Een jaar na Dana's begrafenis


Fye schaamde zich voor de vlinders die door haar buik fladderden. Een begraafplaats was geen plaats om verliefd te worden – en toch was het op de een of andere manier gebeurd. Ze had nog nooit met hem gesproken. Wel wist ze dat hij iedere woensdagavond kwam en bij het graf van een jonge vrouw ging zitten. Zijn zusje of zijn vriendin – ze wist het niet.
      Het voelde verkeerd om hier steeds naartoe te komen. Het graf van haar vader was niet meer het enige waarvoor ze hier kwam, ze betrapte zich er al weken op dat ze een glimp van de biker probeerde op te vangen. Dat ze expres een pad nam dat langs het graf leidde.
      Niet dat hij ooit opkeek. Hij staarde altijd vooruit, soms drinkend, soms blowend. Altijd met een hartverscheurende, verloren uitdrukking op zijn gezicht. Het zorgde ervoor dat ze naast hem wilde gaan zitten, dat ze hem wilde knuffelen.
      Ze durfde het echter nooit.
      Vandaag regende het. Met een paraplu boven haar hoofd stond ze bij het graf van haar vader. Ze staarde naar de letters die in het steen gebeiteld waren. De bloemen die ze vorige week had achtergelaten waren de enige die er lagen. Verder kwam hier niemand. Haar zus wilde het graf niet bezoeken, haar moeder al helemaal niet.
      Na een tijdje sloop de kou haar lijf binnen en draaide ze zich van het graf af. Ze deed haar gebruikelijke ommetje naar de uitgang toe. Ondanks de regen zat hij er. Zijn hoofd gebogen, zodat ze de tatoeages op zijn hoofd goed kon zien. Water droop langs zijn gezicht, zijn kleren waren doorweekt. Hij leek er niets om te geven. Alsof door de regen weggejaagd worden grafschennis was.
      Fye haalde diep adem. Kom op. Ga naar hem toe. Het wordt alleen maar creepier als je langer wacht. Het grind knarste toen ze weer in beweging kwam. Zwijgend ging ze naast hem zitten en hield de paraplu boven hen beiden.
      Hij keek opzij en daarna weer voor zich uit.
      Fye luisterde naar het tikken van de regen op haar paraplu. Aan de verkrampte stand van zijn vingers zag ze dat hij het ijskoud had en ze haalde een fles wodka uit haar tas. Nadat ze de dop eraf geschroefd had, stak ze de fles naar hem uit.
      Eerst dacht ze dat hij haar zou negeren, toen pakte hij aarzelend de fles aan en nam een slok.
      Ze zeiden niets tegen elkaar. Ze dacht dat hij dat fijner vond – en zij ook.

De week daarna nam ze een bloemen mee voor het meisje om wie hij rouwde. Weer ging ze naast hem zitten – gewoon omdat ze hoopte dat hij daar steun aan had.
      ‘Waarom doe je dit?’ vroeg hij nadat ze al ruim tien minuten naast hem zat. Zijn stem klonk rauw, alsof hij de hele week nog niet gepraat had.
      Fye boog haar hoofd. Natuurlijk zat die vraag eraan te komen. ‘Ik voel me vaak eenzaam als ik mijn vaders graf bezoek. Dan wens ik dat er iemand bij me was geweest. Niet per se om mee te praten – gewoon… iemands aanwezigheid.’
      Hij zweeg weer en draaide aan een van zijn vele ringen.
      ‘Wie is ze?’ polste ze na een tijdje voorzichtig. ‘Je vriendin?’
      ‘Mijn verloofde.’ Hij keek niet op. Wel knikte hij met zijn hoofd opzij. ‘En daar ligt mijn dochter.’
      Fye keek opzij en zag het kleine grafje. De sterfdata waren niet hetzelfde. Ze vroeg zich af of de moeder het sterven van haar kind niet had aangekund, maar durfde het niet te vragen.
      De volgende keer zou ze ook bloemen voor haar meenemen.

. . .


Juice voelde zijn hart sneller kloppen toen hij het knerpen van grind hoorde. Het verwarde hem. Hun contact was ronduit bizar – hoewel ze hem al vier weken lang een uur gezelschap hield bij Dana’s graf hadden ze maar een paar woorden gewisseld. Hij wist haar naam niet eens.
      Toch zorgde haar komst er telkens voor dat zijn hart ietsje lichter voelde wanneer hij weer naar huis ging.
      Hij bezocht het graf eens per week. Eigenlijk had hij veel vaker de behoefte om te gaan, maar deze regelmaat hielp hem om zijn gedachten geordend te houden. Dit was het enige moment van de week dat hij zijn schild naar beneden liet. Dat hij mocht huilen, dat hij haar mocht missen. Soms praatte hij wel een uur lang tegen haar.
      Zodra hij hier weer wegging, trok hij zijn muren weer op.
      Zijn diepste gevoelens waren verweven met deze plaats en daarbuiten wist hij zich nu goed te redden. Hij vond het zelf in ieder geval goed gaan – de club vond het goed gaan. Iedereen behalve Kozik vond het goed gaan.
      Juice wist niet goed waarom. Misschien kwam het doordat Clay zijn SAA-patch had afgenomen toen hij niet in staat was geweest om Cherry te doden en die in plaats daarvan aan Juice had gegeven.
      Hij was de Sergeant At Arms. Wie had dat ooit kunnen denken.
      Het was niet moeilijk om te begrijpen waarom Clay dat had gedaan. Hij wilde dat Juice zijn verdriet omboog in iets wat de club ten goede kwam, en klootzakken van het leven beroven werkte bevredigend. Clay geloofde dat het hem sterker had gemaakt. Kozik geloofde dat het hem kapot had gemaakt.
      Juice gaf zijn president gelijk. Er was allang niets meer in hem geweest om kapot te maken.
      De geur van bloemen bracht hem terug naar het heden toen het meisje       naast hem ging zitten. Zijn ademhaling ging ietsje sneller toen hun ellebogen elkaar raakten. Ze legde beide boeketten zorgvuldig neer voordat ze naar hem opkeek en hem een onzeker glimlachje toonde.
      Juice wilde terug glimlachen, maar het lukte niet. Met een wrang gevoel wendde hij zijn gezicht af.
      Ze was heel mooi en lief.
      Het riep een diep verlangen in hem op – iets wat er sinds Lotte niet meer geweest was.
      Hij voelde zich tot haar aangetrokken, zelfs al had hij zichzelf gezworen nooit meer van een vrouw te zullen gaan houden. Maar hij voelde zich eenzaam. Hij wist alleen niet of iemand de leegte in zijn hart écht zou kunnen opvullen.
      Niet na wat er met Dana had gebeurd. Na wat Lotte had gedaan.
      ‘Ik ben Fye,’ zei ze na een tijdje.
      Hij keek opzij. Voelde zich opgelaten. Fuck – waarom voelde hij zich zo onhandig. Het past niet bij wie hij nu was, meisjes maakten hem niet meer onzeker. Hij nam wat hij van ze wilde – en verder niets.
      ‘Juice,’ antwoordde hij.
      Het ontbrak zijn stem aan zelfvertrouwen.
      Ze had hem op zijn kwetsbaarste momenten gezien – ze had hem alléén kwetsbaar gezien. Dat maakte haar anders dan de rest van de wereld.
      Ze frunnikte aan een armbandje om haar rechterpols. Het waren kleine zilveren roosjes. ‘Zou je het misschien leuk vinden om ergens een eker wat met me te drinken? Zodat we elkaar… onder andere omstandigheden kunnen ontmoeten dan hier?’
      Juice antwoordde niet meteen. Iets warms gleed zijn koude hart binnen. Het joeg hem angst aan – hij wilde zich niet opnieuw aan een vrouw hechten, hij wilde niet opnieuw iemand verliezen. Maar de eenzaamheid – die maakte hem ook moe.
      ‘Oké,’ zei hij zacht.
      Hij walgde van de trilling in zijn stem.
      Hij voelde zich zwak. Weliswaar op de plek waar hij zichzelf toestond om zwak te zijn, maar opeens vond hij dat helemaal niet prettig meer. Hoewel ze al vaker naast hem had gezeten, was het alsof ze de kalmte die hij hier altijd vond nu had verjaagd. Hij krabde onrustig langs zijn onderarm en wist niet waar hij moest kijken of wat hij moest doen. Hij wilde terugkrabbelde, kon daar echter ook de juiste woorden niet voor vinden.
      ‘Leuk.’ Haar stem klonk melodisch, licht. Anders dan het hese randje dat Dana zo eigen was geweest. ‘Zullen we vrijdag bij Harvey’s afspreken? Om acht uur?’
      Juice merkte dat hij knikte. Gauw hield hij ermee op, maar ze schonk hem al een lieve glimlach voor hij zichzelf tot de orde kon roepen.
      ‘Tot vrijdag dan,’ zei ze, waarna ze heel kort een hand op zijn knie legde, opstond en wegliep – alsof ze bang was dat hij anders op zijn besluit zou terugkomen.
      Juice staarde haar overdonderd na.
      Had hij nu echt een date afgesproken bij het graf van zijn verloofde?


Ik heb een klein beetje advies nodig. Zien jullie liever dat ik de ontwikkelingen tussen Juice en Fye uitschrijf of dat ik weer een time-skip doe naar het moment dat Dana een poging gaat doen om terug te komen? Aan de ene kant ben ik bang dat het langdradig wordt als ik het uitschrijf of dat het juist overhaast wordt als ik het niet doe haha, dus zeg maar wat jullie interessant vinden!

Reacties (3)

  • NicoleStyles

    Het is wel interessant als je dit ontwikkeld tot een echte relatie, want wat gaat er dan gebeuren als Dana terug probeert te komen? Ik denk dat het een combi van beide een goed plan is, maar de keuze is aan jou.

    2 maanden geleden
  • EvaSalvatore

    ik vind een klein beetje ontwikkeling ook leuk maar daarnaast ook wat tijdsprongen!

    2 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Ah schattig! Ik denk dat ik een klein beetje ontwikkeling wel leuk vindt, maar bij voorkeur met een aantal grote tijdsprongen, want uiteindelijk is het stuk dat Dana probeert terug te komen het belangrijkste:)

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen