Alex bleef niet in het clubhuis. Naar huis ging ze ook niet – het was nog niet eens elf uur. Daar zou ze zich alleen maar ongemakkelijk voelen, zeker als Mila en Kozik wel een leuke avond hadden. Bovendien hoopte ze dat er wat zou opbloeien tussen die twee, zelfs als dat de zaken voor haar moeilijker zou maken. Maar ze verdienden allebei wat liefde en geluk.
      Een goeie rit, dat was wat ze even nodig had. De buitenlucht en snelheid, even het idee krijgen los te komen van zichzelf. Ze ging op haar motor zitten en zette haar helm op. Daarna reed ze naar achteren en liet de parkeerplaats voor de garage achter zich.
      Er waren talloze redenen waarom het een dom idee was. Ten eerste had ze te veel gedronken om nog te rijden, laat staan een lang stuk. Daarnaast had de club op het moment zoveel vijanden dat het vragen om moeilijkheden was om in haar eentje Charming te verlaten en tot slot wist ze dat ze de maximaal snelheid dik zou overschrijden en een aanhouding door de politie haar nóg verder van huis zou helpen.
      Geen van die redenen overtuigde haar er echter van om het niet te doen. Op het moment kon het haar geen moer schelen of ze onder een vrachtwagen schoof of werd neergeknald. Niet dat ze naar de dood verlangde, dat ze zou doen wat Juice had willen doen… maar ze was er totaal onverschillig over als er wel wat met haar gebeurde.
      Het strakke gevoel in haar borst werd iets losser toen ze zich op de snelweg bevond en al haar remmingen liet gaan. De wind sloeg in haar gezicht, fris en verhelderend, en de snelheid liet haar vingers tintelen. Voor even dacht ze nergens meer aan, liet ze zich leiden door de wielen onder haar. Even voelde ze niets meer – en het niets was deze keer niet knagend of drukkend, er was gewoon – niets.

Alex stopte haar handen diep in haar zakken terwijl ze naar de voordeur staarde. Ze wist niet eens waarom ze hier was. Na gisteren had ze echter geen zin gehad om opnieuw naar het clubhuis te gaan of om nog een minuut langer bij Juice in de buurt te zijn dan nodig was, en Mila had Kozik meegenomen naar een musical waar ze kaartjes voor had gewonnen. Of gekocht – vermoedde Alex. Mila had gezegd dat het goed was als Kozik meer onder de mensen kwam en vooral mensen die hem niet herinnerden aan zijn verloren toekomst, aan een leven waarin hij misschien nooit meer zou kunnen rijden. Haar vriendin had zelfs voorgesteld dat ze er zelf samen met Kozik naartoe ging, maar dat had ze nogal een onzinnig voorstel gevonden. Alsof twee bikers daar met elkaar naartoe zouden gaan.
      ‘Nee, gaan jullie maar. Ik vermaak me wel,’ had ze gezegd.
      Nou – niet echt.
      Maar dat hoefden Mila en Kozik niet te weten.
      Ze rechtte haar schouders en liep het tuinpad op, voordat ze zich zou bedenken. Ze belde aan.
      De verbazing op het gezicht van de ander verraste haar niet echt, zelf wist ze ook niet wat ze hier deed. Of misschien ook wel. Als er iemand invloed op Jax kon uitoefenen dan was het zijn moeder wel. Een beetje een band met haar krijgen was helemaal niet zo’n slecht idee, zelfs al was Gemma zo opmerkzaam dat ze er een beetje een risico mee nam.
      ‘Hé…’ Gemma’s ogen dwaalden van Alex naar de straat achter haar, alsof ze verwachtte dat ze niet alleen was gekomen.
      Ze schraapte haar keel. ‘Hé. Ik heb je al een tijdje niet in het clubhuis gezien, dus ik dacht misschien wil je wat gezelschap ofzo.’
      De vrouw keek haar geringschattend aan. ‘En jij denkt dat jijzelf het beste gezelschap bent waarnaar ik zou kunnen verlangen?’
      Alex haalde haar schouders op. ‘Geen idee. De deur is zo gevonden als het niet zo is.’
      Gemma’s mondhoek krulde op, daarna liet ze haar binnen.
      Alex liep achter de vrouw aan naar de woonkamer en bleef even bij de vogelkooi staan. Met haar vinger gleed ze langs de tralies terwijl ze naar de blauw papegaai keek. Daarna draaide ze zich om en ging op de bank zitten, waar ze een sigaret opstak. Het was een tijdje geleden dat ze hier was geweest, ze was twee keer bij voor het avondeten uitgenodigd toen ze net als prospect begonnen was.
      In plaats van over koetjes en kalfjes te gaan praten, knikte ze naar een foto die op de schouw stond. Er stonden twee blonde kinderen op, waarvan ze er eentje makkelijk als Jax herkende. ‘Wie is die rechter?’
      Gemma kwam naast haar op de bank zitten en sloeg haar benen over elkaar. Ook zij stak een sigaret op. Nu ze vlak naast de vrouw zag, zag ze dat de beurse plekken nog niet waren weggetrokken. Ze wist niet precies wat er gebeurd was, maar dat Clay en zij daarna uit elkaar waren gegaan was haar wel ter ore gekomen. Had Clay haar geslagen? Misschien had het hem wel gefrustreerd dat Gemma de kant van haar zoon koos, nu die de hamer in hand hield. Dat rechtvaardigde huiselijk geweld niet, maar Alex’ eigen lontje was te kort om over dat van een ander te kunnen oordelen.
      ‘Mijn zoon. Thomas. Hij stierf toen hij zes was.’
      Gemma keek haar recht aan, alsof ze afwachtte of Alex nu haar ogen zou neerslaan. Dat deed ze niet. Gemma was geen type dat blij werd van medeleven. ‘Waaraan?’
      ‘Een aangeboren hartafwijking.’
      Alex knikte langzaam en beet op het stukje metaal aan de binnenkant van haar lip. Het was een vreemd idee dat Jax en zij beiden een jonger broertje hadden verloren. Al zou de gedeelde smart waarschijnlijk niets aan hun situatie veranderd hebben.
      ‘Wat was het voor jongen?’ vroeg ze. Zelf vond ze het altijd prettiger om zich positieve dingen te herinneren dan te lang bij zijn heengaan te blijven stilhangen.
      Het glimlachje dat om Gemma’s lippen spande, gaf haar het gevoel dat de vrouw daar hetzelfde over dacht. ‘Het was een energiek kind, vond alles leuk. Heel makkelijk. Het gaf me altijd moed, het was alsof hij zich niet klein wilde laten krijgen door zijn ziekte.’ Ze stond op, pakte de fotolijst en ging er weer mee op de bank zitten. Met haar duim streek ze langs de houten frame.
      Alex wist wat ze nu dacht.
      Dat ze er alles in de wereld voor over zou hebben om zijn gezicht nog eens te kunnen strelen, om hem vast te kunnen houden, om zijn lach nog eens te horen.
      ‘Je hebt zelf ook iemand verloren hè?’
      Alex schrok even van haar stem. Ze had al een tijdje naar de foto gestaard, al had Thomas’ gezicht de trekken van die van Kip overgenomen. Haar zicht was wazig en ze vervloekte zichzelf omdat ze niet gemerkt had dat haar ogen volgelopen waren.
      Ze haalde diep adem en knipperde het vocht weg. ‘Mijn ouders. Mijn broertje.’
      ‘Jeetje.’
      Alex trok een knie op om de afstand tussen Gemma en haar te bewaren, ze was bang dat de vrouw haar anders in een moederlijke omhelzing zou trekken.
      ‘Mijn vader kwam bij een auto-ongeluk om toen ik elf was.’ Ze hield zich aan het verhaal dat ze aanvankelijk aan Juice had verteld. ‘Mijn moeder hing zichzelf een paar maanden later op.’ Ze nam een trek van haar sigaret en leunde naar achteren in de bank. ‘Mijn broertje stierf twee jaar geleden. Kogel in z’n hoofd. Verkeerde tijd, verkeerde plaats.’
      Gemma gaf even een kneepje in haar knie terwijl ze opstond. Ze liep naar een kast toe en kwam daarna terug met twee joints. Wiet – het antwoord op alles, dacht ze een beetje wrang. Net als de keer dat ze Juice erover vertelde.
      Alex gaf de vrouw een dankbaar knikje. Ze twijfelde er niet aan dat Gemma dacht dat het verlies van haar ouders de echte reden was dat ze hier was. Omdat ze die miste en Gemma een soort moederfiguur voor iedereen was. En ach – misschien was dat inderdaad wel zo.
      Het was alsof de drug een soort muur neerhaalde – bij hen allebei. Tot diep in de nacht bleven ze met elkaar praten over dingen met wie ze waarschijnlijk geen van beiden in een lange tijd hadden gesproken. Alex vertelde dat ze het moeilijk vond om haar plek binnen de club te vinden, dat ze gevoelens voor Juice had die ze niet aan de anderen durfde te laten zien en dat ze zich ook thuis te veel voelde nu Mila en Kozik gevoelens voor elkaar leken te ontwikkelen. Gemma vertelde op haar beurt over haar zoons, over het verlies van haar eerste man en de breuk met haar huidige man. Een tweede joint sloeg ze echter af – hoe betrouwbaar de vrouw ook overkwam, ze wist dat Jax alles voor haar was. Hoe goed de gesprekken ook mochten zijn, ze zou de kennis dat Shane eigenlijk een vrouw was niet voor zichzelf houden en dus hield Alex scherp in de gaten dat ze Shanes zorgen en voorgeschiedenis met haar deelde – en niet die van Alex.
      Toen ze ver voorbij middernacht terug naar huis ging, voelde ze zich ietsje lichter. Gewoon over de dingen praten zonder emotioneel te worden had haar geholpen. Vooral omdat Gemma een goede toehoorder was. Ze luisterde vooral, vroeg niet veel en probeerde haar al helemaal niet met lichamelijke aanrakingen te troosten. Dingen die Juice wel deed. Die ze ook nodig had gehad – maar waar ze op het moment geen behoefte aan had gehad.

Reacties (2)

  • LarryNiam

    Leuk stukje:)

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Ah leuk om te lezen over Gemma en Alex!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen