Een paar dagen waren voorbijgegaan sinds haar bezoek aan Gemma. Het had haar iets meer rust in haar hoofd gegeven. Wat ze met Juice aan moest wist ze echter nog steeds niet. Ze was hun constante geruzie gewoon moe. Ze miste hem, dat kon ze niet ontkennen. Haar ogen lieten haar nooit met rust als hij in de buurt was en ze voelde zich eenzaam ’s nachts. Ze gingen elkaar zo veel mogelijk uit de weg en dat leek hen het beste te helpen.
      Er waren heus wel momenten waarop ze overwoog om hem gewoon midden in het clubhuis op zijn bek te pakken, zodat het niet langer een geheim was en Juice met haar verder wilde. Steeds hield iets haar echter tegen. Zeker nu die Nomads nog steeds in het clubhuis rondhingen en misschien binnenkort officieel bij de Redwood charter zouden horen, wilde ze niet bekendstaan als Juice’ bitch. Misschien later, als ze zich tegenover hen bewezen had zoals ze zich ook aan de anderen had bewezen. Als ze haar geen mietje meer zouden vinden.
      Al voelde ze diep vanbinnen aan dat ze dan wel weer een ander excuus zou verzinnen.
      Misschien voelde het gewoon verkeerd om Juice boven haar broertje te verkiezen – om de kans op ontdekking te vergroten puur zodat ze weer aan haar trekken zou komen. Ze was sterker dan dat. Ze kon dit.
      De twijfels staken echter weer de kop op toen ze allebei naar Gemma’s huis werden gestuurd om Clays spullen te pakken. Hij was vandaag uit het ziekenhuis ontslagen en Gemma wilde hem niet langer in huis hebben. Behalve hen was alleen Chucky in de buurt, waardoor ze op elkaar aangewezen waren.
      Hij deed niet onaardig. Hoewel ze niet aan het lachen waren zoals ze vroeger hadden gedaan, deed hij ook niet bot en hielp hij haar soms met dingen zonder iets te zeggen of een stekelige opmerking te maken. Hij deed normaal – ongetwijfeld omdat Clay en Chucky in de buurt waren.
      Alex wenste dat hij wel onaardig deed. Zijn rustige stem en vlugge glimlachjes wakkerden het gemis aan. Ze sloot niet uit dat hij het expres deed om iets uit te lokken, maar de weinige keren dat ze in zijn ogen keek zag ze daar alleen oprechtheid in.
      Het deed pijn. Maakte haar aan het twijfelen.
      Misschien deed hij wel zo omdat hij inmiddels over haar heen was. Omdat hij zich inmiddels had gerealiseerd dat hij geen vriendin als haar zou moeten willen hebben.
      Ook toen ze even alleen waren, sloeg zijn houding niet om. Alex bleef met haar rug naar hem toe zitten terwijl ze een kast leeghaalde en de spullen in een doos stopte. Ze merkte dat ze wenste dat hij achter haar kwam staan, dat hij zijn armen om haar heen zou slaan en zou zeggen dat hij haar vergaf.
      Hij behield echter zijn afstand en hoewel hij niet koel tegen haar deed, zocht hij ook geen toenadering en maakte hij geen grapjes.
      ‘Zou je me nog terug willen?’ De vraag ontschoot haar en ze sloeg haar ogen neer.
      Ze hoorde hoe hij een doos op de grond neerzette en met tegenzin draaide ze zich naar hem om.
      ‘Dat hangt ervan af of er iets gaat veranderen aan je gedrag.’
      ‘Ik ga niet voor je veranderen.’
      Met een zucht tilde hij de doos op. ‘Dan wil ik je niet terug, nee.’
      Alex wreef over haar gezicht toen hij wegliep. Ze wist niet eens waarom ze dat gezegd had. Iets had gewoon hevig geprotesteerd toen hij aangaf dat ze voor hem zou moeten veranderen, zelfs al wist niet eens precies wát hij wilde dat ze veranderde. Ging het alleen om het openbaar maken van hun gevoelens? Of waren er andere eigenschappen waar hij niet mee wilde dealen? Ze was niet een of andere homp klei die hij naar zijn smaak kon kneden.
      In stilte werkte Alex verder. Ze was opgelucht toen alles gedaan was en wilde naar huis gaan, maar Clay gebaarde haar dichterbij. ‘Ik wil je zo even spreken,’ zei hij.
      Ze knikte langzaam. ‘Oké…’
      Een kwartier later had behalve Chucky ook Juice het gebouw verlaten. Dat zij hier achterbleef, riep geen vragen bij hem op. Of het kon hem niet schelen.
      Clay wenkte met zijn hoofd naar de zithoek. Alex nam erop plaats, Clay zakte op een stoel neer die er haaks op stond. De man zag er vermoeid uit, een stuk ouder dan voordat hij werd neergeschoten.
      ‘Jax heeft goed gebruikgemaakt van mijn aanwezigheid en heeft zichzelf tot koning gekroond,’ begon Clay na een tijdje. ‘De manier waarop hij de hamer in hand heeft genomen, is voorzitter-onwaardig. Ik weet dat je je bedenkingen hebt bij Jax als een voorzitter.’ Even was hij stil en leek hij naar woorden te zoeken, al bestudeerde hij met een bedenkelijke frons haar gezicht. ‘Samen met de Nomads werk ik aan een plan om hem weer te laten aftreden.’
      Alex was even stil, ze was overweldigd doordat hij dit zomaar met haar deelde. Waarom zou hij dat doen? Ze was maar een prospect, ze had niets te zeggen.
      ‘Ik zie je kwaliteiten, Alex. Tussen jou en mij – we hebben nooit een prospect gehad op wie we zo snel konden bouwen. Als het aan mij had gelegen, had ik je prospect-periode flink ingekort. Misschien wekt het jaloezie op bij Jax. Je bent tien jaar jonger dan hij, denk je eens in welke potentie je hebt als je zo oud bent als hij. Mij verbaast het niet als hij je als een rivaal ziet, zeker omdat je niet op je mond gevallen bent en je mening durft te geven, ook als die niet met die van onze prins zelf strookt.’
      Alex kon het niet helpen dat zijn woorden haar deden gloeien van trots, zelfs al hield ze in gedachten dat Clay dit niet zomaar zei. Hij probeerde haar ongetwijfeld te paaien om wat van haar gedaan te krijgen.
      ‘Ik zal eerlijk tegen je zijn: Jax gaat je die patch nooit geven. Waarom zou je iemand tot de club toelaten die aan je beslissingen twijfelt, die denkt dat je de voorzitters-patch niet verdient? Hij zoekt naar een manier om je uit de club te werken zonder dat de anderen daar iets op tegen kunnen hebben en dan is het klaar. En nou ja, laten we eerlijk wezen – het feit dat je een meisje bent werkt niet heel erg in je voordeel.’
      Alex slaakte een zucht. ‘Wat wil je, Clay? Ik ben dan wel jong maar je hoeft me niet zo te pamperen.’
      Hij trok een mondhoek op. Haar eerlijkheid kon hij waarderen. ‘Ik wil Charming laten zien dat de stad er niet op vooruitgaat zolang Jax aan het roer staat. Een paar opstootjes hier en daar, wat invallen… zorgen dat de mensen zich onveilig gaan voelen… Jax doet zich heel stoer voer, maar hij kan het niet hebben als dingen anders gaan dan hij wil. Hij zal aan zijn kwaliteiten gaan twijfelen als hij merkt dat mensen onrustig worden en het vertrouwen in hem verliezen. En zijn trouwe schoothondjes zullen ook ontdekken dat Jax ook niet onschendbaar is, dat hij net zo goed fouten maakt.’ Hij schraapte zijn keel. ‘Jij bent de enige die heeft gezien waartoe hij in staat is, Alex. Dat hij zijn doodzieke president en stiefvader een mes op de keel zet om zichzelf op een hoger voetstuk te kunnen zetten. De anderen – die kan ik niet vertrouwen. De nieuwe jongens heb ik al bij mijn plan betrokken, zij steunen me. Ik hoop… dat jij me ook wilt steunen. Dat je loyaliteit nog steeds bij mij ligt.’
      Alex was even stil en liet zijn woorden tot haar doordringen. Eén ding was zeker – haar loyaliteit lag inderdaad bij Clay en niet bij Jax. Het was echter nogal gewaagd om dat te laten merken – zo lekker lag ze al niet in de groep. Aan de andere kant: Clay mocht haar graag, hij zou haar er niet uit kicken. Ze zou zelfs zijn steun hebben op het moment dat ze bekendmaakte dat ze een vrouw was – als hij tenminste president was. En dat betekende dat hij zijn plek moest heroveren aan het hoofd van de tafel.
      ‘Als ik nee zou zeggen, ontmasker je me hè?’ Hij had er met geen woord over gesproken, maar Alex was niet achterlijk. Behalve Juice en Tara was hij de enige die van haar geheim afwist, dus hij zou dom zijn als hij er geen gebruik van zou maken.
      Clay leunde iets voorover in zijn stoel. ‘Laat ik het zo zeggen. Ik voel dat er een wederzijds vertrouwen tussen ons bestaat en dat je de club – en mij – loyaal bent. Maar als je het niet met me eens bent… tja, dan heb ik me misschien vergist in je loyaliteit. Zie het als de ultieme manier om je loyaliteit aan de club te bewijzen. Of ben je niet van mening dat dit het beste voor de club is?’
      ‘Jawel,’ zuchtte ze. Ze wreef over haar gezicht. ‘Wat wil je precies dat ik doe?’
      ‘Zoals ik al zei, de drie Nomads weten er al van. Ik wil dat ze een aantal huizen binnenvallen, de boel goed aan stukken slaan, de bewoner misschien een paar klappen geven. Niks ernstigs – gewoon even goed schrik aanjagen.’
      Alex dacht over zijn woorden na. Ze was nou niet bepaald een voorstander van zinloos geweld – maar of haar aversie zo groot was dat ze haar cut ervoor zou afdoen? Ze wist dondersgoed dat ze de klos was als ze hier niet in meeging. Clay bracht het dan wel niet alsof ze zijn marionet was, maar dat was ze wel.
      Haar enige andere optie was om dit aan Jax te vertellen.
      Maar dan wat? Hij was nog altijd degene die op oneerlijke wijze de macht had verkregen. Wie weet wat hij voor ellende over deze stad afriep als hij zo impulsief bleef reageren.
      ‘Ik snap niet zo goed waar je mij voor nodig hebt,’ zei ze toen.
      ‘Ik wil dat er drie zijn die de overvallen uitvoeren. Dat is genoeg om schrik aan te jagen. Greg heeft alleen een kunstbeen en ik vind dat een risico. Iemand zou dat aan zijn manier van lopen kunnen zien – en zoveel zijn er niet met een prothese.’ Clay keek haar weer aan. ‘En ik heb het gevoel dat wij op dezelfde lijn liggen, Alex. Ik weet dat jij net zo goed niet wilt dat Jax degene is die over je lot oordeelt.
      Alex plukte aan de ring in haar lip terwijl ze nadacht. ‘Wanneer moet het gebeuren?’
      ‘De komende dagen. Jullie krijgen een lijstje met adressen.’
      Het idee om onschuldige burgers een pak slaag te geven stond haar niet heel erg aan. Zolang ze er zelf bij was, kon ze er in ieder geval zorgen dat het niet te erg was. En ach, uiteindelijk overleefden die mensen heus wel een paar klappen.
      ‘Oké.’
      Clays lippen bogen om in een tevreden grijns. ‘Ik wist wel dat ik op je kon rekenen. Wel denk ik dat het beter is als je vriendje er niets van afweet. Hij… is niet zo goed in geheimen bewaren, vrees ik. Het ontbreekt hem aan ruggengraat.’
      Alex snoof. ‘Hij is mijn vriend niet meer. Er is geen reden dat hij er iets van zou moeten weten.’
      De man knikte langzaam. ‘Goed. Dan kun je gaan.’
      Ze stond op en verliet het huis. Dit kon nog best goed voor haar uitpakken, als Clay weer aan het hoofd van de tafel kwam, Jax’ geniepige aard aan de andere werd getoond was en ze in de tussentijd ook nog eens een band met de drie nieuwe mannen had gekregen. Het feit dat Clay haar als enige in vertrouwen nam, zou er zeker voor zorgen dat ze Shane niet langer een mietje vonden.
      Opgetogen nam ze op haar motor plaats. Ze hopeloos stonden de zaken er nog niet voor.

Reacties (4)

  • NicoleStyles

    Aii... Hier gaat dadelijk iets goed fout heb ik zo'n idee...

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Oh nee, dit gaat echt heel mis.:(

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Ik heb hier een slecht gevoel over..

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Excuses ik was vergeten te reageren op de andere hoofdstukken!
    Sorrryyyyyyyy
    Weer super goed!!!
    Verder verder verder!!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen