Fye had zich wel drie keer verkleed voordat ze naar het café toe was gegaan. Normaal gesproken was het helemaal niets voor haar; vragen of iemand wat met haar wilde gaan drinken. Niet dat het niet in haar bloed zat: haar zus was de grootste slet die ze kende. Ze waren aan elkaar verwant, dus moest ze ergens diep vanbinnen toch weten hoe ze een man moest versieren. Ze was er alleen nooit erg succesvol in geweest. Tuurlijk, ze had vriendjes gehad. Maar het initiatief was altijd van hun kant gekomen.
      En nu had ze zich opgetut voor een man wiens naam ze pas sinds eergisteren kende. Iemand die ze aan het graf van zijn geliefde had meegevraagd. Ze leek wel gek. Het was ook nooit haar bedoeling geweest om het te vragen, het verlangen was haar gewoon opeens ontglipt. En toen hij met een gematigd enthousiasme had toegestemd, had ze niet geweten hoe snel ze zich uit de voeten moest maken, bang voor een nieuw soort ongemak.
      En nu zat ze hier, aan een tafeltje in Harveys. Zo zenuwachtig dat ze een halfuur te vroeg was. Iedere keer dat ze een blik op de klok wierp, leek de wijzer nauwelijks verschoven te zijn. Het viel natuurlijk op dat ze hier in haar eentje zat. Na een kwartier voelde een man die zeker tien jaar ouder dan zij was zich moedig genoeg om naast haar te gaan zitten.
      ‘Wil je wat drinken schat?’ Hoewel het nog vroeg op de avond was, omhulde een alcoholwalm hem.
      ‘Ik wacht op iemand,’ antwoordde ze, hopend dat hij daarmee afdroop.
      Hardnekkig bleef ze naar de deur staren.
      ‘We kunnen toch best wat lol hebben, jij en ik? Terwijl we wachten?’
      Ze huiverde toen hij opeens zijn hand op haar knie legde. Gauw schoof ze opzij. ‘Laat me met rust. Ik ben niet geïnteresseerd.’
      Weer richtte ze haar blik op de deur, inmiddels smeekte ze Juice in gedachten om op te schieten. Ze wilde maar wat graag dat hij haar als een prins op het witte paard van deze griezel kwam redden.
      Gelukkig haalde de man zijn hand weg, al verliet hij haar tafeltje niet.

Eindelijk was het acht uur. De man zat inmiddels weer aan de bar, al voelde ze zijn ogen nog steeds op zich branden. Het was ook stom geweest om hier al zo vroeg heen te gaan, in haar eentje. Dat ze zo zenuwachtig was sloeg ook helemaal nergens op. Ze gingen gewoon wat drinken, een beetje met elkaar praten. Zijn vriendin was pas overleden, de komende maanden zou zijn hoofd echt nog niet naar een nieuwe romance staan.
      Het werd kwart over acht.
      Half negen.
      Negen uur.
      Juice liet zich niet zien.
      Weer wimpelde ze die nare kerel af.
      En nog steeds wachtte ze – misschien dat hij zich een uur vergist had.
      Toen het half tien was, stond ze op en slenterde ze naar de deur toe. Tranen prikten in haar ogen. Het was belachelijk, huilen om een man die ze nauwelijks kende. Maar ze had twee uur lang in een café zitten wachten op iemand die niet kwam.
      Misschien was hij het gewoon vergeten. Hij was aan het rouwen, hij zou niet de eerste zijn die daardoor dingen vergat.
      Maar toen ze hem de daaropvolgende weken ook niet meer op de begraafplaats zag, wist ze dat het een bewuste keuze van hem was geweest om niet naar het café te komen. Destijds had hij waarschijnlijk alleen toegestemd om snel van haar af te zijn. Wie deed dat ook – naast vreemden gaan zitten aan een graf. Hij moest haar wel raar vinden, had waarschijnlijk zijn bezoekdag verplaatst om haar te kunnen ontlopen.
      Ze schaamde zich.
      Toch kon ze hem niet uit haar hoofd zetten. Steeds weer zag ze hem daar zitten, in de regen, verkleumd. Het was geen lichamelijke aantrekking geweest wat ervoor had gezorgd dat ze naast hem was gaan zitten. Ze had gedacht dat er een soort connectie was die ze geen van beiden begrepen – nu zag ze echter in dat ze zich dat alleen had ingebeeld.
      Het kostte haar moeite om niet op andere dagen naar de begraafplaats te gaan. Ze zag echter zelf in dat ze daardoor echt een creepy stalker werd. En dus liet ze het gaan, probeerde ze hem te vergeten.
      Totdat ze op een dag terug van haar werk reed en een ratelend geluid hoorde. Ze zette haar auto aan de kant van de weg en liep een rondje om het voertuig heen. De uitlaat hing los en schraapte over de grond. Zuchtend haalde ze een hand door haar haren. Hoe laat ging de garage dicht? Vijf of zes uur?
      Het was kwart over vijf geweest. Ze had geen flauw idee hoeveel kwaad het kon, rijden met een losse uitlaat. De garage was echter nog geen vijf minuten bij haar vandaan en dus deed ze haar richtingaanwijzer aan en zette koers naar Teller-Morrow.
      Natuurlijk wist ze dat Juice daar werkte. Ze hoopte maar dat hij niet dacht dat ze een stalker was, al was ze hier in het verleden wel vaker geweest, voordat ze hem kende. Toch voelden haar handen klam toen ze het terrein opreed.
      ‘Zijn jullie al gesloten?’ vroeg ze nadat ze het raampje naar beneden had gedraaid. Twee mannen hadden met elkaar staan praten, hun handen bedekt met smeer.
      Een blonde man boog zich ietsje zodat hij door het raampje kon kijken. ‘Hé. Eigenlijk wel.’
      ‘Anders kom ik morgen wel terug. Denk je dat het kwaad kan, met een losse uitlaat rijden?’
      Hij wierp een blik op zijn horloge. ‘Als jij wat te eten voor me haalt bij de take away op de hoek dan fiks ik die auto wel van je wel even.’
      Fye glimlachte. Dat was lief. ‘Oké, deal.’ Ze stapte uit de auto vandaan en gaf hem de sleutel.
      Terwijl ze zich van hem afdraaide, hoorde ze hem tegen een paar jongere jongens zeggen dat ze nog niet klaar waren en deze auto eerst nog zouden fiksen.
      In een rustig tempo liep ze naar de take-away en bestelde daar twee porties shoarma. Ze had geen flauw idee hoelang dit zou duren, dus waarom niet meteen wat voor zichzelf meenemen. Toen ze weer terug op het garageterrein kwam, liep ze eerst naar de werkplaats toe. Ze zag dat de Son voor wie ze eten had meegebracht twee anderen instrueerde, dus liep ze naar hem toe met het eten, niet wetend of hij het hier wilde opeten of ergens anders.
      ‘Die twee redden het wel,’ zei hij tegen haar. In plaats van het bakje aan te pakken, knikte hij met zijn hoofd naar de deur. ‘Laten we het aan tafel opeten.’
      Fye liep met hem mee naar een picknicktafel. Toen ze daar tegenover elkaar zaten en ze beiden de piepschuim bak openden, begonnen ze gelijk te eten.
      ‘Ik ben trouwens Kip.’
      ‘Fye.’
      Ze praatte een beetje over koetjes en kalfjes terwijl ze aten. Af en toe ving ze een glimp van een van de andere Sons in de deuropening op. Juice zag ze niet.
      Toen Kip nadat hij klaar was met eten naar de garage terugkeerde om de twee leerlingmonteurs in het oog te houden, pakte Fye de verpakkingen vast en gooide ze in de prullenbak vlak bij de deur. Daar kon ze het niet laten naar binnen te spieken.
      Er was een bar waar een aantal mannen omheen zaten, verder zag ze een zithoek en stonden er een aantal stripperpalen op een verhoging. Aan sommige tafels zaten mannen, de meesten met één of twee halfnaakte vrouwen die om hen heen hingen. Aan een ervan zat iemand achter zijn laptop – het was Juice, zag ze een paar tellen later.
      Vertwijfeld stond ze daar, in de deuropening.
      Alsof hij haar blik op zich voelde branden, keek hij op. Een beetje betrapt stak ze haar hand op.
      Hij staarde haar een paar tellen aan en richtte zich toen weer op het laptopscherm.
      Fye klemde haar kiezen op elkaar. Dat was wel heel onbehoorlijk, en opeens rees de verontwaardiging in haar op omdat hij haar die avond zomaar had laten zitten. Ze durfde echt niet zomaar naar binnen te stappen – misschien was hun clubhuis wel heilig en moest ze eerst een of andere erotische dans uitvoeren voordat ze hier naar binnen mocht. Dat zou in elk geval al die slettebakken verklaren.
      ‘Kan ik je ergens mee helpen?’ klonk een stem naast haar. Een mollige jongen keek haar niet onvriendelijk aan.
      Haar ogen schoten weer naar binnen. ‘Kun je vragen of Juice naar buiten wil komen?’
      De man haalde zijn schouders op en liep naar binnen.
      Fye keerde zich van de ingang af en ging op een picknicktafel zitten, met haar rug naar het clubhuis toe. Ze leek wel gek dat ze weer op hem ging zitten wachten.
      ‘Wat doe je hier?’
      Ze keek over haar schouder. Daar stond hij, hij blies net een wolk rook uit. Zijn stem klonk koud, heel anders dan ze op het kerkhof had gedaan. De kwetsbaarheid die ze toen gevoeld had, was nu ook nergens te vinden. Het was net alsof ze een harteloze tweelingbroer tegenover zich had.
      ‘Mijn auto wordt gemaakt.’ Ze knikte naar de garage. ‘Maar nu ik je toch zag: ik heb een paar weken terug anderhalf uur op je gewacht. Je had ook gewoon nee kunnen zeggen toen ik je meevroeg, in plaats van me zo te laten zitten.’
      Hij zei niets en nam een trek van zijn sigaret. De stilte werkte haar op de zenuwen en maakte haar nog bozer, toch bleef ze zitten en staarde hem stuurs aan.
      Uiteindelijk slaakte hij een zucht. ‘Ik was van plan om te gaan. Maar er kwamen clubzaken tussen.’
      Fye probeerde zijn gezichtsuitdrukking te lezen, maar die was ondoorgrondelijk. Het was onmogelijk om te bepalen of hij de waarheid sprak of dat het gewoon een stom excuus was.
      ‘Ik heb je daarna ook niet meer gezien. Je bent me bewust gaan ontlopen. Waarom zeg je niet gewoon wat je wilt of denkt? Je bent toch zo’n bad ass biker?’ Ze knikte naar de patches die op zijn cut waren genaaid. ‘Je had me al die keren kunnen wegsturen. Het is niet echt netjes om iemand in een café te laten wachten.’
      Hij antwoordde niet. Even dacht ze dat hij zich gewoon zou omdraaien en weg zou lopen.
      ‘Als ik je nummer had, had ik je een berichtje gestuurd.’
      Zijn stem klonk weer iets minder hard. Onderzoekend keek ze hem aan. ‘Is dit een soort verkapte poging om aan mijn nummer te komen?’
      Hij snoof. ‘Waar zou ik dat voor nodig moeten hebben?’ Hij knikte naar achteren. ‘Heb je al die wijven daar niet gezien? Waar moet ik jou in godsnaam voor bellen.’
      Zijn woorden kwetsten haar. Toch geloofde ze niet dat hij het meende, dat het meer een soort schijn was die hij hier rond zijn broers ophield.
      ‘Misschien voor de keren dat je iets anders wil dan betekenisloze seks. Ik weet zeker dat geen van ons ooit aan seks heeft gedacht, die uren dat we naast elkaar zaten.’ Ze haalde een pen uit haar tas vandaan en greep zijn arm vast.
      Even sprongen er vonkjes over bij de aanraking, die haar op slag weer zenuwachtig maakte. Toch zette ze de punt van de pen tegen de huid van zijn onderarm, waarna ze haar nummer opschreef.
      Daarna keek ze naar hem op. Even leek er verwarring in zijn ogen te schemeren, alsof hij in tweestrijd was en niet wist welke façade hij deze keer wilde ophouden.
      ‘Je mag me bellen, als er nog een moment komt waarop je je realiseert dat je nog wat goed te maken hebt.’
      Ze liet zijn pols los en liep naar de garage toe om te kijken hoe ver Kip was. Ze dacht te voelen dat hij haar nakeek, maar ze dwong zichzelf vooruit te blijven kijken. Haar zus had haar vaak genoeg verteld hoe je types als hem níét zou krijgen, en dat was door om hun aandacht te blijven jengelen.
      Misschien dat hij wat met haar nummer zou gaan doen, misschien ook niet.
      Zo gaf ze hem in ieder geval de kans te tonen dat hij meer was dan de eikel als wie hij zich nu voordeed.


Reacties (3)

  • NicoleStyles

    Go Fye, don't be down because of some dickhead!

    5 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    I like her!

    5 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Oké, Juice gedraagt zich wel ontzettend als een eikel en dat zou hij niet mogen, maar ik kan me wel voorstellen dat het heel erg moeilijk voor hem moet zijn vanwege Dana.

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen