Foto bij 069 • Juice

Juice’ vinger zweefde boven de toetsen. Het was al een week geleden dat ze haar nummer op zijn arm had geschreven. Hij had het binnen een uur van zijn huid gepoetst, maar niet zonder het in zijn telefoon op te slaan. Om een of andere reden was hij bang geweest dat een van zijn broeders het grappig zou vinden om haar te bellen.
      Het was nooit zijn intentie geweest om haar te bellen. Waarom hij het nummer dan toch bewaard had, kon hij niet zeggen. Hij wilde geen vriendin, ze zou een zwakte zijn waar hij helemaal geen zin in had. Toch dwaalden zijn gedachten steeds weer naar haar af. Het kwam niet alleen doordat ze mooi was – er waren hier in het clubhuis genoeg hete wijven.
      Misschien was dat het juist. Ze was niet heet, niet super sexy. Hij voelde niet de nood om haar kleding van haar lijf te scheuren. Haar eigen woorden dat hij haar kon bellen als hij iets anders wilde dan betekenisloze seks, bleven juist door zijn hoofd spoken.
      Een deel van hem wilde dat.
      Maar wat dan? Wat kon ze hem verder geven? Het ging prima met hem, hij was niet meer zo gebroken als toen Lotte zich aan hem opdrong. Hij had gewoon geen zin in gezeik – en juist terwijl die gedachten door zijn hoofd stormden, vroeg hij zich af waarom hij vredesnaam al zo ver vooruitdacht. Ze had gevraagd of hij wat met haar wilde gaan drinken, niet of hij met haar wilde gaan trouwen. Ze hadden uren naast elkaar bij een graf gezeten – als geen van tweeën dat een probleem had gevonden, waarom deed hij dan in vredesnaam moeilijk over een drankje?
      Hij kon niet ontkennen dat hij haar gezelschap fijn had gevonden, dat ze iets bij hem had losgemaakt. Ze had zijn hart sneller laten kloppen – sinds Dana was dat geen enkele vrouw gelukt. Zelfs Lotte niet.
      Al was dat op de begraafplaats gebeurd, de enige plaats waar de oude Juice nog weleens kwam. Dat was ook de reden dat hij na die mislukte date geen zin had om haar weer onder ogen te komen. Op dat moment was hij overrompeld geweest, was hij gevangen geweest in verdriet en had het vooruitzicht van een troostende aanwezigheid hem aangestaan.
      Buiten de begraafplaats was dat niet zo. Daar was hij een ander persoon en hij had er niet aan getwijfeld dat die ze die persoon niet leuk zou vinden. Maar hoe bot hij vorige week ook tegen haar gedaan had, het had haar niet afgeschrikt.
      En ergens waardeerde hij dat. Op de een of andere manier zorgde dat ervoor dat hij nu toch naar de knipperende cursor staarde.
      Oh fuck it. Inwendig gromde hij om zijn getwijfel. Als hij haar wilde zien, dan moest hij dat gewoon zeggen en niet zo moeilijk doen. En dus typte hij: Hey. Ik weet dat het al een week geleden is, maar staat dat aanbod van een drankje nog steeds? – Juice.
      Ze antwoordde niet meteen. Hij liep naar Mikeys slaapkamer toe en keek vanuit de deuropening naar binnen. De jongen zat op de grond voor de televisie met de controller van een playstation in zijn handen. Die had Juice een tijdje geleden voor hem gekocht, zodat hij hem zelf niet de hele tijd bezig hoefde te houden.
      ‘Gaan we al bijna eten?” vroeg Mikey zonder zijn ogen van het scherm weg te halen.
      ‘Ik maak zo wel wat.’
      Hij vroeg zich af of hij zelf vroeger ook zo aan de tv gekluisterd had geweest als ze daar het geld voor hadden gehad. Het had er vast voor gezorgd dat zijn zus en hij om minder aandacht hadden gevraagd, wat in minder klappen zou hebben geresulteerd.
      Zijn telefoon trilde. Oké. Wanneer?
      Juice aarzelde. Heb je vanavond tijd? Het was kort dag, maar de kans was groot dat er anders toch weer wat tussenkwam. En hij wilde haar niet weer laten zitten.
      Jawel. Zelfde tijd en plek?
      Hij stemde toe en liet zijn telefoon weer in zijn zak glijden.

Juice bracht Mikey naar Amy toe. De jongen was vaker daar dan thuis, maar zolang de vrouw niet klaagde vond hij het wel best. De enige die erover zeurde was Kozik, die vond dat het niet goed voor de knul was. Veel trok Juice zich daar niet van aan – hij kon er ook weinig aan veranderen dat zijn zus in de gevangenis zat en haar ex hun zoon niet mocht zien. Hij deed zijn best om voor de jongen te zorgen, maar hij weigerde er zijn hele leven voor om te gooien. Als hij er echt wat over te zeggen wilde hebben, moesten Amy en hij maar eens ophouden om elkaar heen te draaien. Op dit moment was ze z’n old lady nog niet.
      Toen hij Harvey’s binnenstapte, zag hij haar meteen zitten. Haar ogen lichtten op toen ze hem zag. Het veroorzaakte een vreemd gevoel in zijn maag – het kwam niet vaak voor dat iemand uitkeek naar zijn komst. Zelfs de croweaters kozen liever een van zijn broeders als ze het voor het zeggen hadden – hij had niet echt een goede reputatie met twee dode old ladies.
      Toen hij eenmaal bij het tafeltje stond, wist hij niet zo goed hoe hij haar moest begroeten. Croweaters stuurde hij altijd gewoon naar zijn kamer, met Lotte had hij überhaupt niet gedatet en met Dana… Zijn gedachten schoten naar hun eerste date, naar de drive in bioscoop waar ze in het gras hadden gelegen en meer met zoenen waren bezig geweest dan met het kijken naar de film. De herinneringen zwakten af toen Fye voor hem stond en een zoete, frisse geur hem omringde. Fuck, wat rook ze lekker. Toen haar lippen zijn wang raakten ter begroeting voelde hij de neiging om die van hem gelijk op haar mond te drukken, maar hij hield zich in en ging na een gemompelde begroeting zitten.
      Great – en wat nu? Het voelde gewoon alsof hij niet meer wist hoe hij met een normale vrouw moest omgaan. Wat wilde ze? Hem uithoren over zijn dode vriendin en dochter? Hij had zich voorgenomen daar nooit meer met iemand over te praten. Op aanraden van zijn therapeut was hij haar graf met vaste regelmaat gaan bezoeken en dat was de enige plaats waar hij zich aan herinneringen wilde overgeven. Daar had hij ze begraven, samen met Dana en Tabitha.
      ‘Wat wil je drinken?’ vroeg ze.
      ‘Doe maar een biertje.’
      Ze knikte en liep naar de bar toe. Zijn ogen schoten naar haar achterwerk. Ze droeg een zwart jurkje tot op haar knieën. Het was een stuk chiquer dan wat de Croweaters droegen en het stond haar goed.
      Toen de fles bier voor hem werd neergezegd wist hij weer niet wat hij moest zeggen. Ook zij leek naar woorden te zoeken. Na een paar slokken slaakte hij een diepe zucht. Dit was een stom besluit geweest.
      ‘Luister. Je lijkt me een leuke meid, Fye. Ik zal maar eerlijk zijn – ik ben geen leuke man. Je denkt vast dat ik heel lief en gevoelig ben doordat je me alleen bij een graf hebt zien zitten, maar zo ben ik alleen daar.’
      Er speelde een klein grijnsje rond haar lippen. ‘Niet komen opdagen voor een afspraak en vervolgens diegene ontlopen, noem ik niet echt heel lief en gevoelig. Dus dat had ik al door, Juice.’
      Zijn woorden lieten hem beschaamd een slok van zijn bier nemen. Niet meer op dezelfde dag naar het graf gaan was wel heel drastisch geweest, maar hij had geen zin gehad om de confrontatie aan te gaan. Zeker niet bij Dana’s graf.
      Hij wist niet goed wat hij moest zeggen en voelde de drang om op te staan en weg te lopen. Dit sloeg nergens op. Hij was er helemaal nog niet aan toe om zo met een vrouw aan tafel te zitten, laat staan meer, en misschien zou hij dat wel nooit zijn.
      Alsof Fye dat aanvoelde, begon ze zelf te praten. ‘Hoelang ben je al een Son?’
      Juice moest even omschakelen. Nu hij er over nadacht, wist hij niet eens wanneer hij voor het laatst een normaal gesprek met een vrouw had gevoerd. Zijn gedachten schoten weer van hot naar her en hij haatte zichzelf erom. Het leek wel of hij mensenschuw was geworden, alsof hij niet eens meer normaal met anderen kon omgaan.
      ‘Iets meer dan tien jaar,’ antwoordde hij.
      ‘Ben je opgegroeid in Charming?’
      Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee, in Queens.’ Hij had geen zin om daar verder over uit te weiden en vroeg daarom: ‘En jij?’
      ‘We verhuisden naar Providence toen ik vijf was – niet eens zo ver bij jou vandaan dus.’ Ze knipoogde. Ze bracht haar glas naar haar mond en een paar van haar lange blonde krullen gleden van haar schouder. ‘Mijn vader had daar een baan aangeboden gekregen. Hij verhuisde na zijn scheiding drie jaar geleden terug naar Charming en aangezien hij ziek was, ben ik met hem meegegaan.’
      Juice betrapte zich erop dat hij het fijn vond om naar haar stem te luisteren. Het had iets rustgevends, het was een beetje zangerig en het leek alsof ze dat zelf niet doorhad. Het moedigde hem aan om meer dingen over haar te vragen. ‘Wat voor werk doe je?’
      ‘Ik ben fotograaf. Natuurfotograaf vooral, ik reisde veel totdat mijn vader kanker kreeg. Tegenwoordig doe ik vooral bruiloften, al hoop ik binnenkort toch weer te kunnen gaan reizen. Heerlijk, wat van de wereld te kunnen zien. Heb jij ooit gereisd?’
      ‘Ik heb een tijdje in Mexico gewoond,’ antwoordde hij – een beetje aarzelend omdat hij niet zeker wist of hij dat met haar wilde delen. Het was immers noodgedwongen geweest.
      Ze veerde overeind. ‘Wat gaaf! Daar heb ik ook twee rapportages gemaakt! Als je het leuk vindt kun je ze wel een keer bekijken?’ Een rossige gloed gleed over haar wangen, blijkbaar had ze die vraag eruit geflapt.
      Iets in zijn borst leek te ontbranden. Een klein miniem splintertje van zijn hart dat was overgebleven. Het toezeggen lukte echter niet, en een beetje ontwijkend antwoordde hij: ‘We zullen zien.’
      Toen ze haar ogen neersloeg had hij spijt van zijn nonchalance. Gauw bedacht hij iets om het een beetje goed te maken. ‘Waar ben je nog meer geweest?’
      ‘Pfoe, echt naar heel veel landen. Naar India, Brazilië, Marokko, Sri Lanka, Taiwan… Naar welk land zou je zelf nog eens willen gaan?’ Ze leefde weer op terwijl de conversatie verderging en zonder dat Juice er erg in had, zaten ze alweer een uur te praten.

Iets voorbij middernacht verlieten ze het café. Hij liep met haar mee naar haar auto terwijl hij naar woorden zocht. Hij had het leuk gehad. Ze kon leuk vertellen en haar enthousiasme was aanstekelijk. Ergens diep vanbinnen wenste hij eens met een van haar reizen mee te kunnen – gewoon even ver weg van dit alles. Eigenlijk had hij maar zo weinig van de wereld gezien…
      Toen ze bij haar auto aankwamen, schoof hij zijn hand in zijn zak. Eigenlijk had hij helemaal geen zin om naar een leeg huis te gaan, en hij had ook geen zin om weer een slet in zijn bed te hebben. Eigenlijk wilde hij haar…
      ‘Heb je eh – zin om met mij mee te gaan?’
      Een beetje opgelaten voelde hij zich wel, hij wilde haar echter niet meenemen naar zijn clubhuiskamer.
      ‘Ik denk dat het beter is van niet,’ antwoordde ze.
      Hij beet op de binnenkant van zijn wang. Blijkbaar had zij vanavond wel een afknapper gevonden.
      Toen ze zijn verongelijkte gezicht zag, grinnikte ze zachtjes. Ze gaf hem een kus op zijn wang. ‘Geen betekenisloze seks had ik gezegd, weet je nog?’
      ‘Nou het hoeft niet betekenisloos te zijn,’ mompelde hij.
      ‘Jij bent nog lang niet toe aan seks die wel wat betekent,’ zei ze. ‘Dat geeft niet. Dat snap ik best. Ik vind je een leuke man, Juice. Het zou zonde zijn om iets te overhaasten wat misschien ergens toe had kunnen leiden. Eerlijk gezegd heb ik nog nooit iemand meegevraagd op een date.’ Ze bloosde een beetje. ‘Ik had het toen ook niet willen vragen. Het… gebeurde gewoon.’ Opgelaten haalde ze een hand door haar bos krullen. ‘Ik weet eerlijk gezegd ook niet zo goed wat we aan het doen zijn, aangezien je nog rouwt om een geliefde, maar ik vond het een fijne avond. Jij ook, hoop ik.’
      Juice haalde onverschillig zijn schouders op. Toen hij de teleurstelling op haar gezicht zag, schoof hij ongemakkelijk met zijn voet over de grond. Waarom kwetste hij haar? Het was één uur, als hij het geen fijne avond had gevonden was hij allang weggegaan.
      ‘Ja, ik ook gaf hij toe.’ Even kneep hij zijn lippen op elkaar. Zijn hartslag schoot weer omhoog toen ze hem aankeek. Ze had zo’n lief gezicht, zulke onschuldige ogen – en toch was ze niet te timide, durfde ze eerlijk te zijn. ‘Misschien ehm… misschien kunnen we het nog een keertje doen?’
      Haar glimlach liet zijn borst trillen. Man, wat was ze mooi. Wat moest ze in vredesnaam met zo’n verbitterde klootzak als hij?
      ‘Dat lijkt me leuk,’ zei ze. ‘App me maar weer als je tijd hebt.’
      Weer gaf ze hem een kus op zijn wang, en haar hand rustte even tegen zijn borst. Hij vroeg zich af of ze zijn opgezweepte hart kon voelen.
      ‘Slaap lekker Juice. Rij voorzichtig.’
      ‘Jij ook.’
      Toen ze in de auto was gaan zitten, draaide hij zich om en slenterde naar zijn motor. Een jaar geleden had hij niet gedacht dat het ooit nog zou gebeuren, maar langzaam verbogen zijn lippen tot een glimlach.


Reacties (4)

  • NicoleStyles

    Okee deze vrouw mag je gaan koesteren en niet wurgen juicey;)

    5 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Zo lief! Ze is goed voor hem!

    5 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik vind haar lief. Hopelijk weet Juice zich... eh... te gedragen.

    5 maanden geleden
  • VampireMouse

    😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen