Foto bij 05.

Julian betrapt zichzelf erop dat zijn gedachten telkens afdwalen naar kamer 1117 en het meisje dat daar in bed ligt. 'Kom op, wat is dit?' vraagt hij zichzelf af. 'Concentreer je gewoon op je werk. Sinds wanneer ben je zo geïnteresseerd in één bepaalde patiënt?' Hij schudt zijn hoofd en gaat verder met zijn ronde. Als hij wordt geroepen om een patiënt te reanimeren, is hij bijna opgelucht met de afleiding die dat biedt.

Zodra hij weer tijd heeft, gaat hij weer langs bij Lana. Als hij samen met de verpleegkundige voor de deur van haar kamer staat, haalt hij diep adem en maant hij zichzelf om te doen alsof er niets aan de hand is. Het valt hem meteen op dat Lana er wakkerder uitziet dan daarnet. Haar blauwe ogen kijken hem helder aan. "Daar ben ik weer." Hij controleert de apparatuur en richt zich dan weer tot Lana en haar moeder. "Alles ziet er goed uit, dus ik ga de beademingsbuis nu verwijderen. Klaar?" vraagt hij aan Lana. Ze knikt. Samen met de verpleegkundige verwijdert hij de tube uit haar keel.

"Hoe voel je je?" vraagt hij als ze klaar zijn.
Lana probeert haar keel te schrapen. "Eeeehm, wel okee geloof ik," klinkt haar hese stem.
Naast haar begint haar moeder te huilen. "Oh schat, het is zo fijn om je stem weer te horen!"
"Maaaam..." Even kijkt ze haar moeder aan, om dan meteen beschaamd de andere kant op te kijken.
Julian glimlacht. "Je bent nog een beetje hees, maar dat is heel normaal en dat zou snel weg moeten trekken."
"Mag ik iets drinken?"
Julian knikt en de verpleegkundige schenkt water voor haar in. Dan legt hij haar uit wat er nog meer te gebeuren staat.
"Je ligt nu nog op de Intensive Care, omdat we je goed in de gaten willen houden. Als alles goed gaat, kun je snel naar een andere afdeling. Wat pijnbestrijding betreft: ik wil zo snel mogelijk een morfinepomp aansluiten, zodat je jezelf morfine toe kunt dienen als je pijn hebt. Daar heb je nu een infuus voor, maar met een pomp kun je veel preciezer doseren. En daarnaast lijkt het me goed om vanavond te proberen of je zelf iets kunt eten. Je enkel zit nu nog in het gips en als de zwelling is afgenomen kunnen we die volgende week opereren."
Bij die laatste mededeling worden Lana's ogen groot van afgrijzen. "Waarom moet mijn enkel geopereerd worden?"
"Die is op meerdere plekken gebroken, dus met een operatie kunnen we ervoor zorgen dat hij weer zo goed mogelijk rechtgezet wordt."
"Maar... kan ik dan wel weer dansen?" fluistert ze met een angstig gezicht.
Julian voelt iets zwaars in zijn buik, omdat hij weet dat hij haar dat niet kan beloven. "Daar valt nu nog niets over te zeggen," antwoordt hij zo professioneel mogelijk. "Dat hangt af van de breuken en hoe de operatie verloopt. Er is tegenwoordig heel veel mogelijk, maar ik kan nog niet met honderd procent zekerheid zeggen dat je straks alle bewegingsvrijheid weer terug krijgt. Maar maak je daar nu nog niet druk om. Je enkel is van later zorg."
Hij ziet dat het gesprek haar heeft vermoeid. "Probeer eerst maar wat te slapen, dan kom ik later op de middag langs om te kijken hoe het gaat."
Samen met de verpleegkundige verlaat hij de kamer en hij probeert zich weer op zijn werk te concentreren.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen