Nou hier.'' hij trok een lijstje tussen de pagina's vandaan, die had ik gisteren niet gezien.
''Vince.'' mompelde ik, terwijl ik mijn ogen rolde.
''Ja.''
''Heb jij dat lijstje erin gestopt.'' zei ik op verveelde toon, ik had het lijstje gisteren absoluut niet gezien, als dat lijstje er gisteren al in had gezeten had ik hem moeten zien.
''Nee mama heeft dat gedaan.'' zei hij.
''Hoe weet jij dat, Vince stop met die verhalen over mama, je liegt.'' snauwde ik haast, het lijstje uit zijn kleine handen rukkend.
''Omdat ze dat toch heeft gezegd.'' antwoordde hij fel.
''Ga naar Anne toe, en ik wil niets meer horen over je gekke verhalen over mama ja, snap je dat? Je maakt je kleine broertje in de war, je maakt mij in de war, wat je doet is niet leuk Vince.'' zei ik op strenge toon.
''Je bent gewoon bang en je gelooft mij nooit, ik lieg helemaal niet.'' ging hij tegen me in.
''Vince.''
''Ja, waarom doe je zo stom tante.'' antwoordde hij kribbig.
''Vince, ga alsjeblieft naar boven.'' hij schudde zijn hoofd eigenwijs, en stampte kwaad op de grond.
''Één.'' hij klakte nonchalant met zijn tong.
''Twee.'' zei ik op een strengere toon.
''Pfft, sinds mama er niet meer is ben je wel heel erg boos altijd hé.''
''Drie, ga naar boven en ga je tanden poetsen!'' mijn blik was vurig en ongeduldig wenkte ik naar de trap.
''Oké, oke ik ga al doei.'' zei hij kwaad, terwijl hij stampvoet naar boven verdween, ik zuchtte gefrustreerd uit en opende het lijstje wat Vince tussen de bladeren van het sprookjesboek had uitgetrokken.
Ik verstijfde kort toen een bekend handschrift tevoorschijn kwam, sierend over het witte verfrommelde papiertje.

Maak je leven spectaculair, maak het leven van mijn jongens spectaculair.
Mijn verhaal eindigt hier, het jouwe word gevuld met nieuwe hoofdstukken.
Het leven is mooi, maak er wat van. Draag mij bij je in je hart, ik draag jou voor altijd in de mijne.
Tot in een ander leven lief klein zusje.




---




Bedankt voor het lezen!!

Reacties (2)

  • Deesvinray

    Awh dat briefje😍

    6 maanden geleden
  • LarryNiam

    Oehh mooi hoofdstuk<3

    6 maanden geleden
    • ccsx

      Dankjewel!(H)

      6 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen